γράφει ο π. Νικόλαος Λαγουμτζής
Πόσο όμορφο είναι να στεκόμαστε δίπλα στους ηλικιωμένους γονείς μας, να τους φροντίζουμε και να τους δείχνουμε την αγάπη μας!
Υπάρχει, όμως, κάτι που αξίζει να προσέξουμε: η βοήθειά μας να μην τους στερεί, άθελά μας, την δυνατότητα να αποφασίζουν για τον εαυτό τους.
Ένας ηλικιωμένος μπορεί να χρειάζεται συντροφιά στα ψώνια, αλλά να θέλει να επιλέγει μόνος τι θα αγοράσει.
Μπορεί να δυσκολεύεται σε μια δουλειά του σπιτιού, αλλά να επιθυμεί να δοκιμάσει πρώτα τις δυνάμεις του. Αν βιαστούμε να τα κάνουμε όλα εμείς, ίσως του δημιουργήσουμε την αίσθηση ότι δεν τον εμπιστευόμαστε πια.
Κάποτε οι γονείς, μάς κρατούσαν από το χέρι. Τώρα μπορεί να χρειάζονται εκείνοι το δικό μας.
Αυτή η αλλαγή θέλει λεπτότητα και από τις δύο πλευρές. Εμείς ανησυχούμε μήπως πάθουν κάτι· εκείνοι ίσως διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια, επειδή φοβούνται μήπως γίνουν βάρος.
Γι’ αυτό έχει τόση αξία μια απλή ερώτηση: «Εσύ πώς θα ήθελες να σε βοηθήσω;»
Και ακόμη μεγαλύτερη αξία έχει να ακούσουμε πραγματικά την απάντηση. Να συμφωνήσουμε τι μπορεί να κάνει μόνος του, πού μας χρειάζεται και πότε θέλει απλώς την παρουσία μας.
Ας συνεχίσουμε επίσης με διάκριση, να ζητούμε την γνώμη του, για όσα αφορούν την οικογένεια. Έτσι θα έχει την χαρά να συμμετέχει!
Ο αγαπημένος μας Άγιος Παΐσιος, αναφερόμενος στον σεβασμό της ελευθερίας έλεγε: «Πῶς νὰ πιέσεις τὸν ἄλλον; Ὑπάρχει ἐλευθερία». Δηλαδή, πώς μπορούμε να εξαναγκάσουμε τον άλλον; Υπάρχει ελευθερία.
Βέβαια, ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου προσώπου, δεν σημαίνει αδιαφορία.
Αν απειλείται η υγεία ή η ασφάλειά του, χρειάζεται η έγκαιρη κατάλληλη ιατρική βοήθεια, με όσο γίνεται περισσότερη ενημέρωση και συμμετοχή του ίδιου στις αποφάσεις.
Η αγάπη του Χριστού, μάς καλεί να βλέπουμε τον ηλικιωμένο ως ολόκληρο πρόσωπο, με ιστορία, επιθυμίες και αξιοπρέπεια.
Ας ζητούμε στην προσευχή μας διάκριση, ώστε η αγωνία μας να γίνεται φροντίδα και όχι πίεση.
Να μπορεί ο άνθρωπός μας να στηρίζεται στο χέρι μας, χωρίς να χάνει την δική του φωνή.

Το άρθρο μας επισημαίνει το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, αλλά στην εποχή μας ακόμα και τα αυτονόητα, δυστυχώς, αμφισβητούνται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνα από τα Δελφικά Παραγγέλματα λέει "Γονείς αιδού". Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Σεβάσου τους Γονείς σου". Η σημασία της "Αιδούς" είναι η κατάσταση αυτοελέγχου και σεβασμού. Όχι μόνο στον Γονέα, αλλά και στον εαυτό σου !!
Όσοι έχουμε ηλικιωμένους Γονείς, κατανοούμε απόλυτα τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Ακόμα και η επίσκεψη σε ένα Super Market, είναι για τον Γονέα μας μια διέξοδος από την καθημερινότητά του. Πόσω δε μάλλον, όταν πρέπει να βγεις μια βόλτα για περπάτημα ή μια βόλτα με το αυτοκίνητο, για να "πάρει τον αέρα" του, όταν τα πόδια του δεν τον "κρατάνε".
Προσωπικά, έχω εντάξει στην καθημερινότητά μου τη Μητέρα μου, η οποία διανύει αισίως το 81ο έτος της ζωής της. Όταν "αγανακτώ" με τη συμπεριφορά της, αυτόματα φέρνω στο μυαλό μου την παιδική μου ηλικία, όταν Εκείνη, χωρίς να βαρυγκωμά, αφιέρωνε τη ζωή της στα παιδιά της. Με αυτό τον τρόπο ξεχνώ την αγανάκτησή μου και υπερισχύει η Αγάπη.
Όσοι έχουμε ηλικιωμένους Γονείς, ας τους χαρούμε όσο τους έχουμε. Διότι όταν "φύγουν" θα τους αναπολούμε με νοσταλγία. Αν, δε, δεν τους είχαμε προσέξει όσο ζούσαν, οι ερινύες είναι αμείλικτες και όταν έρχονται είναι πάντα αργά !!!
Τέλος, μην ξεχνάμε ότι κάποια ημέρα θα έρθουμε στην θέση τους. Και ο μοναδικός τρόπος να μας προσέξουν τα δικά μας παιδιά, είναι να τους έχουμε δώσει το παράδειγμα με τους δικούς μας Γονείς. Μόνο με το παράδειγμα !!!
Έρρωσθε
Διός Κούρος
Δεν θα μιλήσω ειδικά, δηλαδή με λεπτομερή προσωπικά μου στοιχεία, εσύ όμως αδελφέ μου Διός Κούρε, όπως και η ΔΠ και η Αναστασία και αρκετοί άλλοι φίλοι, γνωρίζετε ότι κι εγώ βρίσκομαι σε μια παρόμοια κατάσταση και εδώ κι ένα χρόνο γηροκομώ δύο άτομα άνω των 85 ετών. Με κουράζουν αρκετά με τα διάφορα προβλήματά τους, αλλά δεν διαμαρτύρομαι γιατί προτιμώ αυτό να κρατήσει όσο χρειαστεί, παρά να κλειστούν σε κάποιο γηροκομείο, που δεν ξέρω κιόλας τί μπορεί να τους συμβεί εκεί μέσα.
ΔιαγραφήΝαι, πάντα είχα υπ' όψιν μου το παράγγελμα "Γονείς αιδού", αλλά και χωρίς να μάς έχει νουθετήσει κάποιος άλλος ή κάποιο παράγγελμα.. πρέπει από μόνοι μας - να υπάρχει στη φύση μας - να ανταποκρινόμαστε σε αυτό το ιερό χρέος, σκεπτόμενοι, όχι ότι και εμείς κάποτε θα χρειαστούμε την βοήθεια κάποιων, αλλά ότι αυτοί οι άνθρωποι, γονείς, θείες κλπ, έκαναν τα πάντα για να μάς μεγαλώσουν, να μάς θρέψουν, να μάς ντύσουν, να μάς σπουδάσουν κλπ
Καλημέρα αδελφέ!