(Μιά μικρή σπονδή στη Λογική, ωσάν σχόλιο στο σχετικό άρθρο του Παλαιού.)
. . . . . . . . . . .
α. Αξίωμα πρώτον
Έ, λοιπόν!
Όποιος μπεί σε βόθρο, λερώνεται.
Αξίωμα!
Κι όποιος το αμφισβητεί αυτό, είναι χρήσιμος μονάχα ως στόχος σε ασκήσεις του Στρατού με πραγματικά πυρά.
[…Δεν μ’ είδατε μέχρι στιγμής να γράφω κάτι περί Καρυστιανού. Ξέρετε γιατί;
Θα γράψω μονάχα δύο τινά:
- Ήδη πήρε μιά γεύση του τί εστί βόθρος, απ’ αυτούς που κάνουν μακροβούτια μέσα του.
- Καί, ως γνωστόν, ο δρόμος γιά την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.
Καί, ναί, θα κάνει συμβιβασμούς (αν πολιτευθεί). Όπως καί οποιοσδήποτε άλλος πειραματιστεί στο αν ο βόθρος λερώνει.
Συνεπώς, ο κοσμάκης εκτρέφει τζάμπα ελπίδες – τις οποίες προσωπικώς απεχθάνομαι. Άλλως τε, γιά να πάμε μπροστά, δεν είναι θέμα αλλαγής προσώπων, αλλά θεσμών.
Βέβαια, υπάρχει καί το σκεπτικό: «- Ας τη δοκιμάσουμε κι αυτήν, μπάς καί!» Σύμφωνοι, κάντε ό,τι γουστάρετε, απλά εγώ δεν είμαι φίλος τέτοιων σκέψεων. Δεν θα ξοδέψω τη ζωή μου στο «περίμενε»!
Αυτά, καί τέλος.]
. . . . . . . . . . .
Ο Παλαιός έχει απόλυτο δίκιο, όσον αφορά τη δημοκρατία. (Την ποιά; 🙂 ) Αλλά δεν είναι μονάχα η ποιότητα των ψηφοφόρων. Το ίδιο το συγκεκριμένο πολίτευμα είναι παγίδα.
Τά ‘πε προπολεμικώς ο Μεταξάς… αν καί δεν ήταν απαραίτητο να τα πεί αυτός· είναι αυτονόητα (γιά όσους έχουν μυαλό).
[Το κακό είναι ότι ο σημερινός Έλλην ούτε τα ξέρει αυτά, ούτε ενδιαφέρεται να τα μάθει – διαβάζοντας τίποτε, μπάς καί ξεστραβωθεί. Έχει φιλοσοφημένη κι ακλόνητη άποψη, λέμε! «Αγύργιαγο» κεφάλ’! 🙂 ]
. . . . . . . . . . .
Γιά να κάνει κάποιος το δικό του στη «δημοκρατία», πρέπει να βγεί πρώτος σε ψήφους… τις οποίες χειραγωγεί.
Πώς;
Με εξαγορά συνειδήσεων, με εξαγορά των εφημερίδων (τότε, προπολεμικώς – σήμερα κάθε είδους ΜΜΕ), με «εμφύτευση» δικών του ανθρώπων σε θέσεις-κλειδιά (καί δή, ατόμων διεφθαρμένων, ώστε να εκβιάζονται διαρκώς), με εκβιασμούς κι απειλές κατά ζωής σε μή διεφθαρμένους, με εξαγορά της «Ντικεοσίνι», με χάϊδεμα καί ασυδοσία του υποκόσμου καί του κοινωνικού περιθωρίου, με «υπόγεια» τρομοκρατία, με παγίδευση των τηλεφώνων των πολιτικών του αντιπάλων (κατά κανόνα με «τεχνικούς» από μιά συγκεκριμένη χώρα της Μ. Ανατολής), με ηλεκτρονική νοθεία στο άθροισμα των ψήφων, με… με… με…
Γιατί όλ’ αυτά, όμως; γιατί δεν παίζουν τίμια;
Όπως μάλλον γνωρίζετε, η ενασχόληση με την πωλητική είναι ακριβό σπόρ. Άρα, πρέπει να «βγεί» η αρχική επένδυση, κι οι -από …αγνή επιθυμία προσφοράς! 🙂 – ασχολούμενοι «με τα κοινά» πρέπει αμέσως μετά να μπούν στο κέρδος· καί με τα λεφτά, δεν παίζει κανείς!… ιδίως οι «χορηγοί» των πωλητικών. Σιγά μην κάτσουν όλοι αυτοί να περιμένουν αξιοκρατική πρωτιά (ή να …προσεύχονται, να φωτίσει ο Θεός το ψηφοφορικόν τσούρμον να ψηφίσει …σωστά), τη στιγμή που έχουν ρίξει ένα σκασμό λεφτά στην προεκλογική εκστρατεία! (…Περιμένοντας, βεβαίως-βεβαίως, να τα τσεπώσουν αργότερα στο πολλαπλάσιο – με χαριστικούς νόμους υπέρ αυτών, ή άλλως πως.)
Οπότε, αν νομίζετε ότι έχουμε όλοι τα ίδια «δημοκρατικά» δικαιώματα καί τις ίδιες «δημοκρατικές» ευκαιρίες, ‘ντάξ’… φτιάξτε κι εσείς κόμμα, καί καλή τύχη! 🙂
. . . . . . . . . . .
Πρόσθεσε καί τα λίαν αρχαία κόλπα (τα οποία δεν νομίζω να τα ανέφερε ο Μεταξάς), του να βάζουν τους «δικούς τους» σε «αδελφότητες», καί να είναι όοοολοι ανεξαιρέτως οι «αδελφοί» συνένοχοι σε παρανομίες καί εγκλήματα, ώστε να μή διανοείται κανείς τους να βγεί απ’ το μαντρί.
Άμ, τί νομίζετε; Στη «λέσχη» «Κρανίο καί Οστά» του Γιέηλ, ας πούμε, τα μέλη της (100% μελλοντικοί κυβερνητικοί πωλητικοί καί κορυφαίοι μπίζνεσσμεν με επιρροή) μονάχα αυνανίζονται το καθένα ενώπιον των άλλων; Αυτό ανακοίνωσαν δημοσίως, βέβαια, ως -δήθεν- εφηβική σαχλαμάρα. Αλλά, λέτε να μην παίζει στην «αδελφότητα» καμιά αλλαξοκωλιά, ή τίποτις ανθρωποθυσιούλες; Έ;
Ή, μήπως, νομίζετε ότι, αν στις συνάξεις της «αδελφότητας» λαμβάνουν χώραν τέτοια χαριτωμένα, θα τα πούν κι αυτά δημοσίως φόρα-παρτίδα; (Να μας …μορφώσουν κι εμάς, βραδερφέ!)
. . . . . . . . . . .
Τώρα, βέβαια, θα με ρωτήσετε τί σχέση έχουν αυτά με τη «δημοκρατία»!
Δίκιο έχετε… λογική απορία, εκ πρώτης όψεως.
Η απάντηση είναι: όση σχέση έχουν αυτοί που ψηφίζετε δημοκρατικώς πως, με την Ούρσουλα.
Ειλικρινά, όσοι απορούν / αναρωτιούνται γιά το πώς ένα μή κάν εκλεγμένο σούργελο βρέθηκε αρχηγός των (τρομάρα τους!) μπολιτισμένων Ευρωπαίων (με την Αναγέννηση, τα Γράμματα, τις Τέχνες, καί τα ρέστα – ναί, αμέ;!), τυγχάνουν ισχνή καί θλιβερή μειοψηφία – περίπου του 1%, υπολογίζω. Το υπόλοιπο 99% τί άλλο μπορεί να είναι, παρά Ζά… το οποίο 99%, μάλιστα, εξοργίζεται καί τσιρίζει: «- Συνομωσίες καί μαλακίες!», όταν του αναφέρεις αυτά τα περί λεσχών καί στοών. (Πλήν όμως, ο σοφός λα-γ-ός ένα σωρό άλλα τα καταπίνει αμάσητα. Εκεί, δεν διανοείται να τσιρίξει!)
[Κάποιος να πατήσει το κόκκινο κουμπί, μπας κι ησυχάσουμε επιτέλους απ’ τους χαζούς – διότι δεν επιδέχονται διόρθωση. (Αλλά, Κίμ, βλέπω ότι πολλές συμπατριώτισσές σου γκόμενες σε περιτριγυρίζουν τελευταίως, καί μάλλον τό ‘ριξες κι εσύ στο καλαματιανό!)]
. . . . . . . . . . .
Βάλε, βέβαια, καί όσα έχουμε αναφέρει παλιότερα: υποψήφιοι προς επιλογήν, προερχόμενοι από συγκεκριμένες «δεξαμενές», γιά τις οποίες ουδείς ερωτάται πώς θα δημιουργηθούν, ή αν επιτρέπεται να συμμετάσχει σ’ αυτές κι ο ίδιος (*) (οι δέ «απ’ έξω» δεν έχουν καμμία τύχη!), ποσοστά γιά κάθε περίπτωση υπολογισμένα από πρίν (που ο ανίδεος ψηφοφόρος ούτε κάν αναρωτήθηκε ποτέ γιατί πχ το 12% μπορεί να βγάλει αυτοδύναμη κυβέρνηση – ούτε κάν τό ‘ψαξε καλά-καλά), Σύνταγμα καί νόμοι, γιά τα οποία κείμενα δεν ερωτάται ο ψηφοφόρος πώς θα συνταχθούν, καί τα οποία τα παραβιάζουν ατιμώρητοι οι πωλητικοί…
Κτλ κτλ.
Χαριτωμένα πράγματα! Δημοκρατικά! 🙂
[ (*) Εντάξει, μπορεί να συμμετάσχει! Τί δημοκρατία έχουμε;! Αλοίμονο! 🙂 Αν, βέβαια: (α) φέρει σοβαρά λεφτά γιά την προεκλογική εκστρατεία – δανεικά κι αγύριστα, (β) κάνει ό,τι του πεί ο «αρχηγός» (ακόμη καί να παραδώσει την βουλευτική του έδρα στον «αρχηγό»), (γ) υπογράψει επιστολή παραίτησης με ανοιχτή ημερομηνία, που θα την παραδώσει εις χείρας «αρχηγού». (Έχω φαντασία, έ; 🙂 )
Φυσικά, αν ο «αρχηγός» κρίνει πως θα χρειαστεί κάτι τέτοιο (δές β’ αξίωμα παρακάτω), ο μηχανισμός του κώματος έχει τρόπο να σπείρει ψιθύρους, ώστε να «θάψει» τον συγκεκριμένον καί να μή βρεί ούτε την ψήφο του. «Να τον γρασσάρουν» τον αφελή υποψήφιο, που λέει κι ένας φιλαράκος – εννοώντας ότι οι του κώματος μετά θα του χώσουν μισό μέτρο κλύσμα. 🙂 ]
. . . . . . . . . . .
Ως συμπέρασμα: η (όποια) «δημοκρατία» είναι πολίτευμα, το οποίο απευθύνεται σε χαζούς.
[Εδώ καί στην αρχαία Αθήνα, όπου υπήρχαν ισχυροί μηχανισμοί ελέγχου των δημοκρατικών καί λοιπών θεσμών, καί ξεπήδησαν καραλαμόγια – Αλκιβιάδης, πχ. Σήμερα, όπου όλα είναι χύμα… ασχολίαστο το τί μπορεί να ξεπηδήσει!]
