Τα Παιδιά του Σύμπαντος

Πρίν λίγες ημέρες, ήμουν σε μία β' ψυχολογική κατάσταση/υπαρξιακή κρίση, με όλα αυτά που γίνονται γύρω μας, και την κατάπτωση γενικά του είδους μας. Για να συνέλθω, κάποιο βράδυ είπα να ξεχαστώ με κάτι anime (ιαπωνικά κινούμενα σχέδια) επιστημονικής φαντασίας. Αυτό, με ώθησε στην αυθόρμητη κίνηση να γράψω κάτι στον χώρο των σχολίων κάποιας ανάρτησης. Μέσα σε δύο παραγράφους.. ήταν κάτι σαν μίνι ιστοριούλα επιστημονικής φαντασίας, σαν αυτές (της μίας έως τρεις παραγράφους) που έγραφε ο Ρέϋ Μπράντμπερι και άλλοι σπουδαίοι του είδους. Το κειμενάκι έτυχε ευρείας αποδοχής, άγγιξε κάποιες χορδές, και μάλιστα μερικοί φίλοι, και περισσότερο φίλες, μού τηλεφώνησαν και μού είπαν « Ρε 'συ.. η ιστοριούλα αυτή είναι σούπερ! Τόσα και τόσα μέτρια πραγματάκια άλλων κειμενογράφων βάζεις.. και αυτό το παραπέταξες μέσα στα σχόλια..; »

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω το κειμενάκι ανάρτηση, και να το συνοδέψω με ένα youtube βίντεο Διόδοτου με πανέμορφη μουσικούλα και πανέμορφες εικόνες.. H μουσικούλα προέρχεται από το ιστορικό άλμπουμ The Inner Mounting Flame (1971) των Μahavishnu Orchestra, με τους γίγαντες της jazz-rock.. John Mc Laughlin, Billy Cobham και Jerry Goodman.

Κ-Τ

Διόδοτος

Υπήρχε ένας πολιτισμός ανθρωποειδών όντων στα αστρικά συστήματα κάποιων περιοχών του Γαλαξία. Ονόμαζαν τους εαυτούς τους "Παιδιά του Σύμπαντος". Δεν ήξεραν τίποτε άλλο. 

Μια μέρα ανακάλυψαν την ύπαρξη ενός περίεργου αποτυπώματος μάζας σε μια εξωτερική σπείρα του γαλαξία. "Μάζα".. ούτε βιώσιμου πλανητοειδούς, ούτε άστρου, ούτε μαύρης τρύπας. 

Αποφάσισαν να πάνε σε αυτή την περιοχή. Βρήκαν κάτι σαν πλανήτη, αλλά η επιφάνειά του περιβαλλόταν από παχύ και σκληρό κέλυφος νεκρής μαύρης υάλου, νεκρού μίγματος μετάλλων και νεκρό πέτρωμα. Είχαν την τεχνολογία να τρυπήσουν αυτό το κέλυφος, το έκαναν και έφτασαν να ανακαλύψουν ότι από κάτω βρισκόταν ένας νεκρός κόσμος/πολιτισμός, ονόματι "Ανθρωπότητα", και ο πλανήτης ονομαζόταν Γη. Με ίχνη ολοσχερούς αυτοκαταστροφής, άσχημος, ο οποίος αποδείχτηκε ότι τεχνολογικά είχε φτάσει πάντως σε σημείο να διώξει μακριά κάποια δείγματα του είδους του. Τα έδιωξε να βρούν την τύχη τους στον Γαλαξία, αλλά αφαίρεσε από πάνω τους κάθε ανάμνηση της πορείας του είδους τους, σαφέστατα με την πρόθεση να μην ενσταλαχθεί στην συνείδηση των ταξιδιωτών ουδέν ψήγμα ενοχής γι αυτό που έγινε στην Γη. Ουδεμία ντροπή για το ότι κατέστρεψαν το σπίτι τους.

Οι ταξιδιώτες αυτοί εξελίχτηκαν μέσα στους εκατοντάδες αιώνες που εποικούσαν τον Γαλαξία· και όπως είπαμε...ουδεμία αίσθηση είχαν ότι τον εποικούσαν. Είχαν την αίσθηση ότι από πάντα έτσι υπήρχαν παντού στον διαστημικό χώρο και ότι ήταν παιδιά του σύμπαντος. Αμ ΔΕΝ ! ... Ήταν τελικά -ΔΥΣΤΥΧΩΣ- παιδιά αυτών των μωρών Γήινων. Αλλά αυτό που λύπησε περισσότερο τα Παιδιά του Σύμπαντος (και την λύπη πρώτη φορά την ένιωσαν)..... ήταν ότι.. εκείνοι οι Γήινοι.. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΆΦΗΣΑΝ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΧΉΣ. 

(από εδώ)