Ένα σχολείο που κατεβάζει ρολά δεν χάνει μόνο μαθητές. Χάνει το χωριό ένα κομμάτι από το μέλλον του. Και όταν αυτό επαναλαμβάνεται από την Ευρυτανία μέχρι τη Μακεδονία και το Βόρειο Αιγαίο, το δημογραφικό παύει να είναι πίνακας της ΕΛΣΤΑΤ και γίνεται γεωγραφία εγκατάλειψης.
Η Σοφία Ζαχαράκη αποκάλυψε ότι από το 2016 έως το 2026 η Α’ Δημοτικού έχασε περίπου 30.000 παιδιά. Η άλλη εικόνα είναι ακόμη σκληρότερη: το 2000 γεννήθηκαν στην Ελλάδα 103.274 παιδιά. Το 2024 μόλις 68.467, ενώ οι θάνατοι έφτασαν τους 126.916. Μέσα σε μία χρονιά, δηλαδή, το φυσικό ισοζύγιο βρέθηκε στο -58.449.
Η Ελλάδα αδειάζει εκεί όπου κάποτε μεγάλωνε
Κάπου εδώ αποκτά άλλη σημασία και η ιστορία της Φουρνάς. Το 2024 μια οικογένεια με έξι παιδιά εγκαταστάθηκε στο χωριό, ανταποκρινόμενη στην προσπάθεια κατοίκων να κρατήσουν ζωντανό το σχολείο. Αργότερα άνοιξε εκεί ακόμη και κατάστημα, το πρώτο νέο κατάστημα του χωριού μετά από χρόνια. Τώρα η οικογένεια αποχωρεί από τη Φουρνά.
Η αναχώρησή της δεν ακυρώνει την προσπάθεια. Αποκαλύπτει όμως πόσο εύθραυστο είναι ένα σχέδιο «αναγέννησης» όταν στηρίζεται στον ηρωισμό μερικών οικογενειών.
Για να επιστρέψει ζωή στην περιφέρεια δεν αρκεί ένα σπίτι, μια επιδότηση ή μια συγκινητική πρόσκληση. Χρειάζονται σταθερές δουλειές, γιατρός κοντά, παιδικός σταθμός, σχολείο που ξέρεις ότι θα υπάρχει και σε πέντε χρόνια, δρόμοι, συγκοινωνίες, γρήγορο διαδίκτυο και πραγματική δυνατότητα να μεγαλώσεις οικογένεια χωρίς να αισθάνεσαι ότι τιμωρείσαι οικονομικά επειδή έκανες παιδιά.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο δύσκολο: ακόμη κι αν αύριο αυξάνονταν θεαματικά οι γεννήσεις, αυτά τα παιδιά θα έμπαιναν στην αγορά εργασίας μετά από περίπου δύο δεκαετίες. Το ασφαλιστικό, η παραγωγή και η περιφέρεια χρειάζονται λύσεις τώρα. Επαναπατρισμός νέων Ελλήνων, αποκέντρωση θέσεων εργασίας και οικογενειακή πολιτική δεν μπορούν πλέον να λειτουργούν ως ξεχωριστά κεφάλαια.
Το δημογραφικό δεν θα λυθεί με περισσότερα συνθήματα υπέρ της οικογένειας. Θα αρχίσει να λύνεται όταν η Ελλάδα ξαναγίνει χώρα στην οποία ένας νέος άνθρωπος μπορεί να φανταστεί τη ζωή του μετά τα 30 χωρίς να χρειάζεται πρώτα να φύγει από αυτήν.
ΔΥΣΤΥΧΏΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ π@@στρα συνεχίζει να θανατώνει ζώα αντί να τα εμβολιάζει. Τώρα έβαλε τον στρατό απέναντι στους κτηνοτρόφους της Λέσβου.
ΑπάντησηΔιαγραφήhttps://www.pronews.gr/elliniki-politiki/i-kyvernisi-vazei-ton-strato-apenanti-stous-ktinotrofous-tis-lesvou-kai-fernei-dixasmo/
Το άρθρο συνδέει μεταξύ τους δυο ζοφερές παθογένειες τής Ελλάδος, το μέγεθος των οποίων δεν συνεπάγεται μόνον την γοργή αύξηση τής περιθωριοποίησής της στην διεθνή κοινότητα και την παρεταίρω κάθετη πτώση των συνθηκών διαβίωσης σε αυτήν, που ήδη τείνει να υπερβεί τα όρια τής όποιας αντοχής και ανοχής. Επί πλέον απειλεί μεσοπρόθεσμα την ίδια την ύπαρξή της, τόσο σε εθνικό - συλλογικό επίπεδο, όσο και σε προσωπικό. Η καλπάζουσα υπογεννητικότητα και ο συνεχώς αύξων μαρασμός τής υπαίθρου αποτελούν διογκούμενες απειλές, που πέραν τής αλληλεπιδράσεως μεταξύ τους, ως κακοδαιμονίες που η μια αυξάνει με ταχύτητα την άλλη, έχουν καθεαυτές ισχυρότατες συνέπειες, στις οποίες είναι αναγκαίο να στρέψουμε την προσοχή μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ αστικοποίηση, η επέκταση και η εντατικοποίηση τού ρόλου των πόλεων δηλαδή, οφείλεται γενικά στην ανάπτυξη τού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και στην κυριαρχίας τής αγοράς. Η αντίστοιχη οικονομική ανάλυση από τον Μαρξισμό Λενινισμό εκτιμώ ότι είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική σχετικά. Αυτό είναι εξάλλου και η ισχυρή πλευρά αυτής τής θεωρίας, καθότι αυτή απέτυχε, παρά την ορθότητα των οικονομικών της επισημάνσεων, να δομήσει ορθές πολιτικές προοπτικές, αναπαράγοντας στην ουσία την βάση εκείνων των αδυναμιών και ορίων που χαρακτηρίζουν την κεφαλαιοκρατία, τουτέστιν τον άκρατο συγκεντρωτισμό στα κέντρα λήψης αποφάσεων, τον πλήρη περιφερειακό συγκεντρωτισμό στην βιομηχανική παραγωγή, την υπερεκμετάλλευση των αγροτών, την διευθυντική χειραγώγηση τής συντριπτικής πλειοψηφίας τής κοινωνίας και τον ευνουχισμό τής πρωτοβουλίας τους, καθώς και την στρεβλή υπέρμετρη αστικοποίηση. Και όλα αυτά με την μονομερή στήριξη στην αρχή τής απόδοσης, χωρίς την ένταξη ποιοτικών κριτηρίων, με στόχο την ικανοποίηση τού φετιχισμού τής ανάπτυξης. Στα πλαίσια αυτής τής διαδικασίας επιβλήθηκε αρχικά η άνιση μεταφορά πόρων από την αγροτική παραγωγή στην βιομηχανία και στην συνέχεια η επιβολή τού τραπεζικού κεφαλαίου επάνω στην βιομηχανία. Η βαθμιαία επικυριαρχία των χρηματιστικών κολοσσών και των συνυφασμένων με αυτά υψηλών κέντρων επιβολής, που βιώνουμε στην σύγχρονη εποχή, οδήγησε στην τερατογένεση των υπερφορτωμένων αστικών κέντρων, τον μαρασμό τής περιφέρειας, τον οικολογικό υποβιβασμό τής υπαίθρου, αλλά και στην πρακτική τής επιβολής αενάων πολέμων για την επίτευξη πλανητικής κυριαρχίας.
Συνεχίζεται...
Χάνω σημαίνει είχα και τώρα δεν έχω. Σωστά;
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ (πως την είπες; ) Σοφία Ζαχαράκη; Ε αυτή επιβάλλεται να μάθει ελληνικά σε πρώτη φάση εκτός αν εννοεί κάτι άλλο δηλαδή αν πράγματι χάθηκαν παιδιά, τόσα ακούμε άλλωστε ή αν τα παιδιά μας που είναι εκτός Ελλάδας θεωρούνται χαμένα για την Σοφία Ζαχαράκη (κυβερνητικιά πρέπει να είναι αυτήνα ) .
Πάμε στο επόμενο, κάποιοι μας πρήζουν τα συκώτια πως ο πληθυσμός της γής έχει αυξηθεί πάρα μα πάαααρα πολύ. Ναι;
Και γιατί εμείς εννοώ εδώ στην Ελλάδα πάμε κόντρα στο ... αφήγημα;
Κι αφού πάμε κόντρα (γιατί; γιατί είμαστε αναποδιασμένος λαός απ΄τα γεννοφάσκια μας) γιατί κάθε σπίτι έχει έναν τουλάχιστον ξενητεμένο που γεννάει εκεί στην ξενητειά;
Ποιοί τους έδιωξαν και γιατί;
Απλοϊκές ερωτήσεις; Απλοϊκές.
Αυτές τις απλοϊκές ερωτήσεις σε ποιόν πρέπει να τις υποβάλλω για να πάρω απαντήσεις;
Πριν από μία δεκαετία είμασταν 10 εκ. -Έλληνες. Τώρα είμαστε μετά βίας 7,5 εκ. Αλλά παντού έχει αυξηθεί ο πληθυσμός λόγω της ισλαμοεισβολής από Ασία και Αφρική. Δημογραφικά, με τα λαθροσκατά, στην Ελλάδα είμαστε τώρα 12 εκ.
ΔιαγραφήΣυνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ στρεβλός χαρακτήρας των αναπτυξιακών μοντέλων που ακολουθήθηκαν, με στόχο την απόλυτη κυριαρχία κάποιων εξασουσιαστικών κέντρων, αναπαράγει ανισορροπίες και στρεβλώσεις με αυξανόμενο ρυθμό, που έχουν διογκωθεί πλέον σε αφόρητο βαθμό, ο οποίος δεν επιφέρει μόνον άκρως δυσβάστακτα δεινά για την πλειοψηφία, αλλά απειλεί άμεσα την περαιτέρω εφαρμογή τους, οδηγώντας το σύστημα σε κατάρρευση.
Ο μοχλός κυριαρχίας που επιβλήθηκε σε πλανητικό επίπεδο, ήταν η απόσπαση τού ελέγχου των ενεργειακών πηγών και μέσω αυτών επιβολή τής καταλήστευση μέσω μιας μονεταριστικής φούσκας στις διεθνείς συναλλαγές, που είναι το καταρρέον πετροδολάριο.
Πριν μερικές δεκαετίες, ο Φιντέλ Κάστρο, προέβη σε μια πολύ εύστοχη κριτική στην οικονομία τής αγοράς, η οποία κυριαρχεί πλέον εκτός από την δύση και στην δεύτερη μεγάλη οικονομία τού πλανήτη, που είναι η Κίνα. Είχε θέσει τότε το ερώτημα, προς τα που μπορεί να οδηγηθεί η υφήλιος όταν ένα δισεκατομμύριο Κινέζοι και 800 εκατομμύρια Ινδοί αποκτήσουν ατομικά αυτοκίνητα. „Τι θα σημάνει αυτό τότε για τις ενεργειακές ανάγκες τού πλανήτη και την επιβάρυνση τού περιβάλλοντος“, είχε αναρωτηθεί τότε, προτείνοντας μια ανάπτυξη, που θα έδινε προτεραιότητα στούς μηχανισμούς περίθαλψης, μόρφωσης και περιφερειακής αποκέντρωσης.
Το αναπτυξιακό μοντέλο που επιβλήθηκε στο παρελθόν έχει από την σκοπιά τής υπέρμετρης αστικοποίησης που επέφερε, κάποιες πολύ σημαντικές ιδιαιτερότητες στην περίπτωση τής Ελλάδας. Μετά την ίδρυση τού Ελλαδικού κράτους δεν έλαβε χώρα ποτέ ουσιαστικός αναδασμός τής γης και αυτός ήταν ένας από τούς βασικούς λόγους που δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας. Η Εκκλησία τής Ελλάδος κατακράτησε με τα οθωμανικά χρυσόβουλλα την ιδιοκτησία τής πλειοψηφίας τής καλλιεργήσιμης γης, φτάνοντας στην συνέχεια την κατάντια να κατέχει μαζί με τούς Ρότσιλντ το σύνολο τού τραπεζικού κεφαλαίου. Έτσι κατέστη αυτή μαζί με την ξένη εξάρτηση κύριος μοχλός υπανάπτυξης, στερώντας την δυνατότητα στην Ελλάδα να αναπτύξει με ουσιαστικό αγροτικό πλεόνασμα εσωτερική αγορά και βιομηχανική παραγωγή.
Αυτήν την κατάσταση περιγράφει διεξοδικά σε μια πρώιμη εργασία το 1975 ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, πριν αυτός παροπλιστεί με την παροχή συστημικής καρέκλας, με τίτλο „Εξάρτηση και Αναπαραγωγή“. Η κατάτμηση τής αγροτικής ιδιοκτησίας σε κλήρους μέσου μεγέθους 35 στρέμματα, που δεν στάθηκε δυνατόν να ανατραπεί από την εξέγερση των αγροτών στο Κιλελέρ το 1906, που βάφτηκε στο αίμα για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών (προσέξτε το τούρκικο όνομα τού όρου) δεν οδήγησε σε ανορθολογικό τρόπο αξιοποίησης τής γης, αλλά έθεσε και τις βάσεις τής κομματοκρατίας στην Ελλάδα. Το μέγεθος τής μικρής εγγείου ιδιοκτησίας δεν επέτρεπε την επί μέρους κληροδότησή της με μοίρασμα στα παιδιά των αγροτών. Έτσι τα περισσότερα από αυτά ακολουθύσαν με την στήριξη από τούς κατά τόπους κομματάρχες τής περιοχής την έξοδο προς τις πόλεις, για να ενταχθούν στους διογφκωμένους μηχανισμούς δημοσίων υπαλλήλων, ή να επανδρώσουν τους παρασιτικούς μηχανισμούς μικροαστικών κλάδων. Αρκετοί από αυτούς εστρέφοντο προς τα ιδρύματα ανώτερης και ανώτατης παιδείας, οδηγώντας στο μύθευμα, που περιπαικτικά χαρακτήρισε ο Τσουκαλάς ως „φιλομαθές τής φυλής“.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό τα προαναφερθέντα συνάγεται, ότι η υπερβολική αστικοποίηση σε περιφερειακό επίπεδο συμβάδισε με την υπερβολική μικροαστικοποίηση στον κοινωνικό και οικονομικό τομέα.
Στις δεκαετίες από το 1960 και εντεύθεν δέχθηκε η διαδικασία μαρασμού τής περιφέρειας και τής αστικής υπερφόρτισης σωρεία ενισχυτικών κυμάτων.
Στην δεκαετία τού ‘60 ακολούθησε ο πρώτος „αναπτυξιακός μάγος“, ως πρώην υπουργός δημοσίων έργων Κώστας Καραμανλής, την ακατάσχετη επιβολή τού μπετόν, ως μοχλό γοργών ρυθμών ανάπτυξης. Τότε το όνειρο για δικό του σπιτάκι κυριάρχησε σε κάθε αστικοποιημένο, ενώ κάθε πρώην τσαγκάρης μετατρεπόταν σε επίδοξο επενδυτή, που η πρακτική τής αντιπαροχής βοηθούσε να αναδύονται τα δάση των πολυκατοικιών, εκεί που η ρυμοτομία και οι υποδομές είχαν σχεδιαστεί για μονοκατοικίες ενός ή δυο ορόφων. Η μπετονιέρες έφεραν εισόδημα σε μια κοινωνία που δεν είχε άλλη επενδυτική διέξοδο, θέτοντας τις βάσεις για την μετατροπή των μεγάλων πόλεων και πρώτιστα τής Αθήνας, που με αδηφάγο τρόπο έλκυε νέους κατοίκους, σε υδροκέφαλους.
ην αποψίλωση τής περιφέρειας ενέτεινε σε εκείνη την φάση και η μετανάστευση στο εξωτερικό, που ο „εθνάρχης“ τής πλάκας χαρακτήρισε τότε ευλογία“. Η ύπαιθρος ξαπόστελνε τότε κατά εκατοντάδες χιλιάδες τούς ανθρώπους της στο εξωτερικό.
Η δεκαετία τού '70 χαρακτηρίστηκε από το παγκόσμιο φαινόμενο, που οι οικονομολόγοι Αργύρης Εμμανουήλ και Σαμίρ Αμίν χαρακτήρισαν ως „Ανάπτυξη τής Υπανάπτυξης“, βάση τού μηχανισμού „Άνισης Ανταλλαγής“ (Εμμανουήλ) ή „Άνισης Ανάπτυξης“ (Αμίν). Σύμφωνα με αυτόν, η ανταλλαγή προϊόντων υπανάπτυκτων ή υπό ανάπτυξη χωρών με τις προηγμένες βιομηχανικά χώρες στα πλαίσια τού παγκόσμιου καταμερισμού εργασίας, επέφερε μια μεταφορά αξίας από τούς κλάδους χαμηλής τεχνολογίας στους κλάδους υψηλής τεχνολογίας, που επιδοτούσε τους προηγμένους βιομηχανικά σε βάρος των υπανάπτυκτων. Έτσι πχ. η ανταλλαγή ενός τρακτέρ, που είχε παραχθεί με 300 ώρες εργασίας γινόταν με ποσότητα δημητριακών, που είχε παραχθεί με 5.000 ώρες εργασίας Αποτέλεσμα αυτής τής διαδικασίας στην Ελλάδα (και όχι μόνον) ήταν να υπερχρεώνονται οι αγρότες στις τράπεζες και να εντείνεται η έξοδος των αγροτών στις πόλεις.
Στην δεκαετία τού ΄80 κυριάρχησε ο δεύτερος „μεγάλος μάγος“ τής ανάπτυξης (βλέπε μεσοπρόθεσμης καταστροφής) στην μικροαστικοποιημένη ψωροκώσταινα Ανδρέας Παπανδρέου. Τότε αυτός ανακαλύπτοντας τούς μικρομεσαίους“ αποφάσισε να τούς ανεβάσει στο βάθρο (βλέπε βόθρο) μιας ακαταλόγιστης σπατάλης με διανομή χρήματος, που αντλούνταν από εξωτερικό δανεισμό, οδηγώντας μια χώρα χωρίς δική της παραγωγή με μαθηματική ακρίβεια σε χρεοκοπία. Χαρακτηριστικά κόμπαζε ο τότε υπουργός οικονομίας, αχυράνθρωπος τής μασονίας και πρώην στέλεχος τού ΔΝΤ Γεράσιμος Αρσένης „για να καταλάβετε πόσο καλά πάει η οικονομία μας, κοιτάξτε την ευκολία που μάς δανείζουν οι ξένες τράπεζες“.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνα γερό κτύπημα στον περαιτέρω μαρασμό τής περιφέρειας επέφερε η ένταξη τής χώρας στην ΕΕ. που στα πλαίσια τής ανερχόμενης παγκοσμιοποίησης κατέκλυζε μια χώρα με ανύπαρκτη παραγωγικότητα με εισαγόμενα προϊόντα, κυρίως αγροτικά. Τα οπωροκηπευτικά μαζικής μονοκαλλιέργειας από το εξωτερικό και τα κρέατα από φάρμες μαζικής „δυναμικής“ εκτροφής τού εξωτερικού με ανύπαρκτη διατροφική αξία κυριάρχησαν στην αγορά, περιορίζοντας δραματικά την εγχώρια αγροτική παραγωγή και το εισόδημα των αγροτών.
Έχοντας επιβάλλει προηγουμένως η ΕΕ. καταστροφή μεγάλων καλλιεργειών, τρομπάριζε στην χώρα αβέρτα επιδοτήσεις για να μετατρέπονται οι αγρότες σε κηφήνες στα κωλόμπαρα εισαγόμενης πορνείας.
Η „εθνική“ οικονομία κρατούσε σε φάση πνιγμού το κεφάλι της από τα μαλλιά με σαθρή διέξοδο στον τουρισμό, μετατρέποντας τον ενεργό πληθυσμό ολόκληρων περιοχών στην περιφέρεια σε γκαρσόνια τής Ευρώπης, που στην επερχόμενη κρίση τουρισμού μένει μεταίωρος.
Η χαριστική βολή στην περιφέρεια δόθηκε όμως από τους „αρίστους“ τού επιλεγόμενου „κούλη“. Τεράστιες σκόπιμες φυσικές καταστροφές αποψίλωσαν την χώρα από τούς φυσικούς της πόρους. Τεράστιες πυρπολήσεις δασών που περιόρισαν δραματικά την μελισσοκομία, αλλά κυρίως βιβλικού μεγέθους πλημμύρες, που επήλθαν από έλλειψη αντιπλημμυρικών έργων, εφόσον τα αντίστοιχα ποσά από την ΕΕ. καταχράστηκαν οι ιθύνοντες, για να αποκτήσουν πολυτελείς λιμουζίνες και χλιδάτες περιουσίες, οδήγησαν σε καταστροφή τής αγροτικής υποδομής και τής γης στον βασικότερο αγροτικό κορμό τής χώρας, στην Θεσσαλία.
Επί πλέον και οι επιδοτήσεις τής ΕΕ. για την κτηνοτροφία ακολούθησαν την οδό τού κερατά, μέσω του διεφθαρμένου ΟΠΕΚΕΠΕ, για να μάς φτύνουν τα παράσιτα με φραπέδες. Η χαριστική βολή στην κτηνοτροφία δόθηκε με τις ύπουλα στοχευμένες θανατώσεις ζώων από το „κράτος“.
Η περιφέρεια δεν απονεκρώθηκε ξαφνικά. Επιβλήθηκε μέσω μιας μακράς πορείας προσχεδιασμένων συνωμοτικών εξουθενώσεων της, στην οποία δυστυχώς συμμετείχε σημαντικό ποσοστό των ανθρώπων της, ακολουθώντας την εύκολη οδό προς το βάραθρο τού καμματοσκυλισμού, τού ξεκοκαλίσματος επιδοτήσεων σε αντιπαραγωγική βάση για γλέντια με εκούσια καταστροφή καλλιεργειών και την υποταγή στα μπιχλιμπίδια τού καταναλωτισμού που τούς έριχνε η εξουσία. Η συμμετοχή τής αγροτικής παραγωγής στο ΑΕΠ από 37% κατά την δεκαετία του ΄70 έχει μειωθεί σήμερα στο 5%, με τάση να μηδενιστεί πλήρως, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των „ταγών“. ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΥΣ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ, ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΙΚΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΣΤΑΣΗΣ.
Η αγροτική έξοδος οδήγησε στην επιβολή πόλεων τεράτων, όπου η απλή στοιχειώδεις επιβίωση αποτελεί πλέον άθλο, ενώ η ακόμη εντονότερη καθίζηση των συνθηκών αυξάνεται συνεχώς.
Οι άνθρωποι στις πόλεις έχουν διαβρωθεί βαθύτατα μέσα από μια μακρά πορεία. Και δεν διαφαίνεται μια εκκίνηση ανατροπής από αυτούς. Αντιθέτως μέσα στους αγρότες διαμορφώνονται πυρήνες αντίστασης. Η αγροτική εξέγερση που προηγήθηκε, οδήγησε μια σειρά νέα στελέχη, που είναι πιο μορφωμένοι ως απόφοιτοι γεωπονίας και κτηνιατρικής, στην οργάνωση ενός νέου Πανελλήνιου φορέα, από τον οποίον αποκλείονται όσοι είχαν ή έχουν συγκεκριμένη κομματική ένταξη. Από τούς αγρότες αναμένω προσεχώς ανατροπές. Γι αυτό έχω κατατάξει το πρόσωπό μου, όπως και όλους όσους αγωνίζονται με το πληκτρολόγιο, ΣΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ. Διότι δεν είναι μόνον η γη, που χρειάζεται καλλιέργεια, αλλά και το πνεύμα. Όπως διαπίστωσε ο Χρήστος Γιανναράς, „το ουσιαστικό εθνικό προϊόν καθορίζεται από την μέση κατά κεφαλήν καλλιέργεια“. Η συνείδηση θα σύντομα θα ανατρέψει τα πάντα.
Νομίζω ότι το όριο των σχολιασμών από τον υποφαινόμενο εδώ εξαντλήθηκε. Γι αυτό στην υπογεννητικότητα θα αναφερθώ με προσεχή ευκαιρία.