Πλημμυρίδα τα γεγονότα πλήττουν την διάνοιά μας και το συναισθηματικό μας κέντρο... Χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός “γένους” διεφθαρμένου, για το οποίο είχαν προβλεφθεί τα συμπτώματα του τέλους του από τον Ησίοδο, και μιάς μαύρης από ηθική σκουριά εποχής, που βαίνει στο τέλος της!..
Ενδιαφέρον είναι να επισημάνουμε ότι αυτό που εμείς σήμερα λέμε “σκουριά” (σκωρία), στην αρχαία μας Γλώσσα λεγόταν “ιός”, έτσι όπως χρησιμοποιεί την λέξη και ο Αριστοτέλης σε ένα απόσπασμά του:
“σίδηρον γοῦν καὶ χαλκὸν καὶ τὰς τοιουτοτρόπους οὐσίας εὕροις ἂν ἀφανιζομένας ἐξ ἑαυτῶν μὲν ὅταν ἑρπηνώδους νοσήματος τρόπον ἰὸς ἐπιδραμὼν διαφάγῃ”, δηλαδή, τον σίδηρο και τον χαλκό και τις παρόμοιες ουσίες θα τις δεις να αφανίζονται από τον εαυτό τους, όταν με τον τρόπο έρποντος νοσήματος, επιδράμοντας ο ιός τις κατατρώει…
Ωστόσο, το θεϊκό σχέδιο ήταν και είναι καταγεγραμμένο στην Μυθολογία μας: Η Γή μας βρίσκεται μεταξύ των πλανητών Άρεως και Αφροδίτης. Η μεταξύ τους “σύζευξη”, λέει ο μύθος, γεννά την πανέμορφη κόρη Αρμονία...
Η Γή μας, δηλαδή, είναι προορισμένη να ισορροπεί τις αντίθετες, αλλά συμπληρωματικές, αυτές “άρρενες” και “θήλειες” Κοσμικές Δυνάμεις, γεννώντας την Αρμονία! Και “ἐκ τῶν διαφερόντων” γεννάται η “καλλίστη ἁρμονία”, λέει ο Ηράκλειτος…
Εν τω μεταξύ, θα συνεχίσουμε να βιώνουμε με κομμένη την ανάσα τούς εντυπωσιακούς ακροβατισμούς του Τρόμου, και θα τρομάζουμε ακόμα περισσότερο αντιλαμβανόμενοι ότι αποτελούμε μέρος τού Προγράμματος...
Όμως, Ανάγκα και Θεοί πείθονται... Ο βίαιος αυτός κύκλος, που δεν κατάφερε να βρεί τις ισορροπίες του, επισωρεύοντας αμέτρητα δεινά και καταστροφές στην Ανθρωπότητα, αμείλικτα θα κλείσει...
Ήδη από καιρό, εμείς οι Έλληνες - Άνθρωποι, όσοι ζωντανοί και μνήμονες, απεγκλωβιζόμενοι από τα τρομακτικά και εν πολλοίς τεχνητά αδιέξοδα της σύγχρονης εποχής, βιώνουμε και φέρνουμε τα σημάδια μιας αυγής... Ένας νέος Ήλιος θα ανατείλει και ήδη αναζητά μαθητευόμενους Ήρωες να τον ακολουθήσουν...
Ένα νέο Γένος Ηρώων καλείται να επανασυνδέσει την πάσχουσα Ανθρωπότητα με τα ανώτερα Πεπρωμένα της...
Έργω και Λόγω Ιερώ, αντισταθήτε στους επιθανάτιους παροξυσμούς τού “σιδηρού γένους” και στην ανυπόφορη πλέον “σκουριά” του!
Σ Α Φ Ε Σ Τ Α Τ Α
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυγε
Το Φως σκάει μύτη απο παντού
ΑΝΕΒΑΊΝΟΥΜΕ....
ΑπάντησηΔιαγραφή😅
ΔιαγραφήΟ ΕΛΛΗΝ έχει ΔΥΝΑΜΗ. Το "κακό" είναι ότι έχει ΞΕΧΑΣΕΙ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμως, για έναν "ανεξήγητο" (στους μη Έλληνες) λόγο, ο Έλλην αρχίζει και ΕΝΘΥΜΕΙΤΑΙ. Δεν χρειάζεται να ενθυμηθούν ΟΛΟΙ οι Έλληνες. Μια κρίσιμη μάζα είναι αρκετή. 😉
Αδέλφια, προσοχή στον Ήλιο ...
