Επικοινωνία: diodotos.k.t@gmail.com

Σάββατο 27 Απριλίου 2019

Αναστήσου!



Ανυπάκουος γιος,
αδύναμος, βλάσφημος.
Μετέθεσα πάνω σου τις ευθύνες μου,
αχάριστος, ένιωσα αδικημένος.

Με μάλωνες πάντα απαλά,
μήπως γιατί δεν δάκρυζα ποτέ για εμένα;
Δυο φορές γονατιστός και συντριμμένος.
Ανάξιος σίγουρα, χαμένος.

Πότε θα μάς αφήσεις να ξεχυθούμε στους κάμπους;
Πότε απλόχερα θα μάς προσφέρεις
ό,τι κι αν σού 'χουμε ζητήσει;
Ε;..
Πότε θά 'ρθει η στιγμή αυτή,
η ανούσια ελλείψει πόνου;
Κι εκεί, σαστισμένοι, αδαείς,
να σε θωρούμε, σαν κύμβαλα αλαλάζοντα,
άχρωμα κι αμετανόητα τέκνα,
να προσποιούμαστε πως δεν υπάρχει τέλος;

Αυτή τη στιγμή, την ίδια σαν τόσες άλλες,
το χέρι Σου πάντα απλωμένο, να αρπαχτώ.
Με μάτια δεμένα να γλιστρώ στο μέλλον μου,
ένα μέλλον μεταφυσικό,
μια πλατφόρμα αδιάλλακτων αποφάσεων.

Το θέλημά Σου ξεκάθαρο:
Μια λύση τιμωρίας κι ευτυχίας να βρεθεί,
να φανεί η αξία μιας ζωής που εξέλιπε η πίστη,
μα η γνώση ήσουν Εσύ.

Εκεί που όλα ήταν δαιμονικά,
όπως το περίμενα..
επήλθε Θεία Δίκη.

Τίποτα δεν θά 'ναι ίδιο μετά από 'κείνη την ώρα,
την Άγια Ώρα της Συγκομιδής.
Κι όταν θα χάσκει το κενό, μια μοναξιά τρομαχτική,
κανείς πια δεν θα μπορεί να σ' αρνηθεί.
Η ίδια η Ζωή θα ακυρωθεί, θα σβήσει ο Κόσμος.

Αναρίθμητες φωνές,
στον τρόμο βυθισμένες δίχως το δικό Σου Φως
-κι εγώ ανάμεσα σ' αυτές, αυθάδικα-
θα Σού φωνάξουμε:
Αναστήσου!


Κ-Τ


2 σχόλια:

  1. Η Ψυχοκόρη

    Ω και νάξαιρες τι πάει να πη ανασεμιά
    Έξω να αίρης τα κρίνα ραίνοντάς τα με δάκρυα χαρά
    Στον κήπο οι λοιΐζες στέλναν αρώματα στις στερημένες πασχαλιές
    Η ψυχοκόρη κυττούσε μα δεν έβλεπε,
    σκυφτή στης ρίζας την φροντίδα.
    Νερό της λησμονιάς μην πιείς μικρή μου χαϊδεμένη, ο αέρας της μηνούσε.
    Η ψυχοκόρη άκουγε μα δεν καταλαβαινε.
    Το χώμα λέρωνε τα χέρια
    Η ψυχοκόρη άγγιζε μα δεν αισθανόταν
    Ο σπουργίτης που πέρασε ξυστά απ΄το σβέρκο έχασε το φτεράκι για την φωληά του
    Στάσου, φώναξε το κορίτσι, σου έπεσε το φτεράκι, πως θα ζεστάνης το μικρό σου;
    ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ.
    Η ψυχοκόρη είδε, κατάλαβε και αισθάνθηκε την ανασεμιά
    Astillais

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. OYAOY!!!!!
      ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ!

      ΛΟΙΠΟΝ.. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΔΟΣΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΕΜΕΙΣ.
      ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΩ ΕΚΔΟΤΗ, ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΙΗΤΗΣ. ΠΡΙΝ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΩ ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΔΙΟ. ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΤΕ. ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΓΕΜΙΣΕΙ ΆΛΛΑ ΔΥΟ ΤΕΤΡΑΔΙΑ.
      ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.. ΤΊ ΝΑ ΠΩ...

      Διαγραφή