Επικοινωνία: diodotos.k.t@gmail.com

▼

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

αφιερωμένο στον Μποτίλια που είναι απ' τα γενοφάσκια του ροκάς

9 σχόλια:

  1. Μποτίλια στο Πέλαγος26 Σεπτεμβρίου, 2026 22:14

    Θερμά ευχαριστώ για την αφιέρωση. Ξεκινήσαμε το 1964 με τα τραντζιστοράκια τσέπης με το Παπαούμα Μάου Μάου
    https://www.youtube.com/watch?v=EAKaKLNOUec
    και προχωρήσαμε μετά με το Μέσιε Κανιμπάλ
    https://www.youtube.com/watch?v=AXZeq4FE0RQ
    Στιγμές που μάλλον λίγοι θα θυμούνται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μποτίλια στο Πέλαγος26 Σεπτεμβρίου, 2026 22:54

    Το 1970 μού χάρισε ο πατέρας μου μια ηλεκτρική κιθάρα, όπου κάναμε και την πρώτη μας εμφάνιση με το συγκρότημα "Ψυχεδελική Οδοντόβουρτσα", παρουσιάζοντας το άσμα "Ένα Άγαλμα Επάνω σε Καρούλια".
    Το 1971 έγραψα το άσμα "Φίλε μου" για τον κολλητό μου Φάνη Α.
    https://www.facebook.com/denis.cladas/videos/657297692390768
    Αρκετές δεκαετίες μετά έκαναν επιτυχία οι αδελφοί Κατσιμίχα το τραγούδι „Ο Έφηβος ο Φάνης“, για το ίδιο πρόσωπο.
    Μετά το 1972 με ρούφηξε η βιοπάλη. Μόλις ανάπνευσα λίγο οξυγόνο, αγόρασα μια κιθάρα και φτιάξεμε το συγκρότημα „Πορφύρα“ στο Βερολίνο μέχρι το 2000, που επέστρεψαν κάποιοι φίλοι στην Ελλάδα. Μεταξύ των τραγουδιών που έγραψα τότε ήταν και το σε „Χάνω“, που παραθέτω τούς στίχους:

    ΣΕ ΧΑΝΩ

    Έστω κι αν γυρνάει αλήτης και κρατά δεκανίκι
    ο έρωτας είναι τρελός δεν γυρεύει την νίκη.
    Γιατί να σού το πω αφού από καιρό διεπιστώθη
    πως όσο κι αν πηδάω, όσο κι αν προσπαθώ
    να πίασω την σκιά σου δεν μπορώ
    σε χάνω.

    Μαργαριτάρια κύλησαν τα δάκρυα και βρέξαν τα μαλλιά σου
    κρυφά τα μάζεψα στην πίστα κρυφά απ‘ τούς χορευτές.
    Σ‘ ένα χρυσό κουτί από τότε τα φυλάω
    που το ανοίγω κάποιες σκοτεινές βραδυές.

    Άμα δεις πουλιά να χορεύουνε ροκ από αλάβαστρο λαμπρά
    είναι τα δάχτυλα που κυλάνε πάνω στα τάστα
    είναι τα δάκρυα που έγιναν άστρα
    είναι ο ερωτάς μας ο χαζός επάνω στο καρότσι
    που το παίζει καμπόης
    Ναι.. που το παίζει καμπόης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μποτίλια στο Πέλαγος26 Σεπτεμβρίου, 2026 23:47

    Φίλτατε Κώστα, εφόσον με ενθαρρύνης, και σε ευχαριστώ από καρδιάς, θα καταχραστώ το χώρο για ένα ακόμη καμμάτι.

    Ο ΑΗΤΟΣ

    Στην πέτρα κάθησε ο αητός διπλά στεφανωμένος
    ταξίμι νταλκαδιάρικο ο ήλιος να τού παίξει
    γιατί έχεις φύγει μακρυά πολύ απ' το Αιγαίο
    και δεν μπορεί ο δύστυχος τον πόνο του ν' αντέξει

    Μπροστά στην πύλη του ναού σφίγγεις το δεκανίκι
    μέσα στα μάτια με κοιτάς και μού μιλάς με φρίκη
    γιατί έχει φύγει ο καιρός και γυρισμό δεν έχει
    μπορεί να ψιλοθέλουμε μα λείπουν τα στελέχη

    Πάνω στο τέμπλο μάς κοιτούν βουβοί οι ταξιάρχες
    κρατάνε λόνχες τού φωτός φθάνουν σε μάς οι άκρες
    κομμάτια απ' τον Απόστολο διάβαζε ο αναγνώστης
    καθώς η σκιά σου γλίστραγε στα όρια τής πτώσης

    Το παραπέτασμα απόψε σε καλεί
    μα όταν το τρυπήσεις και έξω πάλι βγεις
    τότε το φώς θα ρέει πυκνό
    πάνω στην μαύρη γης

    Ακούω το κλάμα τού αητού μέσα στο μασονύκτι
    τώρα η πέτρα σκίζεται και γίνεται χαλίκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πω ρε φίλε.. Μάς έφτιαξες για τα καλά απόψε με την τρομερή σου ποίηση. ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!!!

      Διαγραφή