Διός Κούρος
Στην παρυφή τής οδού που πλέον σερνόμαστε, κυριαρχούν δυο σήματα οδικής κυκλοφορίας. Το ένα εξ αυτών είναι το σήμα τής υποχρεωτικής πορείας, το άλλο είναι το σήμα τού αδιεξόδου. Υποχρεωτική πορεία στο αδιέξοδο, αυτή είναι η διαδικασία που κυριαρχεί. Αυτές όμως οι οδηγίες διέλευσης αναιρούνται αμοιβαία. Πρόκειται για μια αντίφαση, η οποία δεν υποδηλώνει μόνον, αλλά φωνασκεί ότι έφτασε ο κόμπος στο κτένι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚάθε ον ή φαινόμενο υπόκειται στους πάγους νόμους τής εξέλιξης. Γεννάται, αναπτύσσεται, ακμάζει, ωριμάζει και τέλος γερνάει και παρέρχεται. Η περίοδος τής ακμής χαρακτηρίζεται από το μέγιστο τής αποκτηθείσης ενέργειας. Η περίοδος τής ωριμότητας χαρακτηρίζεται από το μέγεθος τής πείρας που συσσωρεύτηκε. Η εύστοχη αξιοποίηση τής ενέργειας αρχικά και η σώφρων μετουσίωση τής πείρας στην συνέχεια, καθορίζουν αφ‘ ενός την ποιότητα τής πορείας τού όντος στην σφαίρα τής ύπαρξης, αλλά δομούν ταυτοχρόνως και τον τρόπο αναπαραγωγής του. Καθότι στην εντελέχειά του δεν συγκαταλέγονται μόνον η ενεργητική του δράση και η παθητική τού πρόσληψη, αλλά στις πλείστες των περιπτώσεων και η αναπαραγωγή του, ως συνέχιση τής τροχιάς τού κύκλου τής ζωής. „ΤΑΥΤΟΝ Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΕΠΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ“ διακήρυξε ο Ηράκλειτος. Κάθε πέρας σηματοδοτεί ταυτοχρόνως μια νέα αρχή. Και επειδή η χρονική πορεία εκτός από την περιστροφή περιέχει και την γραμμικότητα, η σπειροειδής εξέλιξη δεν αναπαράγει αενάως τα ίδια, αλλά οδηγεί σε ένα νέο επίπεδο εκκίνησης. Εάν αντικρίσουμε το φαινόμενο στην μακροκοινωνική κλίμακα, μια γενιά προάγει την επόμενη. Και εάν αυτή επιτύχει να μην δωρίζει μόνον ως γεννήτωρ το ζην, αλλά να καθίσταται και συνειδητός διδάσκαλος, τότε προάγει το ΕΥ ΖΗΝ. Υπό αυτήν την θεώρηση, τα επί μέρους ατομικά χαρακτηριστικά συγκεφαλαιώνονται στο καταστάλαγμα των επιτευγμάτων, αλλά και των ανεπαρκειών και αστοχιών, που κληροδοτεί μια γενιά στην επόμενη. Αυτή η μεταβίβαση αφορά εά μείγμα αξιόλογων υλικών οικοδόμησης τού μέλλοντος, αλλά και βαριδιών, που αναλώνουν άσκοπα ενέργεια, επιφέρουν τριβές δυσλειτουργίας και αποτελούν τροχοπέδη. Έτσι, η κάθε γενιά καλείται να προβεί σε μια δημιουργική τακτοποίηση αυτού που παραλαμβάνει, αξιοποιώντας κάθε χρήσιμο και απορρίπτοντας κάθε επιβλαβές.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτός όμως ο διαχωρισμός είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη πρόκληση. Διότι η χρησιμότητα κάθε συγκεκριμένου πρακτικού μέτρου δεν έχει διαχρονική, ή οικουμενική αξία, αλλά καθορίζεται από τις λειτουργικές αναγκαιότητες κάθε συγκεκριμένης χρονικής φάσεως στα πλαίσια των γενικότερων εξελίξεων και τού κάθε συγκεκριμένου γεωγραφικού - πολιτισμικού περιβάλλοντος. Όλες οι πρακτικές υπόκεινται στους εξελικτικούς νόμους, οι οποίες διέπουν την πορεία τού υπερκείμενου όντος, στο οποίον αυτές εντάσσονται. Κάποιες, που μπορεί να διέθεταν λειτουργική αξία στο παρελθόν, μπορεί να αποβούν άκρως δυσλειτουργικές και επιζήμιες στην πορεία. Έτσι κάθε γενιά, δεν καλείται να προβεί μόνον σε διαχωρισμό κατά την διαδικασία επιλογής τού δικού της προθέματος, αλλά κυρίως καλείται να επινοήσει. Διότι πάσα απόρριψη των παρωχημένων απαιτεί επινόηση νέων πρακτικών προς αντικατάσταση. Και ενώ η απόρριψη είναι κριτική διαδικασία, η επινόηση κινείται σε σφαίρα αυξημένων απαιτήσεων, ΔΙΟΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.