Οι χαζοί έχουν δικαίωμα (καί …υποχρέωση! – ναί, μωρέ!!!) ψήφου μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια…
[…Οι δούλοι στην αρχαία Ρώμη ξεσαλώνανε μιά φορά κάθε χρόνο, ήτοι με τετραπλάσια συχνότητα των σημερινών Ζών.
«- Ναί, ρέ Εργοδότη, αλλά σήμερα δεν τρώμε βουρδουλιές στην καμπούρα μας!»
Νομίζεις!… Καί οι φόροι, η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, η δυσκολία επιβίωσης, η φτώχεια, οι άστεγοι, το να ψάχνουν τα γεροντάκια φαγητό στα σκουπίδια, τί είναι; ]
…αλλά κανένα δικαίωμα ανακλητότητας. Εδώ, ένα μνημάκι USB καί το παίρνεις με κάρτα αλλαγής γιά να το επιστρέψεις, αν δεν σου κάνει· αλλά τους πωλητικούς, δεν τους ανακαλείς! Μόνο αν το παραχέσουν στα «σκάνδαλα» ( = ευγενικό συνώνυμο γιά τις παρανομίες τους), …παραιτούνται …μόνοι τους, γιά να μην βλάψουν την …υπόληψη του υπόλοιπου μαγαζιού, που κάνει ακριβώς τα ίδια! (Σε μιά μικρή χώρα, δέ, που τ’ όνομά της αρχίζει από Ε, ούτε κάν αυτό!)
Άσε που ο απαιτούμενος χρόνος γιά την αποκάλυψη του σκανδάλου καί την (όλως θεατρική) παραίτηση κτλ είναι πενταπλάσιος, ή δεκαπλάσιος του χρόνου, που απαιτείται γιά να κάνει τη ματσαραγγιά του ο πωλητικός! (Κοινώς: ζήσε, Μαύρε μου, να φάς τριφύλλι!) Το ίδιο, βέβαια, καί τα πρόστιμα: το 1/5, ή 1/10 (καί λιγώτερο) του ποσού της κλοπής (τα υπόλοιπα παίρνουν καθαρόν αέρα σε φορολογικούς «παραδείσους») · διότι ουδείς δίνει εντολή να επιστραφεί όλο το ποσόν εντόκως!
Καί στο μεταξύ… ξεσπάνε νέα …»σκάνδαλα»! 🙂 🙂
Ως συμπέρασμα, η «δημοκρατία» εκφράζεται (όπως θά ‘λεγε καί ο Ροΐδης) συνοπτικώς με μίαν καί μόνην λέξιν:
Βόθρος!
Καί μήν ελπίζετε πως θ’ αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, όσο συνεχίζεται το ίδιο βιολί.
. . . . . . . . . . .
β. Αξίωμα δεύτερον
Παρά την (νομίζω…) σχετικώς υψηλή νοημοσύνη μου, δεν το ήξερα, ούτε το είχα πάρει χαμπάρι. Ώσπου μου άνοιξε τα μάτια «άνθρωπάς» τις (**) της πιάτσας, στην επιχείρηση του οποίου είχα δουλέψει ένα φεγγάρι, σχολιάζων το γιατί, όταν έκανα αιτήσεις γιά διδακτορικό, έβρισκα κλειστές πόρτες. (Όχι πως εκτίμησε την ομορφιά μου καί την εξυπνάδα μου κι αυτός· γιά να τσεπώσει την «Ευρωπαϊκή» επιδότηση γιά προσλήψεις νέων εργαζομένων, ήταν η όλη ιστορία! Μετά, χώρισαν οι δρόμοι μας! 🙂 )
[ (**) Γιά να μαθαίνετε: «άνθρωπας», ή αρχαιοπρεπώς «άνθρωψ» 🙂 , είναι ο άνθρωπος των καταστάσεων καί του παρασκηνίου. Με γνωριμίες, «πλάτες», κολλητηλίκια με ισχυρούς, γνώσεις διαπράξεως λαμογιακής φύσεως ενεργειών στα όρια του νόμου, κτλ κτλ. Πιστεύω, «πιάσατε» την όλη εικόνα.]
Λοιπόν…
Υπάλληλο, ή συνεργάτη, τον οποίο δεν μπορείς να ελέγξεις, του δίνεις δρόμο.
Αξίωμα!
Το καταλάβατε; Καμιά απορία;
Ά, ωραία, το καταλάβατε καί δεν έχετε απορίες!
Μετά απ’ αυτό, εσείς, τώρα, περιμένετε στη «δημοκρατία» να κυβερνάει μέν ένας καραμαλάκας, αλλά να βάλει υφισταμένους του τίποτε νομπελίστες; Έ;
…Ξέρω καί ‘γώ; Πώς τη βλέπετε τη δουλειά, δηλαδή; 🙂
Ή, μήπως, περιμένετε να είναι πράγματι νομπελίστας (από μυαλά) ο ίδιος, ώστε από κάτω του να μπούν ισχυρές προσωπικότητες με μυαλό καί ήθος; Ν’ αναγνωριστεί επιτέλους η αξιοκρατία, βραδερφέ! 🙂
Σας έλυσα, τώρα, καί την απορία, γιατί δεν αναγνωρίζεται η αξιοκρατία; (Άσε που ο μαλάκας είναι εύκολα χειραγωγήσιμος από τα αφεντικά των παρασκηνίων.)
Πιστεύω ότι, παραλλήλως, σας λύθηκε καί η άλλη η απορία: «- Τί του βρήκε αυτουνού (του βλάκα, του ανίκανου, κτλ), καί τον βάζει συνέχεια υπουργό!»
[…Έλα, ντέ!… 🙂 🙂 🙂 ]
. . . . . . . . . . .
γ. Αξίωμα τρίτον
Εφ’ όσον οι (τρομάρα μας!…) άνθρωποι τείνουμε να οργανωνόμαστε σε κοινωνικές «πυραμίδες», τότε αυτομάτως σχηματίζεται μία ιεραρχία.
Η οποία ιεραρχία του πλανητάκου μας, όμως, ΔΕΝ παραβιάζεται, αδιάφορο αν τα παραπάνω στρώματα στελεχώνονται από έξυπνους, ή βλάκες.
Αξίωμα!
Μ’ άλλα λόγια, οι από κάτω ουδέποτε θα κάνουν κουμάντο στους από πάνω.
Μ’ άλλα λόγια (δίς), ο καθένας καλά θα κάνει να μάθει τη θέση του στην τροφική αλυσίδα… έεεεε… στην κοινωνική ιεραρχία. (Βέβαια, αν είναι μάγκας, θα κοιτάξει ν’ ανεβεί επίπεδο. Κι άμα το πετύχει, καλώς το πέτυχε! Καί γιατί όχι, άλλως τε;!)
Κι εφ’ όσον, τώρα, η χώρα μας σήμερα βρίσκεται στον πάτο της διεθνούς ιεραρχίας, μην περιμένετε εδώ να βρεθούν ποτέ σε αρχηγικές θέσεις αξιόλογα πρόσωπα, που την αγαπούν – καί θα δράσουν υπέρ αυτής καί γιά το κοινό καλό του λαού μας.
Εάν γίνει ποτέ κάτι τέτοιο, τότε θα γίνει μόνο μετά από τρομερές διεθνείς ανακατατάξεις – μόνο μετά τον Γ’ ΠΠ, πχ, κι αφού οι «ισχυροί» του σήμερα καταποντιστούν σε ερείπεια. Κοντολογής, μόνο μετά από θαύματα.
‘Ντάξ’, καί τα δικά μου αθώα ηλικιωμένα μάτια πιστεύουν στα θαύματα, αλλά ο αγαπημένος μου απόστολος είναι ο Θωμάς! 😉
. . . . . . . . . . .
Δίκην επιλόγου
Μετά το σημερινό φροντιστήριο, πιστεύω πως μάθατε (κι εμπεδώσατε) κάποια πράγματα.
Ελπίζω, δέ, στο εξής να μην ξανακάνετε παιδαριώδεις πολιτικές ερωτήσεις!
ΤΕΛΟΣ
. . . . . . . . . . .
Υγ 1: Κάπως έμμεση απόρροια του δευτέρου αξιώματος (πόρισμα, που λένε καί οι μαθηματικοί), είναι το πανάρχαιο κόλπο του να δημιουργείς τον (χειραγωγήσιμο) εχθρό σου!
Σύμφωνα με την αξιοσέβαστον Γραμματέψ μας, αυτό το εφάρμοζαν το πάλαι ποτέ πρώτοι οι Πελασγοί. Δεν γνωρίζω, δεν τα ξέρω όλα. Ωστόσο, γνωρίζω πως το εφάρμοζε ο πονηρός Πέρσης αρχισυνομώτης «Γέρος του Βουνού«, κάθε φορά που «μυούσε» κάποιο νέο μέλος στην οργάνωσή του: οργάνωνε μιά εντυπωσιακή θεατρική παράσταση, δήθεν πως είχε αλυσοδεμένον τον υπαρχηγό του, τον έβριζε, τον απειλούσε δήθεν πως θα τον αποκεφάλιζε, επειδή δήθεν ήταν προδότης, ενώι ο υπαρχηγός με (κροκοδείλεια) δάκρυα στα μάτια ζητούσε συγνώμη. (Κι ο ευκολόπιστος / εντυπωσιασμένος «μυούμενος» τρόμαζε με το τί τον περίμενε, αν έκανε πως ξέφευγε.)
Αν δεν κάνω λάθος, αυτό -εν μέτρωι- το εφάρμοσαν καί οι Βυζαντινοί, μετά την πρώτη εμφάνιση των (Σελτζούκων) Τούρκων στην ανατολική Μ. Ασία. Πότε σύμμαχοι οι Τούρκοι, πότε μισθοφόροι, πότε εχθροί τάχαμου. Πολύ μακρυά από το κέντρο αποφάσεων ( = τημΜπόλιν), πολύ βολικό το μύθευμα!
[…Αυτά ακριβώς νόμιζε κι ο σκατόψυχος Φελλός, καί υπέσκαψε ό,τι καλό πήγαινε να κάνει ο Ρωμανός Δ’ Διογένης. Αλλά ο -έστω καί μαϊμού- εχθρός πρέπει πράγματι να ελέγχεται· αλλοιώς, το τέρας μεγαλώνει, αυτονομείται, καί στο τέλος τρώει τον αφέντη του. Είναι αυτό που λέει η παροιμία γιά τους επιδεικνύοντες βλακώδη καί αχρείαστον οίκτο: «- Έτρεφε φίδι στον κόρφο του!»]
Εν πάσει περιπτώσει, υπάρχουν αρκετά ιστορικά παραδείγματα γιά κατασκευή βολικού δήθεν εχθρού. Σήμερα, πάλι, λέγεται πως το Ιράν με το Ισραήλ έχουν βολευτεί αμοιβαίως σε στάτους βολικού «μαϊμού» εχθρού, καθώς καί οι ηπαπάρα βρίσκουν (μονομερώς) βολικό μαϊμού εχθρό τη Ρωσσία. Όμως, σ’ εμάς, υπάρχει ένα πιό τρανταχτό παράδειγμα:
Βγάζει μάτια η ανυπαρξία αντιπολίτευσης.
Την καταλάβατε την αιτία κι αυτού του φαινομένου;
. . . . . . . . . . .
Υγ 2: «- Κι εσύ, ρέ εξυπνάκια Εργοδότη, τί προτείνεις; Βασικά, πες μας τί ψηφίζεις!»
