Η φωτογραφία μου
«Μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι» ( Σωκράτης/Πλάτων:Κρίτων, 51β ). Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΜΕΤΩΠΟΣ. Η ΕΛΛΑΣ, Η ΚΟΙΤΙΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΞΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ. Ο ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΓΗ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΩΝ, ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΤΥΦΛΩΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΑΥΤΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΕΞΑΚΤΙΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ. Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ "ΔΙΟΔΟΤΟΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟΠΡΕΠΗΣ ΟΥΤΕ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ. ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ Ή ΤΗΝ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ Ή ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΔΕΝ ΑΠΟΤΙΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΕ ΠΑΛΑΙΕΣ, ΠΑΤΡΩΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ, ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΕΛΟΧΕΥΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΕΡΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΑΥΤΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΕΙ.

Καλλιτεχνική σύνθεση, ειδικά για τον Διόδοτο, από τη φίλη και αναγνώστρια Δ.Π.

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2022

Η αμερικανική υπόθεση στην Ουκρανία: Προώθηση της Ελευθερίας ή η πορεία της Αυτοκρατορίας;

του Richard Drake, στο counterpunch.org - μετάφραση: Διόδοτος


 

Οι καταστροφές του πολέμου στην Ουκρανία δεν έχουν ακόμη βρει τον Φρανσίσκο Γκόγια τους, αλλά τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων μεταφέρουν μια γραφική εικόνα του θανάτου και της καταστροφής εκεί. Αυτός ο πόλεμος, όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, είναι κόλαση. Γράφοντας για τον υποτιθέμενα καλό πόλεμο του 1939-1945, ο Νίκολσον Μπέικερ στο Human Smoke περιέγραψε την αρχή του ως την έλευση του τέλους του πολιτισμού με τα αρχεία και των δύο πλευρών να σημαδεύονται από τα πιο φρικτά εγκλήματα πολέμου. Οι αναφορές του Nicholas Turse στο Shoot Anything that Moves για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και του Vincent Bevins στο The Jakarta Method για τις σφαγές που υποστήριζε η Ουάσινγκτον παγκοσμίως στον Ψυχρό Πόλεμο έδειξαν τους Αμερικανούς σε αυτές τις δύο περιπτώσεις ως αρχιεκτελεστές εγκλημάτων πολέμου. Ο Τσάλμερς Τζόνσον στην τριλογία Blowback και στο Dismantling the Empire συνέταξε μακροσκελείς καταλόγους αμερικανικών τερατουργημάτων σε αυτό που αποκάλεσε εμμονικούς πολέμους της αυτοκρατορίας μας στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Το ρεκόρ του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία μπορεί να είναι τόσο κακό όσο διακηρύσσουν οι χειρότεροι εχθροί του, αλλά ακόμη και σε αυτό το σημείο είναι πολύ μέσα στον κανόνα του πολέμου, παρά την επιλεκτική αγανάκτηση γι' αυτόν. Ο πόλεμος και τα εγκλήματα πάνε μαζί. Ένα ερώτημα μεγαλύτερο από αυτό για τα εγκλήματα πολέμου του Πούτιν αφορά την προέλευση του ίδιου του πολέμου. Ποιος ή τι προκάλεσε τον πόλεμο; Από αυτή την πρώτη αιτία ακολούθησαν αναπόφευκτες συνέπειες εγκληματικού χαρακτήρα.

Με βάση την αρχή ότι η ιστορική ανάλυση απαιτεί μια προσπάθεια κατανόησης των κινήτρων όλων των πλευρών ενός πολέμου, το ρωσικό επιχείρημα αξίζει μια δίκαιη ακρόαση. Ο Ρόι Μεντβέντεφ, ένας από τους πιο διακεκριμένους ιστορικούς της Ρωσίας και επί μακρόν υποστηρικτής του Βλαντιμίρ Πούτιν, έδωσε συνέντευξη στις 2 Μαρτίου 2022 στην Corriere della Sera. Ο ενενηνταεξάχρονος Μεντβέντεφ εξέφρασε επιγραμματικά την άποψη του Κρεμλίνου για την κρίση στην Ουκρανία ως μια σύγκρουση που περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από την ανησυχία του Πούτιν για την επέκταση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της χώρας του. Η μετάσταση του ΝΑΤΟ απεικόνιζε αλλά δεν καθόριζε για τη Ρωσία το θεμελιώδες ζήτημα, το οποίο είχε να κάνει με την αποτυχία της Αμερικής να κατανοήσει ότι η μονοπολική στιγμή της βασισμένης σε κανόνες τάξης πραγμάτων της είχε τελειώσει. Είχε έρθει η ώρα για μια αλλαγή παραδείγματος στις διεθνείς σχέσεις.