Ιδιαίτερα σε φάσεις, που κυριαρχεί „η υποχρεωτική πορεία στο αδιέξοδο“, η πρόκληση αποτελεί βουνό, διέπεται από δέος και απειλεί να επέλθει αμηχανία. Διότι, όταν η όλη λειτουργία αναπαραγωγής τούς συστήματος καθίσταται αναποτελεσματική, η σαθρότητα των μελών που το συνθέτουν, φθάνουν μέχρι τα θεμέλια. Και η αναδιάταξή τής θεμελίωσης οδηγεί σε κατεδαφίσεις πεπραγμένων και στοιχείων που μέχρι εχθές θεωρούνταν αυτονόητα, οπότε εν πολλοίς επέρχεται συνειδησιακός μετεωρισμός. Η αμφισβήτηση τής θεμελίωσης οδηγεί σε αίσθηση απώλειας τού εδάφους κάτω από τα πόδια μας. Τότε ανέρχονται αντιλήψεις περί συντέλειας, στην βάση ότι το αδιέξοδο αποτελεί μοιραίο πεπρωμένο. Όμως η αμηχανία ουδέποτε βοηθάει. Η ιστορική πείρα πείθει, ότι επανειλημμένα επήλθε ριζική αναδιάταξη των κοινωνιών, χωρίς να επέλθει κανένα τέλος τού κόσμου, ή έστω να επιβληθεί κάποια απόλυτη δυστοπία, που υποβίβασε πλήρως την κριτική ικανότητα και την δημιουργική παρέμβαση τού κοινωνικού υποκειμένου. Αντιθέτως, αυτό που πρέπει να ενταφιαστεί, πρέπει να αναιρείται με τρόπο ενεργητικό, σώφρονα και συγκροτημένο. Ώστε αυτό που θα ακολουθήσει, η έλευση τού οποίου είναι αναπόφευκτη, να δομηθεί προς όφελος των κοινωνιών.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο 1987 εξέδωσε ο Χρήστος Γιανναράς το βιβλίο „Finis Graeciae“, διαπιστώνοντας ότι το Ελλαδικό κρατίδιο σύντομα προσκρούει τα όριά του. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος τού βιβλίου στα λατινικά, δεν είναι απλώς η πολιτική, πολιτισμική και συνειδησιακή εξωστρέφεια τού κρατιδίου, που σε μια πορεία συνεχούς αλλοτρίωσης από τότε που αυτό ιδρύθηκε, το οδηγεί στα φυσικά του όρια, αλλά κυρίως ότι αυτό παρακάμπτει την ουσία τής οντικής υπόστασης τού Ελληνισμού, που είναι εξόχως πνευματική. Και η προάσπιση τής πνευματικής υποστάσεως αποτελεί τον θεμέλιο λίθο τής φυσικής υποστάσεως. Το ζήτημα τής πνευματικής υπόστασης τού Ελληνισμού θεωρώ ότι είναι περισσότερο πολύπλοκο, από όσα εν πολλοίς ορθότατα διαπίστωσε σχετικά με αυτήν ο συγγραφέας. Όμως η βασικός του εντοπισμός παραμένει καίριας σημασίας και γίνεται όλο και πιο ζωτικά επίκαιρος.
Στην πορεία των σχολιασμών μου, διατύπωσα το συμπέρασμα, ότι επί τού προκειμένου δεν πρόκειται μόνον για μια οριακή πορεία τού Ελλαδισμού. Η Ελλάς, υπό την πνευματική της υπόσταση αποτελεί κατά την εκτίμησή μου, βηματοδότη τής σύνολης ανθρωπότητος. Γι αυτό προηγείται πάντοτε των διεθνών ζυμώσεων και εξελίξεων, με τρόπο που μπορεί μεν να μην καθίσταται προφανής, πλην όμως όλη η πολιτισμική και γενικότερη πορεία των διεθνώς πεπραγμένων, καθορίστηκαν από Έλληνες, ή ελληνόφωνους (που αντιμάχονται τούς προηγούμενους). Υπό αυτήν την σκοπιά, τα αδιέξοδα στα οποία προσκρούει ο Ελλαδισμός, ακολούθησαν γενικότερα αδιέξοδα πλανητικής κλίμακος, τα οποία βιώνουμε σήμερα, με την μορφή τού τέλους τής παγκοσμιοποίησης και τής αναίρεσης των εθνικών υποστάσεων, την κάθετη πτώση τού γοήτρου τού δυτικού πολιτισμού, την εφαρμοζόμενη πρακτική μαζικού αποπληθυσμού, την έξαρση των πολεμικών συγκρούσεων και τής τεχνολογικής δυστοπίας.
Το παράδειγμα συγκρότησης τού βίου σε πλανητική κλίμακα, όπως αυτό ίσχυσε μέχρι σήμερα, πνέει τα λοίσθια. Η κατίσχυση τής πλήρους αβεβαιότητος αποτελεί πλέον την μόνη απτή βεβαιότητα. Μπορεί οι συνθήκες ζωής, που είχε εγκαταστήσει το σύστημα παγκοσμίως, να είχαν στρεβλή βάση και να στηριζόντουσαν στην βαθιά αλλοτρίωση τού ατομικού και κοινωνικού υποκειμένου. Όμως αυτές δεν έπαυαν να τού εξασφαλίζουν μια πλασματική αίσθηση κανονικότητος, στα πλαίσια μιας καθημερινότητας, που στην αντίληψη τής πλειοψηφίας να είναι σταθμίσιμη, ώστε να μπορεί να προκύψει βασικός προγραμματισμός τής ζωής, που επέτρεπε στους ανθρώπους να κάνουν σχέδια για το μέλλον, να ονειρεύονται, να επιθυμούν και να επιδιώκουν, θεωρώντας ότι μπορούν να απολαύσουν κάποιες χαρές τις ζωής, μέσα σε ένα διαταραγμένο μεν φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, που όμως τούς εξασφάλιζε τις στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης. Μετά όμως την επιβολή τού COVID και των ενέσιμων δηλητηρίων, που είχαν ως συνέπεια τον άμεσο θάνατο 20 εκατομμυρίων ανθρώπων και την υπόθαλψη τού ανοσοποιητικού δισεκατομμυρίων, ακολούθησε ένα μπαράζ νέων απειλών. Η βάναυση χειραγώγηση τού καιρού, η τεχνητή εξουθένωση των τροφίμων, ο ψηφιακός έλεγχος τού χρήματος, η απειλή από την πλήρη κυριαρχία τής τεχνητής νοημοσύνης, η παράδοση των ουρανών σε σμήνη ιπτάμενων μηχανών εξόντωσης που κοστίζουν ψίχουλα, η αυξανόμενη κατάρρευση των θεσμών και των μηχανισμών διακυβέρνησης, ή καλπάζουσα αποβιομηχανοποίηση και η πτωχοποίηση και η απειλούμενη ενεργειακή και επισιτιστική κρίση, που ουδείς μπορεί σήμερα να προσδιορίσει το μέγεθός της και η απειλή ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης των συγκρούσεων, δείχνουν ότι ζούμε σε απροκάλυπτα σκοτεινή εποχή. Έτσι αυτός που προσκρούει στα όριά του, δεν είναι πλέον μόνον ο Ελλαδισμός, αλλά σύνολο το παγκόσμιο παράδειγμα που κλονίζεται. Ενώ, τα αφηγήματα που προσφέρει το κατεστημένο, έχουν πλήρως ξεθωριάσει.
Συνεχίζεται...
" Όμως, Ανάγκα και Θεοί πείθονται... Ο βίαιος αυτός κύκλος, που δεν κατάφερε να βρεί τις ισορροπίες του, επισωρεύοντας αμέτρητα δεινά και καταστροφές στην Ανθρωπότητα, αμείλικτα θα κλείσει..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραια περιγραφη.
Νομοτελειακα, αυτη θα ειναι η ροη των πραγματων.
eksothen