Σας τα έχω ήδη πεί, οι παλιοί αναγνώστες τα γνωρίζουν:
Πρώτον, ψηφίζω κόμματα, που δεν τα ξέρει ούτε ο τηλεφωνικός κατάλογος! Αυτό το κάνω, γιά να είμαι εντάξει με τη συνείδησή μου πως δεν είμαι αμέτοχος στα / αδιάφορος γιά όσα περνάει ο λαός μας· αλλά, πάλι, δεν θέλω να βάλω την υπογραφή μου στο «ναί» σε άτομα εγνωσμένης λαμογιωσύνης, που αμέτρητες φορές στο παρελθόν έδειξαν πόσο βρώμικα είναι. (Σιγά μην περιμένω να τους έρθει η Θεία Φώτιση! Έχω διαπράξει αρκετές βλακείες στη ζωή μου, αλλά ποτέ κάποια τόσο μεγάλη! 🙂 )
Δεύτερον, ήδη γνωρίζετε ότι χρειαζόμαστε Φυλετικό Συμβούλιο (όπου, βέβαια, δεν θα μπορεί να συμμετάσχει ο κάθε παπάρας), το οποίο θα κρατάει άσβεστη τη φωτιά. (Έμ;! Είχαν κι έχουν τη σημασία τους τέτοια έθιμα, όπως το εφέστιον πύρ, το Άγιο Φώς, ή ακόμη καί τα καντήλια στους τάφους.)
Τη φωτιά των παραδόσεων καί των μελλοντικών στόχων του έθνους μας.
Ή, νομίζετε, πως αν δεν ενδιαφέρεται κανείς, θα συνεχίσει να τηρείται τίποτε απ’ αυτά τα ωραία;… με τελικό αποτέλεσμα το οριστικό σβήσιμο του έθνους μας! (Ή θα ενδιαφερθούν ποτέ γιά τέτοια πράγματα οι πωλητικοί; )
Τώρα, αν κάποιοι το θεωρούν αυτό ανόητη φαντασιοπληξία, πρόβλημά τους. Στο κάτω-κάτω, δεν μου πέφτει λόγος· μπορεί να βρούν νόστιμο «δημοκρατικό» φαγητό στους κάδους σκουπιδιών – καί καλή τους όρεξη! 🙂
. . . . . . . . . . .
Εδώ ακριβώς φαίνεται πόσο λανθασμένο καί ανόητο είναι το να ζητάει κανείς έναν καί μοναδικό «αρχηγό», ώστε να πάει το έθνος μας μπροστά· ακόμη κι αν αυτός είναι ο Μεγαλέξανδρος.
Κι αν αυτός τρελλαθεί, τί γίνεται; Ά; Δεν πρέπει να υπάρχουν άλλοι, να τον συμμαζέψουν; Πρέπει να περάσει τον λαό μας γιά πλάκα μέσα από τη Γεδρωσία, καί να τον πεθάνει στη δίψα; Ή να τον βάλει να κυνηγάει άνευ αιτίας καί σκοπού ελέφαντες, κατά Ινδία μεριά;
Ας αφήσουν, λοιπόν, μερικοί τα χαζά όνειρα περί «αναστηθησομένου εξαδακτύλου βασιλέως», με τον οποίο θα ξαναπάρουμε τημΜπόλιν! Αν αυτός δεν είναι ο πρώτος μεταξύ ίσων, καί τυγχάνει απλώς ένας καί μοναδικός «ισαπόστολος» ( = τυπική βυζαντινή κολακεία στους αυτοκράτορες) μονάρχης υπεράνω όλων, τότε πάλι θα κάνουμε μιά τρύπα στο νερό.
Στο κάτω-κάτω, οι «άλλοι» συναποτελούν έναν αλύγιστο πυρήνα των συμφερόντων τους, μιά σφιγμένη γροθιά που μας χτυπάει. Έ! Τέτοιο ακριβώς σχήμα πρέπει να τους αντιτάξουμε κι εμείς!
Δεν επιτρέπονται το («δημοκρατικό») χύμα καί η («δημοκρατική») χαλαρότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου