Η ΑΠΟΛΥΤΟΤΕΡΗ 80's ανάμνηση !!!

Αρθράκι και μουσική, αφιερωμένα με πολλή πολλή αγάπη στην Έμιλυ

 

 

 1985,

μία χρονιά που μαζί με τις αμέσως δυο προηγούμενες και επόμενες, τα όνειρα φαίνονταν σαν να πραγματοποιούνταν. Η ενέργεια που "κρύβαμε" μέσα μας, οι γεννηθέντες από 1960 έως 1968, ήταν τεράστια. Και δεν την κρύβαμε, την εκτονώναμε σε τουλάχιστον δέκα δραστηριότητες καθημερινώς, πράγμα που απαιτούσε δυνάμεις τις οποίες σήμερα, εμείς οι πάνω κάτω των 60 ετών, διαθέτουμε μόνο για δυο τρεις απ' αυτές και μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα νιώθουμε σαν να είχαμε σκάψει.

Την συγκεκριμένη χρονιά, με θυμάμαι να δουλεύω επί ένα βαρύ ποδοχειρωνακτικό 8ωρο, να πληρώνω μαθήματα ηλεκτρικού μπάσσου, να προσπαθώ 🙂 να ηχογραφήσω με άλλους 4 ματσουλαραίους δική μας jazz-rock fusion μουσική, να μπεκρουλιάζω και να γκομενίζω σε κλαμπ και μπαρ, να μαζεύω χρήματα για να αγοράζω ακριβά σακάκια, αθλητικά παπούτσια, αμερικανικές γλυκές κολόνιες, βιβλία, δώρα, και κυρίως βινύλια! Τα μισά λεφτά πήγαιναν στα βινύλια, γιατί ήμουν και αχόρταγος ανάθεμά με.. δεν είχα ψύχωση μόνο με ένα ή δύο μουσικά είδη, αλλά με πολλά. Επέστρεφα στο σπίτι από μια γύρα στα δισκοπωλεία, με τσάντες που περιείχαν jazz, rock, κλασσική, soundtracks (μουσική από αγαπημένες μου ταινίες), post punk, ελληνικό ροκ, δισκογραφίες συνθετών τύπου Γ.Μαρκόπουλου, Δ.Μούτση κ.ά., 45άρια (μικρά σινγκλάκια ποπ επιτυχιών, από Depeche Mode μέχρι Τερμίτες) και πολλά άλλα· ο κατάλογος ήταν ασύστολος και ασύμβατος χαχαχα.

 

Την χρονιά αυτή λοιπόν, είδα στο σινεμά (τότε πηγαίναμε σίγουρα δυο φορές την εβδομάδα) την ταινία του Λικ Μπεσσόν "Subway" (Μια Νύχτα Στον Υπόγειο), μία πολύ καλή περιπετειούλα αγωνίας με την Ισαμπέλλ Ατζανί (μανουλομάνουλο 🙂). 

 

 

Εδώ, trailer της ταινίας: 

 

 

 

Ο Μπεσσόν δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.. Απέραντο Γαλάζιο, Νikita, Atlantis, Leon, Πέμπτο Στοιχείο, Ζαν ντ' Αρκ, Lucy κ.ά..

Ο Ερίκ Σερρά έγραψε την μουσική σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Μπεσσόν από την δεκαετία του '80 έως '90. Πρόκειται για τεράστιο μουσικό, ο οποίος ακόμα σήμερα, στα 66 του γράφει μουσική για τον κινηματογράφο. Κατέχει τόσο πολύ την τζαζ, την ροκ, την συμφωνική μουσική, την ηλεκτρονική και πολλά άλλα.. και τα συνδυάζει σε κάθε του soundtrack σχεδόν, που του βγάζεις το καπέλο. Και θα το διαπιστώσετε από αυτά τα 8 δείγματα που παρουσιάζω πιο κάτω, από μία και μόνο απλή ταινιούλα του 1985. Σε γενικά πλαίσια.. ο ήχος του soundtrack.. είναι καρα-80's! Σε μεταφέρει τόσο αποτελεσματικά σε εκείνη την εποχή..! Και το κομμάτι "Pretext" (τελευταίο κομμάτι) σου δίνει την εντύπωση ότι ο Σερρά πρέπει να είχε έρωτα με κάτι συγκροτήματα του jazz-rock-fusion, όπως τους Passport του Klaus Doldinger και το συγκρότημα του Pat Metheny.

 

Καλή ακρόαση !

Κ-Τ

Διόδοτος