Σχόλιο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ :
ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ G7 .. ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ C5 .. Η καλύτερη εξήγηση της ιδέας του C5, ή «Core-5 ως εναλλακτική λύση στην G7" απο τον Alexandr Dugin… Ο ΝΤΟΥΓΚΙΝ ΠΑΙΖΕΙ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΡΟΛΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ… ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ… ΘΕΩΡΩ ΔΕ ΟΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΕΙ, ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΕΡΓΟ ΡΟΛΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΙ… ΟΜΩΣ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ, ΛΕΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ….
«Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΧΕΙ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ»: ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΙ «ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ»; Ο ΝΤΟΥΓΚΙΝ ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ.
Η ιδέα του C5, ή «Core-5», ως εναλλακτική λύση στην G7 είναι ένα έργο που πηγάζει άμεσα από την πολιτική και γεωπολιτική προσέγγιση του κινήματος MAGA στην παγκόσμια πολιτική. Είναι πολιτικός ρεαλισμός, απόρριψη της παγκοσμιοποίησης και η κατασκευή μιας νέας διεθνούς αρχιτεκτονικής βασισμένης στα πραγματικά κέντρα κυριαρχίας που υπάρχουν στον σύγχρονο κόσμο.
Όταν δημοσίευσα το βιβλίο μου, «Η Επανάσταση του Ντόναλντ Τραμπ», πριν από λίγο λιγότερο από ένα χρόνο, το οποίο έχει ήδη μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, του έδωσα τον υπότιτλο «Τάξη Μεγάλων Δυνάμεων». Αλλά τι είναι η «Τάξη Μεγάλων Δυνάμεων»; Είναι ακριβώς η κατασκευή ενός διεθνούς συστήματος στο οποίο πραγματική κυριαρχία θα απολαμβάνουν μόνο πολιτισμικά κράτη με τη δική τους ιδεολογία, τη δική τους οικονομία και τη δική τους γεωπολιτική – πραγματικά κυρίαρχα κράτη που έχουν ήδη αποδείξει την αξία τους.
Αυτή είναι, αν θέλετε, η εκδοχή MAGA ενός πολυπολικού κόσμου. Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς μίλησε κάποτε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο. Και ήταν μέρος των σχεδίων ιδεολόγων του MAGA όπως ο Στιβ Μπάνον. Υποστηρίχθηκε και δικαιώθηκε από τον Τζον Μιρσάιμερ, έναν αξιοσημείωτο εκφραστή του αμερικανικού πολιτικού ρεαλισμού και μια μάλλον επικριτική προσωπικότητα του Τραμπ.
Αυτή είναι μια ψυχρή προσέγγιση στην έννοια της κυριαρχίας. Η κυριαρχία θα πρέπει να απολαμβάνεται μόνο από μεγάλες δυνάμεις: «Τάξη Μεγάλων Δυνάμεων».
Δηλαδή, αυτή είναι η αμερικανική, Τραμπιστική εκδοχή ενός πολυπολικού κόσμου, η οποία διαφέρει αρκετά σημαντικά από το μοντέλο BRICS.
Καταρχάς , οι BRICS δεν περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ και τη Δύση, αλλά μάλλον κατασκευάζονται γύρω από αυτές. Αυτό είναι απολύτως λογικό, δεδομένου ότι πριν από τον Τραμπ, η Αμερική αντιπροσώπευε ένα προπύργιο ενός παγκόσμιου κόσμου που προσκολλούνταν στη μονοπολικότητα. Αν και έχω πει και στο παρελθόν ότι μια θέση για την Αμερική στις BRICS δεν αποκλείεται και, κατά μία έννοια, είναι κατοχυρωμένη. Αλλά μόνο εάν οι ΗΠΑ απορρίψουν την παγκοσμιοποίηση.
Η δεύτερη διαφορά: οι BRICS καλωσορίζουν πολιτισμούς που δεν έχουν ακόμη αναδυθεί. Αυτό περιλαμβάνει τον ισλαμικό κόσμο, ο οποίος δεν έχει ακόμη επιτύχει ενότητα στην ανάπτυξη μιας κοινής πολιτισμικής στρατηγικής· τη Λατινική Αμερική, η οποία επίσης καθυστερεί στην πορεία προς την ολοκλήρωση· και την αφρικανική ήπειρο. Όλες οι χώρες αυτών των πολιτισμών εκπροσωπούνται στις BRICS. Με άλλα λόγια, οι BRICS είναι μια φιλόξενη πολυπολικότητα «για ανάπτυξη». Περιλαμβάνει τόσο καθιερωμένα πολιτισμικά κράτη όσο και εκείνα που δεν έχουν ακόμη ενωθεί. Είναι, ας πούμε, ένα «έργο για το μέλλον».
Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ «ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ» ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ BRICS ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΡΑΤΗ, ΟΠΩΣ ΟΙ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ, Η ΡΩΣΙΑ, Η ΚΙΝΑ ΚΑΙ Η ΙΝΔΙΑ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΚΥΡΙΑΡΧΑ. ΤΟ ΚΟΛΑΖ ΤΟΥ ΤΣΑΡΓΚΡΑΝΤ
Συνεπώς, η «Τάξη των Μεγάλων Δυνάμεων» διαφέρει από το σχέδιο BRICS στο ότι αναγνωρίζει μόνο τα υπάρχοντα πολιτισμικά κράτη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία, ως κυρίαρχα. Πιστεύω ότι η Ιαπωνία περιλαμβάνεται επίσης για να αντισταθμίσει την Κίνα. Αν και είναι πράγματι μια ισχυρή χώρα, αν μπορούσε να αποκτήσει ανεξαρτησία από την Αμερική, θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει κυρίαρχος πόλος. Αυτό το σχέδιο αντιπροσωπεύει την αμερικανική εκδοχή της πολυπολικότητας. Και το πιο πρόσφατα δημοσιευμένο αμερικανικό δόγμα εθνικής ασφάλειας διατυπώνει αυτή την ιδέα με σαφήνεια, ακρίβεια και ευθύτητα.
Η ιδέα της δημιουργίας ενός C5, ενός «Πυρήνα-5», στα μάτια των Αμερικανών στρατηγών της MAGA (τονίζω, όχι των νεοσυντηρητικών ή των παγκοσμιοποιητών) υπονοεί ότι δίνεται σε αυτή την «Τάξη των Μεγάλων Δυνάμεων» ένα είδος κλαμπ. Όχι ακόμη τα θεμέλια του διεθνούς δικαίου, αλλά ένα είδος κλαμπ, δομημένο αυτή τη φορά εντελώς διαφορετικά από την G7, η οποία ήταν γεμάτη με διάφορους δυτικούς νάνους, όσο ασήμαντος κι αν ήταν ο Καναδάς.
Τόσο η G7 όσο και η G20 ήταν λέσχες παγκοσμιοποίησης με κυρίαρχη παγκοσμιοποιητική ατζέντα. Επομένως, τώρα είναι εντελώς άσχετες. Και γι’ αυτό εξετάζεται τώρα η δημιουργία μιας πραγματικά σχετικής πολυπολικής λέσχης – της C5.
Η G7 ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΗ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ ΝΑΝΟΥΣ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟΣ, ΟΠΩΣ Ο ΚΑΝΑΔΑΣ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: SHUTTERSTOCK / MAXX-STUDIO
Πώς όμως το οραματίζεται η στρατηγική της MAGA; Πιθανότατα, η Αμερική βλέπει τη δημιουργία της C5 ως εναλλακτική λύση στις BRICS. Ωστόσο, θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί ως συμπλήρωμα των BRICS. Άλλωστε, τι είναι θεμελιώδες εδώ; Η απουσία της Ευρώπης, της Βρετανίας, του Καναδά και της Αυστραλίας. Δηλαδή, η απουσία καθεστώτων που, στα τελευταία τους βήματα, συνεχίζουν απεγνωσμένα να προσκολλώνται στο παγκοσμιοποιητικό σχέδιο. Αυτή είναι η αληθινή γεωπολιτική της MAGA, η οποία αναγνωρίζει, αν και με τον δικό της τρόπο, την πολυπολικότητα.
Λοιπόν, η C5 είναι μια πολύ σοβαρή πρόταση. Φυσικά, μπορεί να επικριθεί και οι άνθρωποι μπορούν να πουν ότι οι BRICS είναι καλύτερες. Και το πιστεύω: οι BRICS είναι καλύτερες από κάθε άποψη, εκτός από το ότι δεν έχουν τις ΗΠΑ. Και όσο οι ΗΠΑ και η Δύση δεν είναι εκεί, κανείς εντός των BRICS δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει πραγματικά την παγκόσμια ηγεμονία. Αλλά τότε ο Τραμπ και η MAGA κάνουν μια ενδιαφέρουσα κίνηση:
Ας μην ενοποιούμαστε εναντίον μας, αλλά ας οικοδομήσουμε πολυπολικότητα μαζί μας.
Και αυτό είναι πραγματικά ένα πολύ σοβαρό ζήτημα και πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Ας δούμε τι θα προκύψει.
Ζούμε τώρα σε μια στιγμή που ο Τραμπ αρχίζει να επιστρέφει στην αρχική του στρατηγική MAGA, από την οποία είχε απομακρυνθεί, κατάφωρα, τους τελευταίους μήνες. Αλλά τώρα έφτασε η στιγμή της επιστροφής. Και δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς αυτή τη στιγμή προέκυψε η πρόταση να εξεταστεί η δημιουργία ενός κλαμπ C5 («Core 5»). Μια εξαιρετικά σημαντική, αποκαλυπτική και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση.
«ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΞΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ» – Η ΕΚΔΟΧΗ MAGA ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΚΟΛΑΖ ΑΠΟ ΤΟ ΤΣΑΡΓΚΡΑΝΤ
Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η πρόταση δεν έχει Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε παγκοσμιοποιητές, ούτε Σόρος, ούτε Σβαμπ, ούτε Φόρουμ του Νταβός, ούτε Μακρόν… Πετώνται στα σκουπίδια μαζί με τον Ζελένσκι και τον ουκρανικό ναζισμό. Και αυτή είναι πραγματικά μια συναρπαστική στιγμή, όταν η Αμερική αναγκάζεται να αναγνωρίσει την πολυπολικότητα, ακόμη και ενώ προσφέρει τη δική της εκδοχή.
''Μεγάλα μυστήρια βλέπω και παράδοξα:
ΑπάντησηΔιαγραφήΚρήνη την κρύπτη τής Ελένης.
Τρίαινα με δελφίνι το σημάδι του Σταυρού.
Πύλη λευκή το ανόσιο συρματόπλεγμα.
Όθε με δόξα θα περάσω.
Τα λόγια που με πρόδωσαν και τα ραπίσματα έχοντας
γίνει μυρτιές και φοινικόκλαρα:
Ωσαννά σημαίνοντας ο ερχόμενος!
Ηδονή καρπού βλέπω τη στέρηση.
Ελαιώνες λοξούς με γαλάζιο ανάμεσα στα δάχτυλα
τούς χρόνους τής οργής πίσω απ᾿ τα σίδερα.
Και γιαλόν απέραντο, από μαγγανεία ωραίων ματιών βρεμένο
τον βυθό της Μαρίνας.
Όπου αγνός θα περπατήσω.
Τα δάκρυα που με πρόδωσαν και οι ταπεινώσεις έχοντας
γίνει πνοές και ανέσπερα πουλιά:
Ωσαννά σημαίνοντας ο ερχόμενος!
Σε χώρα μακρινή και αναμάρτητη τώρα πορεύομαι.''
Οδυσσέας Ελύτης – ''Άξιον Εστί''. Από τα Πάθη - ΙΖ'
Α.Κ.
Εκτιμώ, ότι στο παρόν κείμενο ο Αλέξάνδρος Ντούγκιν καταθέτει τις απόψεις του σχετικά με τούς C5 σε ειλικρινή βάση και ότι αυτές απηχούν τον τρόπο που εκτιμά το ζήτημα η Ρωσική Διοίκηση, σε αντίθεση με άλλα κείμενά του, στα οποία πράγματι για λόγους τακτικής σκοπιμότητος εκφράζει παραποιημένες απόψεις, οι οποίες συχνά αποσκοπούν σε εφελκισμό των δυτικών προς λάθος εκτιμήσεις των πραγματικών απόψεων τού Κρεμλίνου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ συμπάθεια, την οποία εκδηλώνει η Ρωσική Ομοσπονδία για το σχέδιο C5 είναι ειλικρινής και ανταποκρίνεται στους ενδιάμεσους τακτικούς στόχους της για την αναδιάταξη τής παγκόσμιας κυριαρχίας επί πολυπολικής βάσεως. Αναμφιβόλως, η διοίκηση Τραμπ έχει προσδώσει στο εν λόγω σχέδιο πατερναλιστικό χαρακτήρα εθνοτικής ποδηγέτησης των μικρότερων δυνάμεων, προς όφελος τής ισχύος των ΗΠΑ, παραμερίζοντας το πρόθεμα τής εθνικής αυτοτέλειας, που αποτελεί την πεμπτουσία τής γεωπολιτικής φιλοσοφίας τού Κρεμλίνου. Έχει όμως τεράστια σημασία η νομή τής παγκόσμιας επικυριαρχίας, που επεδίωκαν σε βάση μονοκρατορίας προηγουμένως οι ΗΠΑ, σε περισσότερους συμβαλόμενους. Αναμφιβόλως οι επιλογές τής Διοίκησης Τραμπ, οι οποίες γίνονται κάτω από την πίεση νέων δεδομένων, παραμερίζουν τούς ανεξέλεγκτους αυτοκτονικούς ιδεασμούς τής πρώην υπερδύναμης επί ρεαλιστικής βάσεως και σε ρήξη μάλιστα με την αδιόρθωτες ηλίθιες εμμονές των πρώην ισχυρών κρατών τής Ευρώπης. Αυτός ο ρεαλισμός πριμοδοτεί εκ των πραγμάτων την βήμα προς βήμα αναίρεση τής άνευ όρων φιλοπόλεμης προσπάθειας επιβολής στην παγκόσμια κονίστρα, προς την κατεύθυνση επανακαθορισμού τής παγκόσμιας ασφάλειας σε ποιτικά καλύτερα πλαίσια σε σύγκριση με το παρελθόν. Και παρότι αυτές οι ρεαλιστικές επιλογές για την εγκαθίδρυση μιας ηπιότερης διεθνούς τάξεως, ούτε προσανατολίζονται στην πλήρη παύση των θερμών συγκρούσεων σε όλα τα μέτωπα, ούτε θέτουν τον σεβασμό τού διεθνούς δικαίου ως ανώτατη αρχή στην σφαίρα τού διεθνούς
πολιτικού γίγνεσθαι, δεν παύουν να αποτελούν μια θετικότατη εξέλιξη σε σύγκριση με το παρελθόν, στην οποίαν οφείλει πάσα σόφρων ισχυρή εξουσία να παρέχει κριτική υποστήριξη. Κριτική υποστήριξη δεν σημαίνει στήριξη άνευ όρων, αλλά έμπρακτη ενίσχυση όλων εκείνων των στοιχείων από αυτά που την συνθέτουν, τα οποία είναι θετικά και αξιοποιήσιμα σε μια θετική προοπτική. Έτσι ορθώς η διάθεση αντιπαλότητας από την πλευρά των Ρώσων μετατράπηκε σε διάθεση συνενοήσεως με την Διοίκηση Τραμπ στην βάση τής αρχής τής αμοιβαιότητος. Η Ρωσική πολιτική υπήρξε ανέκαθεν σοφή, εναλάσσοντας με άριστη ευστροφία την πολιτική συγκρούσεων με την πολιτική συμβιβασμών. Το σύμφωνο Ρίπεντροπ - Μολότοφ ήταν αυτό που παρείχε στην Ρωσία τον αναγκαίο χρόνο, για να αποκαταστήσει αυτή τις αμυντικές προετοιμασίες της με στόχο την επιτυχή αντιμετώπιση τής ναζιστικής εισβολής, έστω κι αν ο ρόλος Ιφιγένειας επιμερίστηκε στην Πολωνία. Αλλά και τα όσα συμφωνήθηκαν στις διαπραγματεύσεις στην Γιάλτα και στην Τεχεράνη, έδωσαν την δυνατότητα στην Σοβιετική Ένωση να διατάξει μια ασπίδα προστασίας των χωρών που δορυφοροποίησε, για να αντεπεξέλθει στον ψυχρό πόλεμο, έστω κι αν ο ρόλος Ιφιγένιας επιμερίστηκε δυστυχώς στην Εθνική Αντίσταση τής Ελλάδος.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕξ άλλου οι Ρώσοι εξακολουθούν να προωθούν ως πυλώνα παγκόσμιας οικονομικής συνεργασίας τούς BRICS.
Η πολιτική Τραμπ οδηγεί σε αποσυμφόρηση τής κορύφωσης των συγκρούσεων, με γνώμονα την οικονομική διάσωση των ΗΠΑ, οι οποίες παραπαίουν μετά την αδιέξοδη εφαρμογή μιας υπερεπεκτατικής πολιτικής. Αυτό δεν συνεπάγεται αυτομάτως την αποφασιστική ένταξη στην προοπτική τής κατάργησης των πολεμικών διενέξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Όσοι ονειρευτήκαμε, ότι ο λύκος θα μπορούσε να μετατραπεί σε αμνό εντός μιας νυκτός, διαψευστήκαμε, πρώτα και κύρια από τον ρεαλισμό που επιβάλλουν οι συσχετισμοί δύναμης σε όλα τα επίπεδα, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό των ΗΠΑ. Όμως η επιλογή τής οικονομικής διάσωσης έναντι ευτής τής παγκόσμιας επιβολής μέσω αενάων πολέμων, αποτελεί σαφώς θετικότατη εξέλιξη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Και η προώθησή της συνεπάγεται εξισορρόπηση αντιθέσεων, που είναι πολύ δύσκολες.
Πλην όμως, αυτή η διαδισκασία, που σε πολλούς επέφερε την εντύπωση, ότι τα προβλήματα τής Ελλάδας θα μπορούσαν να επιλυθούν σε ποιοτικό βαθμό αυτομάτως στα πλαίσια μιας νέας, διακαιότερης κατάστρωσης των γεωπολιτικών δεδομένων, όπως αυτή πράγματι βαθμηδόν καταγράφεται, ήσαν και παραμένουν εκτός πραγματικότητος.
Οι επιλογές τής Ρωσίας, ενώ αποβλέπουν μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στην ωφέλεια όλων των χωρών που υφίστανται ποδηγεσία και υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι στενά επί εθνικής βάσεως ωφελιμιστική, δεν παύει να θεωρεί ανέκαθεν μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο εγγυητή των διεθνών εξελίξεων την δική της στερεοποίηση. Έτσι συχνά, κάτω από την πίεση ττων συνθηκών και στην βάση καλοπροαίρετης στρατηγικής, δεν δίστασε να χαντακώσει στην κυριολεξία μικρότερες χώρες, που όχι μόνον δεν έφταιγαν σε κάτι, αλλά είχαν προσφέρει πάρα πολλά. Ας μην ξεχνάμε την καταδίκη τής Ουκρανίας σε ανείποτη πείνα από τούς Σταλινικούς κατά την διάρκεια τής κολεκτιβοποίησης. Και παρότι είμαι δεδηλωμένος σταλινικός, εάν ζούσα στην Ελλάδα μετά την λήξη τού Β΄ΠΠ θα φώναζα να πεταχτούν στα σκουπίδια τα σχέδια τού Στάλιν για την Ελλάδα, διότι μάς καταστρέφουν.
Η μονομερής πρόσδεση των ελπίδων για απελευθέρωση σε κάποια μεγάλη δύναμη, που θεωρείται ότι προωθεί το δίκαιο στην παγκόσμια κονίστρα, είναι πλήρως εσφαλμένη και οδηγεί σε οικτρά αδιέξοδα. Είτε πρόκειται για την ανόητη δογματική προσκόλληση τού Νίκου Ζαχαριάδη στην "μεγάλη σοσιαλιστική πατρίδα" και στον "πατερούλη τού διεθνούς προλεταριάτου", είτε για όποια εναπόθεση των ελπίδων σε άλλους, τέτοιες επιλογές αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός.
Συνεχίζεται...
Ο Αλέξανδος Ντούγκιν ορθώς επικροτεί την πρωτοβουλία των C5. Η Ρωσία έχει επιτύχει μια αξιοζήλευτη εθνική αυτοτέλεια και οι κάθε είδους ποδηγεσίες από ισχυρούς δεν την αφορούν. ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι είδους ακατάσχετους πομφόλυγες ακούσαμε και διαβάσαμε για την δήθεν "ευεργετική" έλευση τής Γκιλφόιλ ως πρέσβυος στην Ελλάδα, δεν περιγράφεται. Πλην όμως η εν λόγω κυράτσα μετά την επίσκεψή της στα μπουζούκια ξεκίνησε να απαιτεί τα πάντα, επί κυριαρχικής βάσεως, που δεν τής ανήκουν. Λιμάνια, ενεργειακούς πόρους, βάσεις και οτιδήποτε άλλο εξυπηρετεί την στρατιωτική και οικονομική επέκταση των ΗΠΑ, για να μην υπεισέλθω στα προληπτικά πολεμικά κτυπήματα στην τουρκία, που ξεστομίζουν οι ανεγκέφαλοι. Είναι προφανέστατο, ότι η Διοίκηση Τραμπ αντιμετωπίζει την Ελλάδα σε στυγνή νεοαποικιακή βάση. Και σε αυτό το ζήτημα σύντομα θα αναφερθώ διεξοδικότατα.
Οι υμνητές τού Τραμπ στην Ελλάδα, οι οποίοι βεβαίως δεν ανήκουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο, το οποίον εν πολλοίς αντιμάχεται την Διοίκηση Τραμπ, συγχέουν τα αναμφιβόλως θετικά στοιχεία τής πολιτικής της στα πλαίσια τής δόμησης μιας νέας διεθνούς ασφάλειας, με τον νεοαποικιακό ρόλο που επιμερίζεται αυτή στην Ελλάδα. Και είναι αφελέστατη η εντύπωση που κυριαρχεί, ότι στηρίζοντας κατ' αποκοπήν την πολιτική τού Τραμπ, αντιμάχονται την κλίκα Μητσοτάκη. Τέτοιες ανοησίες μάς έχουν κοστίσει στο παρελθόν πολύ ακριβά. Δεν δομούν προοπτικές, αλλά τις ευνουχίζουν. Γι αυτό θα επανέλθω στο ζήτημα με έμφαση.