Ως παράδειγμα των αποτυχιών της αμερικανικής ηγεμονίας, ο Μεντβέντεφ σχολίασε τις επιπτώσεις του εποπτικού ρόλου της Ουάσινγκτον στη μετάβαση της Ρωσίας στον καπιταλισμό. Αναφερόταν στη δυστυχία που έπληξε τη Ρωσία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την οποία περιέγραψε σφικτά ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Κολούμπια Τζόζεφ Στίγκλιτς στο βιβλίο του Globalization and Its Discontents (2002). Σε γενικές γραμμές, ο Stiglitz δεν μπορούσε να βρει τίποτα ηθικό ή ικανό στον τρόπο με τον οποίο η παγκοσμιοποίηση είχε επιβληθεί στον κόσμο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ. Η παγκοσμιοποίηση είχε μετατραπεί σε ένα σχέδιο πλουτισμού για τις διεθνείς ελίτ που εφαρμόζουν και επωφελούνται από τη νεοφιλελεύθερη Συναίνεση της Ουάσιγκτον.

Όταν ο Stiglitz ήρθε να συζητήσει για την υπό αμερικανική καθοδήγηση αναδιαμόρφωση της ρωσικής οικονομίας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η οποία εξελίχθηκε σύμφωνα με γραμμές που άρεσαν στη Σχολή του Σικάγου των αληθινά πιστών καπιταλιστών της ελεύθερης αγοράς, έδειξε με άφθονες λεπτομέρειες τι υπονοούσε ο Medvedev στη συνέντευξή του στην κορυφαία εφημερίδα της Ιταλίας. Αυτό το ταχύρρυθμο μάθημα στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς είχε προκαλέσει μια οδυνηρή αύξηση της φτώχειας του έθνους. Το ρωσικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά δύο τρίτα από το 1989 έως το 2000, το βιοτικό επίπεδο και το προσδόκιμο ζωής μειώθηκαν, ενώ ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας αυξήθηκε. Τα επίπεδα ανισότητας αυξήθηκαν, καθώς οι ολιγάρχες εκμεταλλεύτηκαν τις εμπιστευτικές πληροφορίες για να απογυμνώσουν τη χώρα από τα περιουσιακά της στοιχεία, τα οποία επένδυσαν όχι στη Ρωσία, αλλά στο χρηματιστήριο των ΗΠΑ. Δισεκατομμύρια δολάρια διέρρευσαν από τη χώρα μαζί με μια διογκούμενη μετανάστευση ταλαντούχων και μορφωμένων νέων ανθρώπων που δεν έβλεπαν κανένα μέλλον για τον εαυτό τους εκεί.

Επανεξετάζοντας τη ρωσική εμπειρία της δεκαετίας του 1990, ο Μεντβέντεφ ανέφερε τις κοινωνικές συνέπειες αυτών των τρομερών ετών ως τον κύριο λόγο για τη δημοτικότητα του Πούτιν στη Ρωσία σήμερα. Μετά από δέκα χρόνια δυτικής δημοκρατικής κηδεμονίας, η χώρα είχε καταρρεύσει. Ο Μεντβέντεφ πίστωσε στον Πούτιν την αναζωογόνηση της Ρωσίας και την επιστροφή της σε καθεστώς μεγάλης δύναμης. Τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν εναντίον του στα δυτικά μέσα ενημέρωσης, οι οποίες παρομοίαζαν την κυβέρνησή του με τη δολοφονική τυραννία του Στάλιν, ο Μεντβέντεφ τις απέρριψε ως πλήρη παρερμηνεία της ρωσικής ιστορίας. Είχε ζήσει και υπό τους δύο αυτούς ηγέτες. Δεν υπήρχε καμία σύγκριση μεταξύ τους. Η Ρωσία ήταν μια ελεγχόμενη κοινωνία, σίγουρα, αλλά ο Πούτιν δεν προήδρευε του πολύπλοκου πολιτικού της συστήματος ως δικτάτορας.

Ενισχυμένος από υψηλό προσωπικό κύρος σε εθνικό επίπεδο, ο Πούτιν είχε την υποστήριξη του ρωσικού λαού στην επέμβαση στην Ουκρανία. Μπορεί να συναχθεί από τη συνέντευξη του Μεντβέντεφ ότι είχαν αποδεχθεί τη διττή επιχειρηματολογία του Πούτιν για τις ενέργειες της Ρωσίας. Πρώτον, για τους Ρώσους, η de facto συμμαχία ΗΠΑ-ΝΑΤΟ με την Ουκρανία αποτελούσε υπαρξιακή απειλή, η οποία γινόταν ακόμη πιο επικίνδυνη από την ένταξη ριζοσπαστικών δεξιών αντιρωσικών στοιχείων στις στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας αυτής. Ξεκινώντας από τη σύνοδο κορυφής του 2008 στο Βουκουρέστι, η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους πίεσε την Ουκρανία και τη Γεωργία να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ, εξ ορισμού και συνεχούς πρακτικής μια αντιρωσική συμμαχία.

Στη συνέχεια, η πορεία των γεγονότων σε εκείνο το μέρος του κόσμου ήταν προς μία κατεύθυνση και οδήγησε στις 10 Νοεμβρίου 2021 στη Χάρτα Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης ΗΠΑ-Ουκρανίας. Η συμφωνία αυτή περιέγραφε μια διαδικασία για την ένταξη της χώρας αυτής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Πράγματι, η στρατιωτική επιτυχία της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας αποκαλύπτει το μεγάλο εύρος του αδιάκοπου εκπαιδευτικού προγράμματος του ΝΑΤΟ. Από την οπτική γωνία του Κρεμλίνου μια εισβολή κατέστη αναγκαία για να αποτραπεί η υλοποίηση μιας ακόμη πιο θανατηφόρας απειλής στο κατώφλι του.

Μετά την έκδοση του Χάρτη και την άρνηση της Αμερικής να αναγνωρίσει τις ανησυχίες της Ρωσίας, ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι η χώρα του είχε φτάσει στο "σημείο βρασμού". Ακόμη και αυτά τα ωμά λόγια δεν κατάφεραν να εντυπωσιάσουν τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στην Ουάσινγκτον.  Ο υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν προέβη σε μια δική του ωμή δήλωση σχετικά με το δικαίωμα της Ουκρανίας να επιλέξει τη δική της εξωτερική πολιτική και να ζητήσει την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, αν το ήθελε, αδιαφορώντας για την πρακτική μη εφαρμογή αυτής της υψηλών αρχών στον Καναδά ή το Μεξικό, αν κάποιο από αυτά τα έθνη ανακαλύψει το δικαίωμά του να συνάψει στρατιωτική συμμαχία με τη Ρωσία ή την Κίνα. Η επακόλουθη κινητοποίηση στρατευμάτων της Ρωσίας στα σύνορα με την Ουκρανία προκάλεσε περισσότερη ωμότητα από τον Μπλίνκεν: "Δεν υπάρχει καμία αλλαγή. Δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή".

Αυτό που δεν θα άλλαζε στην ουσία αφορούσε το δόγμα Γούλφοβιτς. Η αμερικανική υπόθεση στην Ουκρανία προέρχεται από αυτό το δόγμα. Ο διακηρυγμένος σκοπός του είναι το επίκεντρο στο δεύτερο μέρος του συλλογισμού του Πούτιν σχετικά με την Ουκρανία.

Ως υφυπουργός Άμυνας για την πολιτική στην κυβέρνηση του Τζορτζ Χέρμπερτ Γουόκερ Μπους, ο Πολ Γούλφοβιτς συνέταξε το μνημόνιο του 1992 για την καθοδήγηση της αμυντικής πολιτικής. Αυτό το θεμελιώδες έγγραφο εξωτερικής πολιτικής ζητούσε τη διατήρηση της αμερικανικής υπεροχής στη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχή. Καμία αντίπαλη υπερδύναμη δεν θα επιτρεπόταν να αναδυθεί. Η μονοπολική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών θα διατηρούνταν στο διηνεκές. Οι Δημοκρατικοί δεν δίστασαν. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κλίντον, η υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες απολάμβαναν ένα μοναδικό καθεστώς στον κόσμο ως το αναντικατάστατο έθνος. Η διατήρηση της οικονομικής και στρατιωτικής πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ θα απολάμβανε διακομματική εύνοια.

Το γεγονός ότι ο Πούτιν είχε στο μυαλό του κυρίως τις ανησυχίες για το δόγμα του αμερικανικού υπερεξουσιασμού έγινε εμφανές στις 4 Φεβρουαρίου 2022, όταν ο ίδιος και ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ εξέδωσαν την Κοινή Δήλωση για τις διεθνείς σχέσεις της νέας εποχής και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Δήλωσαν ότι αντί για την ηγεμονία των ΗΠΑ, ο Χάρτης του ΟΗΕ θα αποτελούσε ένα καλύτερο θεμέλιο για τις διεθνείς σχέσεις. Εν ολίγοις, η μονοπολική στιγμή για την οποία ο Μεντβέντεφ θα μιλούσε ένα μήνα αργότερα, θα έπρεπε να περάσει στην ιστορία.

Ο κίνδυνος της σημερινής κρίσης με τη Ρωσία στην Ουκρανία και της επερχόμενης με την Κίνα στην Ταϊβάν αφορά τον τρόπο με τον οποίο όλες οι κύριες δυνάμεις οραματίζονται τον εαυτό τους να αντιμετωπίζει υπαρξιακές απειλές. Για τους Ρώσους και τους Κινέζους, τα άμεσα ζητήματα που διακυβεύονται είναι εδαφικά, για τους Αμερικανούς, η παγκόσμια ηγεμονία τους. Η βασισμένη σε κανόνες τάξη για την οποία μιλάει η κυβέρνηση Μπάιντεν για να υπερασπιστεί την πολιτική της στην Ουκρανία είναι αυτή που έχουμε επινοήσει και υπερασπιστεί από την οικονομική διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς τον Ιούλιο του 1944. Το Δόγμα Γούλφοβιτς παίρνει τη θέση του ως ένα από τα πολλά προσαρτήματα και κωδικοποιημένα κείμενα της νοοτροπίας του αμερικανικού αιώνα που πήρε απτή θεσμική μορφή με τη δημιουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας μαζί με τα συστήματα επενδυτικής και στρατιωτικής υποστήριξης του Σχεδίου Μάρσαλ και του ΝΑΤΟ.

Όλη αυτή η πανσπερμία της αμερικανικής ισχύος αντιμετωπίζει τώρα την πρώτη άμεση και ευθέως διατυπωμένη πρόκληση μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Πώς να την αντιμετωπίσει; Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να υποδαυλίζουμε τον πόλεμο στην Ουκρανία με χρήματα, όπλα και οικονομικές κυρώσεις, ελπίζοντας ότι η άμεση εμπλοκή μας μπορεί να αποφευχθεί. Δεδομένης της πολύπλευρης εμπλοκής μας ήδη, η ομίχλη του πολέμου μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες επιτυχίας να κρατηθούμε μακριά από τις πραγματικές μάχες. Στον παρατεταμένο πόλεμο που προβλέπεται τώρα, η ξεκάθαρη αυτοσυγκράτηση που θα κρατήσει για πολύ καιρό από οποιαδήποτε πλευρά θα ήταν ένα επισφαλές στοίχημα. Μια διευθέτηση με διαπραγματεύσεις θα ήταν ένα λογικό βήμα, αλλά οι δυνάμεις που φαντάζονται ότι βρίσκονται σε αμφίβολη μάχη στις πεδιάδες του ουρανού σπάνια σκέφτονται το συμβιβασμό μέχρι να εξαντληθούν όλες οι εναλλακτικές λύσεις. Αυτές οι εναλλακτικές λύσεις περιλαμβάνουν την ανταλλαγή πυρηνικών όπλων.

Με τη διαιώνιση της αμερικανικής ηγεμονίας να αποτελεί το βασικό μας ζήτημα στην Ουκρανία και το βασικό κίνητρο για την απάντηση της κυβέρνησης Μπάιντεν με τέσσερις συναγερμούς στην πρόκληση Πούτιν, οφείλουμε ως έθνος να εξετάσουμε με ειλικρίνεια την πολιτική που υπερασπιζόμαστε. Δεν βρισκόμαστε εκεί για να σώσουμε τον ουκρανικό λαό από τον θάνατο ή την Ουκρανία από την καταστροφή, δύο στόχοι που επιτυγχάνονται αποτελεσματικότερα με το να εργαστούμε για τον τερματισμό του πολέμου το συντομότερο δυνατό, αντί να τον διαιωνίζουμε όπως κάνουμε. Ως ωραίο μπόνους για τη δική μας πλευρά, τα κέρδη αυξάνονται για τις αμυντικές εταιρείες, οι οποίες πρέπει να αισθάνονται εξευγενισμένες από τη βοήθειά τους σε έναν ουκρανικό αγώνα που σχεδόν καθολικά ευλογείται από το σύστημα των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, ωστόσο, η διεθνής αντίδραση στις οικονομικές κυρώσεις που εμπνεύστηκε η Ουάσινγκτον κατά της Ρωσίας δίνει μια γεύση της διαίρεσης στον κόσμο σχετικά με τον κανόνα που υπερασπιζόμαστε. Ακόμη και στις χώρες του ΝΑΤΟ, κάτω από το επίπεδο της επίσημης εξουσίας, η αντίσταση στις κυρώσεις αυξάνεται λόγω των φόβων για οικονομικές δυσκολίες για τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Οι τιμές του φυσικού αερίου και των τροφίμων αυξάνονται, ενώ τα εισοδήματα παραμένουν στάσιμα ή μειώνονται, με πολύ χειρότερες τάσεις να προβλέπονται για το εγγύς μέλλον, καθώς οι κυρώσεις θα τεθούν σε πλήρη ισχύ. Για έναν αυξανόμενο αριθμό Ευρωπαίων, το πλήρες κόστος της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ είναι ήδη πολύ υψηλό.

Πέρα από την Ευρώπη, η αντίδραση στην ουκρανική κρίση ευνοεί τον Πούτιν εν μέρει επειδή τα έθνη του Παγκόσμιου Νότου γνωρίζουν ότι θα είναι τα πιο ευάλωτα στις αρνητικές επιπτώσεις των κυρώσεων που επιβάλλονται κατά της Ρωσίας. Επιπλέον, οι ζωντανές αναμνήσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού στα μη λευκά έθνη έχουν αποδυναμωτική επίδραση στην πρόσληψη της αφήγησης του ΝΑΤΟ για τους φιλανθρωπικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς του. Οι πόλεμοι του ΝΑΤΟ που διεξήχθησαν πρόσφατα στη Σερβία, το Ιράκ και τη Λιβύη έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Το γεγονός ότι η Αφρική, η Λατινική Αμερική και η Ασία γενικά δεν έχουν υπογράψει τις οικονομικές κυρώσεις υποδηλώνει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει γίνει η λυδία λίθος για τη θέση του Pankaj Mishra στο The Age of Anger (Η εποχή του θυμού): Περιγράφει έναν κόσμο που βράζει από αγανάκτηση και μίσος λόγω της ταπείνωσης των λαών και των πολιτισμών που στερούνται την προστασία της εξουσίας και της ελίτ. Η πιο ορατή απόδειξη της παγκόσμιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης που περιγράφει συνίσταται στην επιδείνωση της εισοδηματικής ανισότητας και στην περιβαλλοντική υποβάθμιση. Η βασισμένη σε κανόνες τάξη πραγμάτων για την οποία αγωνιζόμαστε ως πληρεξούσιοι προμηθεύοντες όπλα στην Ουκρανία στερείται ηθικής βάσης και απαιτεί ενδελεχή αναθεώρηση.

Επιμένοντας στην τρέχουσα πολιτική μας για την Ουκρανία, μπορούμε να ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά, σε αντίθεση με όλες τις άλλες φορές από τότε που ο Γούντροου Γουίλσον έβαλε τις Ηνωμένες Πολιτείες στο δρόμο για να κάνουν τον κόσμο ασφαλή για τη δημοκρατία, ένας άγριος πόλεμος θα είναι κάτι άλλο από μια πένα σφαγής που τίθεται στην υπηρεσία αυτού που ο Θορστάιν Βέμπλεν ήθελε να αποκαλεί "το παλιό καλό σχέδιο". Εννοούσε την εξασφάλιση, τη διατήρηση και την επέκταση του ελέγχου των εγχώριων χωρών επί των εδαφών, των αγορών και των πόρων του κόσμου. Αυτή η ριζική κριτική της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής προέρχεται στην πιο ανεπτυγμένη της μορφή από δύο από τους μεγαλύτερους ιστορικούς μας, τον Charles Austin Beard και τον William Appleman Williams, το έργο των οποίων αξίζει να επανεξεταστεί σήμερα, καθώς προσπαθούμε να απεξαρτηθούμε από την αυτοκρατορία ως τρόπο ζωής.


Ο Richard Drake κατέχει την έδρα Lucile Speer Research Chair in Politics and History στο Πανεπιστήμιο της Μοντάνα. Μεταξύ των δημοσιεύσεών του είναι τα εξής: Charles Austin Beard: Beard και Η εκπαίδευση ενός αντιιμπεριαλιστή: Robert La Follette and U.S. Expansion.


counterpunch.org


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου