« Η Προδοσία της ΑΟΖ – Η Οικογένεια Μητσοτάκη Ξεπουλάει την Πατρίδα! » — πύρινο άρθρο από τον Πύρινο Λόγιο

Πώς ο Νεοταξίτης "Πεφωτισμένος" Μητσοτάκης παρέδωσε τη Νότια Κρήτη και τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας! Από τον Κωνσταντίνο στην Ντόρα και τον Κυριάκο: Μια κληρονομιά υποταγής που τώρα υπογράφει την απώλεια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας! Γιατί τώρα τη κάνει ο Μητσοτάκης και όχι πριν! Ποιοί τον ελέγχουν, ποιοί θέλουν τη χώρα μας υποταγμένη! Τι κρύβεται πίσω από την αισχρή συμφωνία με τη Chevron.

 

Η Ελλάδα έχει ξαναμπεί στο γνώριμο, σάπιο της πολιτικό κάδρο του Ψευτορωμαίϊκου: Να μαθαίνει τελευταία, από τα μέσα ενημέρωσης ή από διαρροές, τι ακριβώς υπέγραψε ο πρωθυπουργός της, αυτός ο υποτιθέμενος ηγέτης που παριστάνει τον σωτήρα, αυτό το ελεεινό κάθαρμα. Όχι απλά "πολιτικό", αλλά ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ.

Αυτή τη φορά λοιπόν, δεν πρόκειται για κάποιο "πολιτικό λάθος" που θα ξεχαστεί με μια δήλωση στο δελτίο ειδήσεων, ούτε για μια "παρεξήγηση" που θα σβήσει με λίγη προπαγάνδα από τα φιλικά ΜΜΕ, ούτε καν για μια "τεχνική λεπτομέρεια" που θα θάψουν σε κάποιο συρτάρι.

Όχι, εδώ μιλάμε για κάτι πολύ πιο σκοτεινό, πολύ πιο προδοτικό.

Την πρώτη επίσημη, σφραγισμένη, δικαστικά πιστοποιημένη αποδοχή από μια ελληνική κυβέρνηση ότι μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μπορεί να παραδοθεί, να χαθεί, να μεταβιβαστεί σε ξένα χέρια, σαν να ήταν κάποιο φτηνό εμπόρευμα σε παζάρι.

Και όλα αυτά, τυλιγμένα σε ένα ψεύτικο χαμόγελο πανηγυρισμού, κάτω από έναν δήθεν θριαμβευτικό τίτλο: "ιστορική συμφωνία με τη Chevron"!

Ποιος όμως ΜΠΟΡΕΙ να πανηγυρίζει όταν παραδίδει την πατρίδα του;

Ποιος χοροπηδά από χαρά όταν ξεπουλάει κομμάτια από τη γη των προγόνων του;

Μόνο εκείνος που το είχε αποφασίσει από καιρό, που το είχε σχεδιάσει στο σκοτάδι, μακριά από τα μάτια του λαού.

Γιατί αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση, είναι ξεπούλημα.

Και όποιος πανηγυρίζει για ξεπούλημα, είναι συνένοχος σε εσχάτη προδοσία!

Η σύμβαση της Ντροπής! Γιατί συνετέθη και ποιός ο σκοπός

Η σύμβαση που αποκαλύπτει η "Εστία" –και που η κυβέρνηση προσπάθησε να θάψει κάτω από στρώματα γραφειοκρατίας και ψευδών– δεν είναι απλώς ένα τεχνικό κείμενο γεμάτο νομικίστικες φράσεις για να μπερδέψει τον απλό πολίτη. Είναι ένα πολιτικό πραξικόπημα κατά της εθνικής κυριαρχίας, ένα μαχαίρι καρφωμένο στην καρδιά της Ελλάδας.

Σε κάθε της παράγραφο, σε κάθε της πρόταση, κρύβεται μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί, να διαλύσει ό,τι χτίσαμε με αίμα και αγώνες. Οι όροι της θυμίζουν διαθήκη ηττημένου κράτους, ενός κράτους που γονατίζει μπροστά σε ξένους αφέντες!

"Παραίτηση" από δικαιώματα, "αναθεώρηση συντεταγμένων" που σημαίνει αλλαγή συνόρων, "απώλεια οριοθετημένης περιοχής" σαν να μιλάμε για χαμένο πορτοφόλι, "μελλοντική διεθνής συμφωνία" που ανοίγει την πόρτα σε κάθε είδους παραχωρήσεις.

Δηλαδή, τι άλλο χρειάζεται για να καταλάβουμε;

Οι Τούρκοι ανοίγουν σαμπάνιες στην Άγκυρα, γιορτάζοντας την ελληνική υποχώρηση, ενώ ο Μητσοτάκης κόβει κορδέλες σε τελετές, παριστάνοντας τον νικητή.

Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι θέατρο του παραλόγου! Ένα έργο όπου ο ...πρωθυπουργός (λέμε τώρα) παίζει τον ρόλο του προδότη και ο λαός τον ρόλο του κορόϊδου. Και εμείς, οι πραγματικοί Έλληνες, οι Ρωμιοί, καθόμαστε και το βλέπουμε, σαν να μην αφορά τη δική μας γη, τη δική μας θάλασσα, το δικό μας μέλλον.

Γιατί το καθεστώς Μητσοτάκη δέχτηκε αμαχητί κάτι που μπορεί να τον στείλει στο Ειδικό Δικαστήριο

Εδώ όμως τίθεται το μεγάλο, το καίριο ερώτημα που καίει σαν πυρωμένο σίδερο: Γιατί τώρα; Γιατί ακριβώς αυτή τη στιγμή, μέσα στην πιο αποδυναμωμένη, την πιο ταπεινωμένη περίοδο του καθεστώτος Μητσοτάκη, σε μια εποχή γεμάτη σκάνδαλα, αποκαλύψεις, πολιτική δυσοσμία και κοινωνική οργή που βράζει σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, επιλέγει αυτό το Κτήνος να υπογράψει κάτι που καμία ελληνική κυβέρνηση, ούτε η πιο δειλή, δεν θα τολμούσε ούτε καν να εισηγηθεί σε κλειστή συνεδρίαση;

Αυτό δεν είναι τυχαίο, δεν είναι σύμπτωση.

Και η απάντηση είναι απλή, αλλά μόνο αν τολμήσει κανείς να μπει βαθιά στο σκοτεινό δωμάτιο της εξουσίας, εκεί όπου οι αποφάσεις παίρνονται όχι για το καλό του λαού, αλλά για την επιβίωση των ισχυρών.

Όταν ένας πρωθυπουργός είναι ισχυρός, όταν έχει τη στήριξη του λαού και την αυτοπεποίθηση να σταθεί όρθιος, τότε διαπραγματεύεται σκληρά, υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα, βάζει κόκκινες γραμμές που δεν περνιούνται.

Αλλά όταν είναι αδύναμος, όταν τρέμει για την καρέκλα του, τότε δεν διαπραγματεύεται αλλά εκτελεί εντολές άλλων συμφερόντων που έχουν κάθε άνεση να τον πιέζουν επειδή ακριβώς τον κρατούν από...τα μέζεα!

Και το θεωρώ αυτό ως δεδομένο και τεκμηριωμένο, επειδή η προσθήκη της παραγράφου της Ντροπής, προσετέθη την...τελευταία στιγμή(!) και μάλιστα από απαίτηση του ίδιου του CEO της Chevron!

Ο Μητσοτάκης αυτή τη στιγμή δεν κυβερνά, δεν ηγείται, απλώς επιβιώνει σαν πληγωμένο ζώο σε ζούγκλα. Και η επιβίωση του καθεστώτος του, αυτού του συστήματος διαφθοράς και εξαρτήσεων, περνά μέσα από την άνευ όρων συμμόρφωση σε ό,τι ζητούν οι μεγάλοι παίκτες της περιοχής, αυτοί οι αόρατοι μαριονετίστες που κινούν τα νήματα από μακριά.

Η Ουάσιγκτον, με τα συμφέροντά της, θέλει ενεργειακή "ηρεμία" στην Ανατολική Μεσόγειο, θέλει να ρέει το πετρέλαιο χωρίς εμπόδια, χωρίς εθνικές διενέξεις που θα ενοχλήσουν τις πολυεθνικές.

Η Άγκυρα απ' την άλλη, με τον Ερντογάν να παριστάνει τον σουλτάνο, θέλει ελληνοτουρκική "διευθέτηση" –δηλαδή, παραχωρήσεις από την Ελλάδα, κομμάτια από το Αιγαίο και την ΑΟΖ για να ικανοποιήσει τον εθνικισμό του.

Οι πολυεθνικές εταιρείες, σαν τη Chevron, θέλουν νομική ασπίδα, εγγυήσεις ότι δεν θα μπλέξουν σε δικαστικές διαμάχες, ότι θα εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα χωρίς να λογοδοτήσουν σε κανέναν.

Και ο Μητσοτάκης; Αυτός θέλει απλώς μια παράταση ζωής, λίγο χρόνο ακόμα στην εξουσία, λίγο ακόμα να απολαύσει τα προνόμια, τα ταξίδια, τις φωτογραφίες με τους ισχυρούς. Και αυτή η παράταση δίνεται μόνο με αντάλλαγμα: Μέρος της χώρας του, κομμάτια από την πατρίδα, δικαιώματα που ανήκουν στα παιδιά μας.

Αυτό είναι το deal, το βρώμικο παζάρι. Πουλάς την Ελλάδα για να μείνεις πρωθυπουργός. Και μην ακούσω δικαιολογίες για "εθνικό συμφέρον" και τέτοιες παπάρες του αισχύστου είδους. Διότι αυτό είναι συμφέρον μόνο για την τσέπη και την καρέκλα ενός ανθρώπου και του περίγυρού του.

Και εδώ φτάνουμε στο επόμενο ερώτημα, που καίει ακόμα περισσότερο: Δεν ήξερε ο Μητσοτάκης ότι θα τον ξεμπροστιάσουν, ότι αυτή η σύμβαση θα βγει στο φως, θα αναλυθεί, θα καταγγελθεί;

Φυσικά και το ήξερε.

Το γνώριζε καλύτερα από τον καθένα, γιατί είναι έξυπνος πολιτικός, όχι αφελής.

Αλλά πίστεψε, με την αλαζονεία του ισχυρού, ότι θα επαναληφθεί το ίδιο, κουρασμένο έργο που παίζεται από το 2019 και μετά. Θα βγει να πει "δεν είναι αυτό που νομίζετε", θα ρίξει λίγη λάσπη στους επικριτές (δείτε τι είπε στον Σαμαρά και πώς τον αποκάλεσε), θα κατηγορήσει την αντιπολίτευση για "λαϊκισμό", και τα φιλικά μέσα ενημέρωσης, αυτά τα πειθήνια όργανα της προπαγάνδας, θα αναλάβουν τα υπόλοιπα, θα το θάψουν, θα το διαστρεβλώσουν, θα το παρουσιάσουν σαν "μεγάλη επιτυχία".

Πίστεψε ότι η χώρα έχει κουραστεί τόσο πολύ από τα σκάνδαλα, την οικονομική πίεση, την καθημερινή μάχη για επιβίωση, που θα δεχτεί ακόμη και το αδιανόητο, ότι δηλαδή θα καταπιεί μια παραχώρηση κυριαρχίας σαν να ήταν γλυκό, παρουσιασμένο ως "επενδυτικό γεγονός" που θα φέρει... jobs και χρήμα!

Πίστεψε ότι η εικόνα του ως "αναντικατάστατου", ως του μοναδικού που μπορεί να "σώσει" την Ελλάδα, είναι αρκετή για να κάνει τον λαό να μασήσει το δηλητήριο χωρίς να το φτύσει.

Αλλά αυτή τη φορά, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζε.

Αυτή τη φορά, δεν μπόρεσε να κρυφτεί πίσω από τα ψέματα και τις δικαιολογίες.

Διότι, πώς να κρύψεις μια φράση σαν κι αυτή, που λέει για "απώλεια οριοθετημένης περιοχής"; Είναι σαν να προσπαθείς να κρύψεις έναν ελέφαντα σε ένα δωμάτιο!

Δεν μπορείς να ωραιοποιήσεις ένα κείμενο που λέει ευθέως, μαύρο στο άσπρο, ότι δηλαδή αν αύριο η Τουρκία απαιτήσει κομμάτια από την ελληνική ΑΟΖ, η Ελλάδα έχει ήδη υπογράψει πως θα το συζητήσει, θα το εξετάσει, και ενδεχομένως θα το δεχτεί χωρίς μάχη.

Δεν μπορείς να πείσεις κανέναν, ούτε τον πιο αφελή πολίτη, όταν μοιάζεις με τη σύζυγο που την πιάνουν αγκαλιά με τον εραστή στο κρεβάτι και που επιμένει με θράσος: "δεν είναι αυτό που νομίζεις, είναι απλώς φιλική συζήτηση".

Αυτό το ψέμα δεν πιάνει πια. Ο λαός έχει μάτια, έχει μυαλό, έχει ιστορική μνήμη. Και όταν βλέπει τέτοια ξεδιάντροπη προδοσία, δεν μένει σιωπηλός.

Αυτή η σύμβαση δεν είναι λάθος, είναι έγκλημα.

Και όποιος την υπέγραψε, πρέπει να λογοδοτήσει, όχι να πανηγυρίζει.

Και για να το κλείσουμε αυτό το κομμάτι, όταν ένας πρωθυπουργός είναι αποδυναμωμένος, όταν έχει δεχθεί αλλεπάλληλα πλήγματα αξιοπιστίας, όταν η κοινωνία βράζει με σκάνδαλα, υποκλοπές, Τέμπη και τη συνολική αίσθηση πως κυβερνά με αλαζονεία και αδιαφάνεια, τότε αυτός ο πρωθυπουργός δεν επιδιώκει πολιτική νίκη. Επιζητά προστασία.

Η πίεση μ' άλλα λόγια της διεθνούς συγκυρίας, οι ΗΠΑ που κλιμακώνουν τη στρατηγική τους, η ενέργεια ως νέο πεδίο επιρροής, όλα αυτά δημιουργούν το τέλειο πλαίσιο για να σύρει ο Μητσοτάκης το στυλό και να υπογράψει μια συμφωνία που ένας άλλος, ισχυρότερος πρωθυπουργός δεν θα δεχόταν ποτέ.

Ο Φόβος του Μητσοτάκη οι ...δεσμεύσεις και τα...ρίσκα

Το τρίτο ερώτημα, όμως, είναι το πιο αποκαλυπτικό, αυτό που ξεγυμνώνει την αλήθεια σαν να σκίζει ένα πέπλο ψεύδους: Γιατί φοβάται ο Μητσοτάκης να σηκώσει κεφάλι στη Τουρκία, ειδικά τώρα που η Άγκυρα δεν θέλει κρίση με την Ελλάδα, που ο Ερντογάν είναι απασχολημένος με εσωτερικά προβλήματα και δεν ψάχνει για νέα μέτωπα;

Ο φόβος του δεν έχει να κάνει με τη στρατιωτική ισχύ. Η Ελλάδα έχει πολύ ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, συμμαχίες επίσης ισχυρές (Ισραήλ) και το πάνω χέρι ως γεωστρατηγική θέση με ναυτικό και αεροπορία που φοβούνται ακόμη και οι...Γάλλοι! Όχι, δεν είναι αυτό λοιπόν.

Ο φόβος είναι πιο βαθύτερος, πιο προσωπικός, πιο οικογενειακός. Έχει να κάνει με τη σχέση εξάρτησης που η οικογένεια Μητσοτάκη είχε διαχρονικά με τον τουρκικό παράγοντα, μια σχέση που δεν είναι πολιτικός υπαινιγμός ή κουτσομπολιό, αλλά ιστορία καταγεγραμμένη σε αρχεία, σε βιβλία, σε μαρτυρίες. Κι αυτό το ιστορικό, το έχουν στα χέρια τους οι Τούρκοι από τη μια μεριά και τα...αφεντικά του, που διευθύνουν τον Νεοταξισμό μέσα από τις λέσχες και που τον έχουν βάλει πρωθυπουργό στο Μαξίμου για να καταστρέψει κάθε πυλώνα της Ελλάδας. Είτε κοινωνικό, είτε θρησκευτικό, είτε γεωπολιτικό.

Για να δούμε λοιπόν τι λέει η πρόσφατη Ιστορία μας.

Ποιος είχε φύγει από την Ελλάδα επί δικτατορίας, επί χούντας, και βρέθηκε να τον περιμένει στην Κωνσταντινούπολη ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Τσαγλαγιαγκίλ, σαν να ήταν παλιός φίλος;

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο πατέρας.

Ποιος φιλοξενήθηκε με την οικογένειά του μια ολόκληρη εβδομάδα σε πολυτελές ξενοδοχείο της Πόλης, απολαμβάνοντας τουρκική φιλοξενία ενώ η Ελλάδα υπέφερε;

Πάλι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Ποιος δήλωνε περιχαρής σε συνέντευξη του στον αείμνηστο Γιώργο Τράγκα, με μια αφέλεια που κρύβει υποχωρητικότητα, ότι το θέμα της υφαλοκρηπίδας θα λυθεί "πάρα πολύ απλά", ότι "η Ελλάδα θα πάρει το μεγάλο κομμάτι, η Τουρκία το μικρό" και μετά θα πάνε μαζί στη Χάγη σαν καλοί γείτονες;

Ο ίδιος άνθρωπος, που έβλεπε την Τουρκία όχι ως απειλή, αλλά ως συνέταιρο. Ο Κων/νος Μητσοτάκης.

Αυτή λοιπόν η νοοτροπία, αυτή η υποχωρητική στάση, δεν πέθανε με τον πατέρα – μεταβιβάστηκε σαν κληρονομιά, σαν οικογενειακό βάρος. Τη συνέχισε η κόρη, η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία ως Υπουργός Εξωτερικών πηγαινοερχόταν στην Άγκυρα με μια σιωπή πιο εύγλωττη από οποιοδήποτε λόγο, μια σιωπή που μύριζε συμβιβασμό και παραχώρηση.

Μια πολιτικός που είχε το θράσος, την απίστευτη αναίδεια, να πει δημόσια ότι "ίσως να δώσουμε το Καστελλόριζο και να κρατήσουμε τη Ρόδο", σαν να μιλάμε για ανταλλαγή φρούτων σε λαϊκή αγορά! Έτσι, με τέτοια ελαφρότητα, που θα έκανε τον Κεμάλ Ατατούρκ να χαμογελάει ικανοποιημένος από τον τάφο του, σαν να λέει "βλέπετε, οι Έλληνες είναι έτοιμοι να παραδοθούν".

Και αυτή ακριβώς τη νοοτροπία, αυτή την κληρονομιά της υποταγής, την κληρονόμησε ο σημερινός πρωθυπουργός, αυτό το ελεεινό κάθαρμα, αυτός ο άθεος, ο δις αφορισμένος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η οικογένεια που θεωρεί την Τουρκία όχι αντίπαλο, όχι εισβολέα που κατέχει την Κύπρο και απειλεί το Αιγαίο, αλλά "συνομιλητή" με τον οποίο πρέπει να "συνεννοηθούμε".

Η οικογένεια που βλέπει το Αιγαίο όχι ως ελληνικό χώρο, ως ιερή θάλασσα των προγόνων, αλλά ως "πεδίο συνεννόησης", ως περιοχή όπου μπορούμε να μοιραστούμε, να παραχωρήσουμε, να συμβιβαστούμε.

Η οικογένεια που μεγάλωσε μέσα στην ιδέα ότι η Ελλάδα είναι "πολύ μικρή για να τα βάλει με την Τουρκία", ότι πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι για να μην προκαλούμε, ότι η ειρήνη έρχεται μόνο με παραχωρήσεις.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ο Μητσοτάκης τρέμει την παραμικρή σύγκρουση με την Τουρκία, που αποφεύγει κάθε σκληρή στάση, κάθε υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

Δεν τρέμει για τη χώρα, δεν φοβάται για τον λαό. Τρέμει για την οικογενειακή γραμμή, αυτή την αόρατη αλυσίδα που δεν επιτρέπεται να σπάσει γιατί αν σπάσει, θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου τόσο γι' αυτόν, όσο και για τη σάπια φαμίλια του.

Και έτσι, αντί να υπερασπιστεί την Ελλάδα ως όφειλε σαν ηγέτης της που είναι, την παραδίδει, κομμάτι κομμάτι, σε ξένα συμφέροντα. Αυτό δεν είναι ηγεσία, είναι δειλία. Και η δειλία αυτή κοστίζει ακριβά.

Κοστίζει γη, κοστίζει θάλασσα, κοστίζει εθνική υπερηφάνεια.

Το τέταρτο ερώτημα είναι ο κόμπος που δένει όλα τα προηγούμενα, που τα κάνει να σχηματίζουν μια εικόνα απόλυτης προδοσίας. Γιατί να ρισκάρει ο Μητσοτάκης εθνική ταπείνωση ενώ η Ελλάδα είχε το πάνω χέρι, ενώ όλες οι συνθήκες ήταν υπέρ μας;

Η απάντηση είναι απλά...σοκαριστική.

Ακριβώς επειδή η Ελλάδα έχει το πάνω χέρι! Κι όταν έχεις ισχυρό χαρτί και δεν το χρησιμοποιείς υπέρ σου επειδή σε κρατάνε από τους όρχεις, τότε το χρησιμοποιεί άλλος μέσα από εσένα.

Η Chevron δεν θα ζητούσε τέτοιες ρήτρες αν δεν είχε ενημερωθεί ότι οι ΗΠΑ και η Τουρκία πιέζουν για «διευθέτηση» της περιοχής νοτίως της Κρήτης. Ο Μητσοτάκης έπρεπε να δείξει ότι ευθυγραμμίζεται με αυτό το σχέδιο. Έτσι, υπογράφει κάτι που ξέρει ότι η Ελλάδα δεν θα δεχόταν ποτέ αν το θέμα έφτανε σε εθνικό διάλογο.

Δεν ρισκάρει απλώς. Επιβεβαιώνει ότι οι ενεργειακές ζώνες νοτίως της Κρήτης δεν είναι «ελληνική υπόθεση», αλλά μέρος μιας μεγαλύτερης στρατηγικής συμφωνίας που αφορά Αμερικανούς, Τούρκους και διεθνείς παίκτες. Επομένως, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως αυτό το μέρος που πρέπει να «ευθυγραμμιστεί», όχι να διεκδικήσει.

Διότι, όταν έχεις το πάνω χέρι αλλά δεν έχεις σπονδυλική στήλη, δεν το χρησιμοποιείς, το παραδίδεις, το χαρίζεις, το πετάς στα σκουπίδια.

Η Τουρκία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε αδυναμία, σε βαθιά κρίση. Οικονομικά εξαντλημένη, με πληθωρισμό που κατατρώει τον λαό της, γεωπολιτικά πιεσμένη από συγκρούσεις σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη, απασχολημένη σε πολλά μέτωπα που την αποδυναμώνουν. Ο Ερντογάν, παρ' όλο το μπραβούρικο - μπρουτάλ ύφος του, δεν θέλει επ' ουδενί ρήξη με την Ελλάδα τώρα. Δεν έχει τα μέσα, δεν έχει τη δύναμη και κυρίως, έχει απέναντι της το Ισραήλ!

Λογικά, τώρα ήταν η στιγμή της Ελλάδας να απαιτήσει, να βάλει όρους, να υπερασπιστεί την ΑΟΖ της, να πει "εδώ είναι τα σύνορά μας, δεν τα αγγίζετε". Τώρα ήταν η ευκαιρία να δείξουμε δόντια, να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία του γείτονα για να ενισχύσουμε τη θέση μας.

Και όμως, ο Μητσοτάκης έδρασε σαν να βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, σαν να είναι αυτός ο αδύναμος, σαν να φοβάται ότι κάτι χειρότερο θα συμβεί αν δεν υπογράψει αυτή την επαίσχυντη σύμβαση. Ακριβώς επειδή τον κρατούν στο χέρι, όχι οι Έλληνες πολίτες που τον εξέλεξαν, αλλά κάποιοι άλλοι, ξένοι παράγοντες, αόρατοι αφέντες που υπαγορεύουν τις αποφάσεις. Διότι εδώ και 200 χρόνια, η Ελλάδα δεν είναι ανεξάρτητο κράτος, αλλά πιόνι σε ξένο παιχνίδι.

Και αυτό από μόνο του μας οδηγεί κατ' ευθείαν στο απόλυτο συμπέρασμα, αυτό που βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Είναι λογικά όλα αυτά. Η λογική, η κοινή λογική που έχει κάθε Έλληνας, λέει πως κανένας πολιτικός που αγαπά την πατρίδα του, που σέβεται την ιστορία και το αίμα των ηρώων, δεν θα υπέγραφε ποτέ μια σύμβαση που λέει ότι "η Ελλάδα θα αποχωρήσει από περιοχή που ίσως να μην αποτελεί μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας".

Η λογική λέει πως κανένας ηγέτης με αξιοπρέπεια δεν θα άφηνε να καταγραφεί σε επίσημο έγγραφο πως "ενδέχεται απώλεια οριοθετημένης περιοχής", σαν να προεξοφλεί την ήττα.

Η λογική επίσης, λέει πως κανένα κράτος με αυτοσεβασμό δεν θα δεχόταν διεθνή συμφωνία που να προεξοφλεί πιθανή παραχώρηση εδάφους ή θαλάσσης, σαν να είναι αναλώσιμο.

Άρα, ναι, τα πράγματα δείχνουν ξεκάθαρα, χωρίς καμία αμφιβολία. Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς φοβισμένος, δεν είναι απλώς αδύναμος – είναι δεσμευμένος. Δεσμευμένος σε ξένα κέντρα αποφάσεων, σε Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες, Άγκυρα, σε πολυεθνικές που υπαγορεύουν πολιτική.

Δεσμευμένος σε παλιές οικογενειακές υποχρεώσεις, σε χρέη που δεν ξεπληρώνονται με χρήμα αλλά με παραχωρήσεις.

Δεσμευμένος σε ένα μοντέλο πολιτικής που θεωρεί την Ελλάδα χώρα-πελάτη, χώρα-υποτελή, όχι χώρα-έθνος με ιστορία 3000 ετών, με αγώνες για ελευθερία.

Αυτό είναι το δράμα μας: Ένας πρωθυπουργός που δεν υπηρετεί τον λαό, αλλά ξένα συμφέροντα. Και τώρα, η ώρα της αλήθειας έχει φτάσει, σαν καμπάνα που χτυπάει ξυπνώντας μας από τον λήθαργο.

Τι σημαίνει αυτό για τον ελληνικό λαό, για εμάς τους απλούς πολίτες που παλεύουμε καθημερινά; Σημαίνει πως για πρώτη φορά μετά το 1974, μετά την εισβολή στην Κύπρο που ακόμα πονάει σαν ανοιχτή πληγή, υπογράφεται ελληνική παραίτηση από κυριαρχικά δικαιώματα, από δικαιώματα που κερδίσαμε με αίμα.

Σημαίνει πως η Ελλάδα μπαίνει σε νέα εποχή, μια εποχή σκοτεινή: αυτή της "συνδιευθέτησης" με την Τουρκία, όπου "συνδιευθέτηση" σημαίνει παραχώρηση, συμβιβασμός, απώλεια.

Σημαίνει πως το παιχνίδι είναι στημένο από καιρό, με παίκτες που δεν βλέπουμε, και θέλουν τον λαό θεατή, παθητικό, να χειροκροτεί την ήττα του.

Αλλά υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορούν να ελέγξουν, μια φωτιά που δεν σβήνει. Όταν ο Έλληνας Ρωμιός του προσβάλλεται στην ψυχή του, όταν νιώθει την προδοσία να καίει σαν φωτιά, δεν μένει ακίνητος, δεν σκύβει το κεφάλι.

Όταν αντιλαμβάνεται πως πλέον τον κοροϊδεύουν κατάμουτρα, με ψέματα και προπαγάνδα, δεν συγχωρεί, δεν ξεχνά. Όταν καταλάβει πως παίζεται το μέλλον των παιδιών του, η κληρονομιά τους, δεν μένει απαθής. Και όταν του αγγίζουν τη γη του, τη θάλασσά του, ξυπνά σαν λιοντάρι, σαν τους προγόνους που πολέμησαν στο Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στο 1821.

Αυτό το κείμενο δεν γράφεται για να διαβαστεί απλώς ή να περάσει απαρατήρητο σαν είδηση της ημέρας. Γράφεται για να γίνει σπίθα, να ανάψει φωτιά στις καρδιές, να ξυπνήσει συνειδήσεις. Για να γίνει κραυγή, μια κραυγή οργής που θα ακουστεί από την Αθήνα μέχρι την Κρήτη, από τα νησιά μέχρι τα βουνά.

Για να γίνει δρόμος, δρόμος αγώνα, δρόμος αντίστασης, δρόμος προς την ανατροπή. Διότι μια κυβέρνηση που παραδίδει την ΑΟΖ, που ξεπουλάει την υφαλοκρηπίδα, δεν είναι κυβέρνηση – είναι καθεστώς, ένα καθεστώς διαφθοράς και προδοσίας προς ανατροπή.

Και ένας λαός που το επιτρέπει, που μένει σιωπηλός μπροστά στην ταπείνωση, παύει να είναι λαός – γίνεται κοπάδι, υπήκοοι χωρίς ψυχή. Αλλά εμείς δεν είμαστε κοπάδι. Είμαστε Έλληνες. Και ήρθε η ώρα να το θυμηθούμε.

Τα σκοτεινά νερά της προδοσίας

Ας επεκτείνουμε τώρα αυτή την καταγγελία, ας βουτήξουμε βαθύτερα στα σκοτεινά νερά αυτής της προδοσίας, για να δούμε πώς φτάσαμε εδώ, πώς ένας πρωθυπουργός που υποσχόταν "σταθερότητα" και "ανάπτυξη" κατέληξε να υπογράφει την παράδοση εθνικών δικαιωμάτων.

Η ιστορία ξεκινάει πολύ πριν από αυτή τη σύμβαση με τη Chevron. Ξεκινάει από την εποχή που ο Μητσοτάκης ανέβηκε στην εξουσία, το 2019, με υποσχέσεις για μια "νέα Ελλάδα", μια Ελλάδα που θα στεκόταν όρθια απέναντι σε προκλήσεις.

Αλλά από την πρώτη στιγμή, τα σημάδια ήταν εκεί. Η προσέγγιση με την Τουρκία, οι "διάλογοι" που κρύβουν υποχωρήσεις, η σιωπή μπροστά σε τουρκικές προκλήσεις. Και τώρα, αυτή η σύμβαση έρχεται σαν κορύφωση, σαν το τελικό χτύπημα.

Ας αναλύσουμε λοιπόν κάθε πτυχή, κάθε φράση που μυρίζει προδοσία, για να μην μείνει καμία αμφιβολία.

Πρώτα απ' όλα, η "παραίτηση" από δικαιώματα. Στη σύμβαση, προβλέπεται ρητά ότι η Ελλάδα μπορεί να παραιτηθεί από περιοχές που θεωρούνται μέρος της υφαλοκρηπίδας της.

Ποιος δίνει τέτοια εξουσιοδότηση; Ποιος τολμά να πει ότι η Ελλάδα μπορεί να "παραιτηθεί" από κάτι που είναι δικό της; Αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση, είναι αυτοκτονία. Και μην ακούσω για "νομικές λεπτομέρειες" – αυτές οι λεπτομέρειες είναι βόμβες κάτω από τα θεμέλια της κυριαρχίας μας. Σκεφτείτε το. Αν αύριο η Τουρκία διεκδικήσει το Καστελλόριζο ή μέρος της ΑΟΖ νοτίως της Κρήτης, η Ελλάδα έχει ήδη υπογράψει ότι μπορεί να το συζητήσει, να το παραχωρήσει. Αυτό δεν είναι σκάνδαλο, είναι εθνικό έγκλημα που οδηγεί ευθέως σε εκτελεστικό απόσπασμα.

Μετά, η "αναθεώρηση συντεταγμένων".

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει αλλαγή χαρτών, αλλαγή συνόρων, επανασχεδιασμό της ΑΟΖ.

Σαν να λέμε δηλαδή ότι τα σύνορα της Ελλάδας δεν είναι ιερά, δεν είναι αδιαπραγμάτευτα – είναι ευέλικτα, μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με τις απαιτήσεις ξένων.

Ποιος πρωθυπουργός θα δεχόταν τέτοιο όρο; Μόνο εκείνος που δεν βλέπει την Ελλάδα ως πατρίδα, αλλά ως επιχείρηση, όπου τα πάντα πωλούνται.

Και η "απώλεια οριοθετημένης περιοχής"; Αυτή η φράση είναι η καρδιά της προδοσίας. Αποδέχεται ρητά ότι μπορεί να χαθεί περιοχή που έχει ήδη οριοθετηθεί ως ελληνική. Δηλαδή, προεξοφλεί την ήττα, προετοιμάζει το έδαφος για παραχωρήσεις. Οι Τούρκοι το διαβάζουν και γελάνε, γιατί ξέρουν ότι έχουν κερδίσει χωρίς να ρίξουν ούτε μια σφαίρα.

Και η "μελλοντική διεθνής συμφωνία"; Αυτό ανοίγει την πόρτα σε όλα. Σε διμερείς συμφωνίες με Τουρκία, σε διαιτησίες στη Χάγη όπου η Ελλάδα θα μπει αδύναμη, σε πιέσεις από ΗΠΑ και ΕΕ για "ειρήνη" που σημαίνει υποχώρηση.

Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι συνθηκολόγηση καραμπινάτη!

Και όλα αυτά, γιατί; Για μια..."ιστορική συμφωνία"με τη Chevron, που υποτίθεται θα φέρει επενδύσεις. Αλλά ποιες επενδύσεις; Επενδύσεις που θα εκμεταλλευτούν ξένοι, ενώ η Ελλάδα θα χάσει δικαιώματα; Αυτό είναι κοροϊδία, είναι εξαπάτηση, είναι έγκλημα καθοσιώσεως!

Η ώρα του νέου και μεγάλου ΟΧΙ

Ο Μητσοτάκης βρίσκεται μισό βήμα πριν τη πτώση κι ο λαός είναι οργισμένος. Το είδε το Μαξίμου κι εχτές, στην μαύρη επέτειο όπου χιλιάδες κόσμος κατέκλησε το Συνταγμα στη πρωτεύουσα και σε άλλες πόλεις τις πλατείες.

Η αποκάλυψη της σύμβασης με τη Chevron δεν ήταν απλώς μια διαρροή. Ήταν το σύρσιμο του σπαθιού από το θηκάρι και το σπαθί αυτό είναι στραμμένο κατά της ίδιας της Ελλάδας.

Το πραγματικό χτύπημα δεν είναι η υπογραφή. Είναι η συνειδητοποίηση ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν διαχειρίζεται πια την ελληνική κυριαρχία. Την ανακατανέμει, την μοιράζει, την ξεπουλάει σε ξένα κέντρα εξουσίας, πολυεθνικές και γείτονες που ποτέ δεν έκρυψαν την όρεξή τους.

Δεν μιλάμε για υπερβολή, ούτε για «δημοσιογραφική έξαρση» ή για ρητορικό σχήμα. Το ίδιο το κείμενο της σύμβασης είναι η αδιάψευστη, μαύρη, σφραγισμένη απόδειξη ότι μια ελληνική κυβέρνηση θεσμοθετεί για πρώτη φορά την πιθανότητα εδαφικής και θαλάσσιας έκπτωσης μέσα σε μια δήθεν «εμπορική» συμφωνία.

Αυτό δεν έχει προηγούμενο. Ούτε το 1897 μετά την ήττα, ούτε το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ούτε στα μαύρα χρόνια της Χούντας, ούτε καν στα χρόνια της Κατοχής υπήρξε ελληνική υπογραφή που να προεξοφλεί απώλεια επικράτειας χωρίς πόλεμο, χωρίς εισβολή, χωρίς κανένα πυροβολισμό παρά μόνο με μια πένα και ένα χαμόγελο φωτογραφίας.

Αυτό δεν είναι λάθος. Δεν είναι ατύχημα. Δεν είναι καν «τεχνική λεπτομέρεια». Είναι σχέδιο. Και το σχέδιο αυτό δεν γεννήθηκε χθες. Ρίζωσε βαθιά, σε μια νοοτροπία οικογενειακή, πολιτική, σχεδόν γενεαλογική, ότι δηλαδή η Ελλάδα οφείλει να προσαρμόζεται, να υποχωρεί, να γονατίζει και ποτέ να διεκδικεί, ποτέ να στέκεται όρθια.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κάτι παραπάνω από διεφθαρμένο και ελεεινό κτήνος.

Είναι η συνέπεια, η πιο ολοκληρωμένη, η πιο κυνική εκδοχή μιας γραμμής που ξεκινά από τον πατέρα του – που φιλοξενήθηκε με τιμές στην Κωνσταντινούπολη ενώ η Ελλάδα αιμορραγούσε – συνεχίζει στην κόρη που πρότεινε να «δώσουμε» το Καστελλόριζο σαν να ήταν παλιό έπιπλο, και φτάνει στον γιο που σήμερα υπογράφει ότι «ενδέχεται απώλεια οριοθετημένης περιοχής» και μετά κόβει κορδέλες σαν να γιορτάζει νίκη.

Αυτή η σχέση με την Τουρκία δεν είναι ιστορική σύμπτωση. Είναι πολιτική ταυτότητα. Είναι DNA εξουσίας που βλέπει την Άγκυρα όχι ως απειλή, αλλά ως ...δάσκαλο ή αφέντη που δεν πρέπει να θυμώσει. Και αυτή η νοοτροπία είναι πιο επικίνδυνη από οποιονδήποτε τουρκικό στόλο. Γιατί τον στόλο τον βλέπεις, τον αντιμετωπίζεις, τον σέβεσαι και αν μπορείς - που μπορείς! - τον νικάς.

Την εσωτερική διάβρωση, την προδοσία από μέσα, την καταλαβαίνεις όταν είναι πια αργά. Όταν το χαρτί έχει υπογραφεί, όταν η ΑΟΖ έχει «συζητηθεί», όταν η Χάγη έχει γίνει υποχρέωση και όχι επιλογή.

Η συμφωνία με τη Chevron δεν είναι απλώς παραχώρηση. Είναι η πύλη προς τη «μεγάλη διευθέτηση». Έχει χαράξει ήδη την πρώτη γραμμή.

Αν υπογράψεις ότι μπορεί να χαθεί κομμάτι σου, έχεις ήδη αποδεχτεί ότι θα πατήσει η Τουρκία πάνω σου – χωρίς σφαίρα, χωρίς θόρυβο, μόνο με διπλωματία και «ηρεμία». Και το χειρότερο; Το έχει ντύσει με την ψεύτικη ταμπέλα των «επενδύσεων», γιατί ξέρει ότι ο Έλληνας σήμερα φοβάται περισσότερο την ανεργία παρά τον εχθρό.

Αλλά παίζεται κάτι πολύ μεγαλύτερο από θέσεις εργασίας. Παίζεται η ίδια η ύπαρξη της Ελλάδας ως κυρίαρχου κράτους! Ως έθνους που έχει λόγο για τη γη του, για τη θάλασσά του, για το μέλλον των παιδιών του.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, τι κάνει ο λαός που βρίσκεται – ο μισός και πλέον τουλάχιστον – με το σουγιά στο κόκκαλο και το λουρί στο σβέρκο ; Παρακολουθεί αποσβολωμένος την ίδια τελετουργία που βλέπει από το 2010! Μια πολιτική τάξη, ενα ελεεινό Ψευτορωμαίϊκο που τον κοροϊδεύει κατάμουτρα, μια δημοσιογραφία που τον νανουρίζει με ψέματα, ένα κράτος που τον βλέπει σαν εμπόδιο και όχι σαν κυρίαρχο.

Αλλά όμως υπάρχει κι ο ΘΕΟΣ. Και κάτω από την αποσβολωμένη σιωπή, κάτι κινείται. Μια παλιά, αρχαία ζέστη στα πλευρά. Μια αγανάκτηση που δεν είναι θυμός αλλά πρόγευση εξέγερσης.

Ο προδομένος Έλληνας, ο ταπεινωμένος Ρωμιός δεν θα καθίσει πλέον στον καναπέ. Τον πετάει. Τον έχει ήδη πετάξει ξανά και ξανά. Το 1821, το 1940, το 1974, το 2007, το 2011.

Κάθε φορά που κάποιος πίστεψε ότι ο λαός αυτός κοιμήθηκε για πάντα, ξύπνησε και έδειξε ότι κανείς δεν κυβερνά την Ελλάδα χωρίς τον Έλληνα.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα ξεσηκωθεί. Το ερώτημα είναι πότε. Γιατί αν δεχθούμε αυτή τη σύμβαση, αν δεχθούμε ότι «ίσως να δοθεί κάτι», αν δεχθούμε ότι η ΑΟΖ είναι διαπραγματεύσιμη, τότε δεν μιλάμε για παραχώρηση.

Μιλάμε για τέλος εποχής.

Για Ελλάδα που μετατρέπεται σε ενα καθαρό μετα-κράτος. Σε μια χώρα όπου αποφασίζουν άλλοι – πρωτεύουσες, εταιρείες, χάρτες, συμφέροντα – για εκείνη.

Αλλά όμως υπάρχει και η άλλη Ελλάδα. Αυτή που δεν ξεπουλήθηκε ποτέ. Αυτή που δεν υπέγραψε ποτέ χαρτί σκλαβιάς. Αυτή που στάθηκε όρθια όταν δεν είχε ούτε χρήματα, ούτε συμμάχους, ούτε ελπίδα – και έγινε αιώνια ακριβώς επειδή δεν φοβήθηκε.

Αυτή η Ελλάδα δεν πέθανε.

Και δεν πρόκειται να πεθάνει επειδή μια κυβέρνηση υπέγραψε μια ντροπιαστική συμφωνία.

Η ώρα ήρθε. Ο Έλληνας πρέπει να θυμηθεί ποιος είναι. Να θυμηθεί ότι τα κράτη πέφτουν όταν οι λαοί τους ξεχνούν και ότι οι λαοί σηκώνονται όταν οι κυβερνήσεις τους προδίδουν.

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε ως ανάλυση. Ούτε σαν άρθρο. Γράφτηκε μέσα από τα ρωμαίϊκα σπλάχνα μου ως κλήση σε μάχη.

Κλήση προς κάθε Έλληνα που βλέπει την πατρίδα του να γλιστρά μέσα από χαρτιά και υπογραφές.

Κλήση να ξαναβρεί τη φωνή του.

Κλήση να πει το αρχαίο, το αιώνιο, το ανίκητο ΟΧΙ.

ΟΧΙ στη συγκάλυψη. ΟΧΙ στη μυστική διπλωματία. ΟΧΙ στη λογική του φόβου. ΟΧΙ στην ιδέα ότι η Ελλάδα είναι «πολύ μικρή» για να σταθεί όρθια.

Η Ελλάδα ήταν μεγάλη όταν ήταν φτωχή. Ήταν δυνατή όταν δεν είχε κανέναν δίπλα της. Έγινε αιώνια γιατί δεν φοβήθηκε ποτέ τον χρόνο, τον εχθρό, την ήττα.

Το μόνο που έχει να φοβηθεί τώρα, είναι η σιωπή. Και η σιωπή τελείωσε.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ. ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ ΕΛΕΕΙΝΕ ΠΡΟΔΟΤΗ.

Καιρός να το φωνάξουμε όλοι μαζί, ΈΧΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΘΕΟ, ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ – πρίν να είναι πολύ αργά...

Πύρινος Λόγιος

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ  Η Ελληνική Κρίση ως πνευματική Μάχη: Όταν η προδοσία Δε γίνεται με όπλα, αλλά με Πένα Η Πνευματική Ανάσταση της Ρωμιοσύνης και οι Προρρήσεις των Αγίων Γερόντων Για την Εθνική Προδοσία Η Ύπουλη Προδοσία: Όταν η Πατρίδα Γίνεται «Συμφωνία» Υπάρχουν στιγμές όπου οι προδοσίες φαίνονται από μακριά. Έχουν θόρυβο, κρότο, στρατούς, πυρκαγιές και μαύρη καπνίλα. Η ιστορία της Ρωμιοσύνης έχει ζήσει τέτοιες στιγμές – Άλωση, Μικρασία, Κύπρο. Τότε ο λαός ήξερε ξεκάθαρα ποιος ήταν ο εχθρός, ποιοι τον πρόδωσαν, ποια ήταν τα στρατόπεδα. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι πιο ύπουλο, πιο καταχθόνιο, πιο αθόρυβο. Δεν μοιάζει με εισβολή – μοιάζει με «συμφωνία». Δεν μοιάζει με προδοσία, μοιάζει με «αναπτυξιακή προοπτική», με «διπλωματικό ρεαλισμό». Ο εχθρός δεν κρατάει όπλο, κρατάει συμβόλαιο. Δεν επιτίθεται με στρατό, αλλά με τεχνοκρατικό κείμενο. Δεν ζητάει εδάφη, τα λαμβάνει δια της υπογραφής. Και ο προδότης δεν φοράει στολή, φοράει κουστούμι. Δεν μιλάει με βρυχηθμό, μιλάει με χαμόγελο. Δεν εμφανίζεται ως εχθρός του έθνους, εμφανίζεται ως «εκσυγχρονιστής». Η πτώση δεν έρχεται πια από ξένη λόγχη – έρχεται από ελληνική πένα. Αυτή είναι η πιο σκοτεινή μορφή εθνικής απειλής: η απειλή που φορά μάσκα σωτηρίας. Η Ελλάδα δεν απειλείται πια από τη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας. Απειλείται από τη δική της πολιτική παραλυσία. Από τη δική της ηγεσία. Από το δικό της εκφυλισμένο, μεταπολιτευτικό κατεστημένο. Η χρεοκοπία του 2010, τα μνημόνια, η υποταγή στους «θεσμούς», η αποδοχή ότι η Ελλάδα δεν αποφασίζει για τον εαυτό της, δημιούργησαν έναν λαό κουρασμένο, έναν λαό που άκουσε επί δεκαετίες ότι «είμαστε μικροί», ότι «δεν γίνεται αλλιώς», ότι «οι ισχυροί αποφασίζουν για μας». Αυτό δεν ήταν οικονομική πολιτική. Ήταν εκπαίδευση υποτέλειας. Κι όταν ένας λαός μάθει να υπακούει στους ξένους για το συνταξιοδοτικό του, στο τέλος υπακούει στους ξένους και για τα σύνορά του. Η προδοσία που βλέπουμε σήμερα είναι καρπός τριών δεκαετιών πνευματικής καθίζησης. Η Ελλάδα χάνει όχι επειδή δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αλλά επειδή την έπεισαν ότι δεν αξίζει να τον υπερασπιστεί. Και εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της μάχης. Δεν είναι γεωπολιτική, είναι ανθρωπολογική. Δεν είναι θέμα υφαλοκρηπίδας, αλλά θέμα ψυχής. Η Ρωμιοσύνη δεν είναι σύνορα. Είναι φρόνημα. Και το φρόνημα αυτό χτυπιέται σήμερα συστηματικά. Όταν σου λένε πως «είσαι ακροδεξιός» επειδή αγαπάς την πατρίδα σου, όταν σε χλευάζουν ως «εθνικιστή» επειδή θυμάσαι την Ιστορία σου, όταν σε αποκαλούν «οπισθοδρομικό» επειδή προσεύχεσαι, όταν σε θεωρούν «γραφικό» επειδή λες ΟΧΙ στην προδοσία, σε χτυπούν άνανδρα και πρόστυχα κατ' ευθείαν στη ψυχή .  Δεν ζούμε δημοκρατία. Ζούμε σε μεταμφιεσμένο ολοκληρωτισμό. Έναν ολοκληρωτισμό που δεν κλείνει φυλακές, αλλά κλείνει στόματα. Μέσα σε όλο αυτό, η ταπείνωση της ΑΟΖ δεν είναι «ένα ακόμη πολιτικό ατόπημα». Είναι το σύμπτωμα της ασθένειας. Μιας Ελλάδας που θέλουν να μην πιστεύει πλέον στον εαυτό της. Μιας Ελλάδας που θέλουν να της μάθουν ότι τα δικαιώματά της δεν είναι δικά της, ότι τα σύνορά της δεν είναι δικά της, ότι οι θάλασσές της δεν είναι δικές της, ότι το μέλλον της δεν είναι δικό της. Γιατί; Επειδή ένας λαός που νιώθει μικρός, απλά δεν διεκδικεί. Ένας λαός που νιώθει αδύναμος δεν εξεγείρεται. Ένας λαός που νιώθει υπεύθυνος για όλα δεν βλέπει τον προδότη δίπλα του. Η προδοσία επιτυγχάνεται όταν ο λαός χάσει την αυτοεκτίμησή του – όχι όταν χάσει τις περιοχές του. Μα εδώ βρίσκεται η μεγάλη παρηγοριά και το μεγάλο προμήνυμα ελπίδας. Η Ρωμιοσύνη, δεν πέφτει ποτέ από μέσα. Ξυπνάει. Ξυπνάει άγρια, απότομα, πρωτόγονα. Ξυπνάει όταν ένα όριο παραβιαστεί. Ξυπνάει όταν η προδοσία δεν είναι πια πολιτική, αλλά προσωπική. Όταν αφορά την τιμή της. Όταν αγγίζει τον πυρήνα της ύπαρξής της. Ο Έλληνας μπορεί να αντέξει αδικία. Μπορεί να αντέξει φτώχεια. Μπορεί να αντέξει χρόνια διαφθοράς. Αλλά δεν αντέχει να του πεις ότι η πατρίδα του είναι παζάρι. Δεν αντέχει να του πεις ότι η γη του «αναθεωρείται». Δεν αντέχει να του πεις ότι το Αιγαίο του «επανασχεδιάζεται». Δεν αντέχει να του πεις ότι η πίστη του είναι εμπόδιο. Εδώ ξυπνάει η Ρωμιοσύνη. Και όταν ξυπνά, δεν υπάρχει ούτε Άγκυρα, ούτε Ουάσιγκτον, ούτε Chevron, ούτε Βρυξέλλες, ούτε κανένα Μαξίμου που να αντέξει το κύμα. Δεν έρχεται λοιπόν παρέμβαση ξένη. Έρχεται ανάσταση ελληνική. Και θα είναι συντριπτική. Όχι επειδή το λέμε εμείς. Αλλά επειδή η Ιστορία της Ρωμιοσύνης δεν ξέρει άλλη κατάληξη όταν την προδίδουν.  2. Η Προδοσία της ΑΟΖ: Όχι Πολιτική, αλλά Θεολογική και Προφητική Κρίση Η τρισένδοξη Ιστορία του Γένους μας, βρίθει από γεγονότα δεν εξηγούνται με πολιτικούς όρους. Η γλώσσα της γεωπολιτικής δεν φτάνει στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής, η λογική αδυνατεί να αγγίξει το αόρατο. Τότε η Ρωμιοσύνη επιστρέφει εκεί όπου πάντα βρίσκει τις απαντήσεις της: στη θεολογία, στην παράδοση, στους Αγίους και στους Γέροντες που μιλούσαν όχι ως σχολιαστές της εποχής, αλλά ως θεόπνευστοι αναγνώστες των καιρών. Η προδοσία της ΑΟΖ, η υπογραφή που ανοίγει την πόρτα σε απώλεια κυριαρχίας, δεν είναι μεμονωμένο πολιτικό γεγονός. Είναι ο καρπός ενός καιρού όπου ο άνθρωπος έχασε τον προσανατολισμό του, όπου οι ηγεσίες έγιναν άψυχοι διαχειριστές, όπου ο φοβισμένος πολιτικός υπέγραψε εκεί που έπρεπε να σταυρώσει το χέρι του και να αρνηθεί. Οι Πατέρες της Εκκλησίας το είχαν μιλήσει αυτό πολύ πριν από εμάς – όχι με όρους διπλωματίας, αλλά με όρους σωτηριολογίας. Διότι η προδοσία της παραχώρησης γης δεν είναι τίποτε άλλο από προδοσία της ψυχής. Ο Άγιος Παΐσιος το είχε προφητεύσει δεκαετίες πριν. Λέγοντας πως "θα έρθει εποχή που θα κυβερνούν άνθρωποι χωρίς Θεό, χωρίς φιλότιμο, χωρίς φόβο Θεού". Δεν εννοούσε μόνο αθεΐα. Εννοούσε και απώλεια ιεραρχίας αξιών, την ανικανότητα του άρχοντα να νιώσει ότι η πατρίδα δεν είναι γραφείο αλλά μνήμη, ότι η θάλασσα δεν είναι «οικόπεδο» αλλά ιερός χώρος, ότι η υπογραφή σε χάρτη δεν είναι τεχνική πράξη αλλά μαχαίρι που κρίνει γενεές. Είχε μιλήσει για χρόνια σύγχυσης, εξαπάτησης, παραπλάνησης, όπου ο ελληνικός λαός θα νιώσει προδομένος όχι από εχθρούς, αλλά από εκείνους που «φορούν ελληνικά ρούχα αλλά δεν έχουν ελληνική ψυχή». Λόγια βαριά, λόγια που σήμερα μοιάζουν γραμμένα για το Μαξίμου. Και ακόμη πιο συγκλονιστικό: Η Τουρκία θα δείξει θράσος, αλλά δεν θα έχει την ευλογία του Θεού. Θα κάνει λάθη, θα προχωρήσει εκεί που δεν πρέπει, και τότε «θα διαλυθεί στα εξ ών συνετέθη». Ποιος νους δεν βλέπει ότι η Ελλάδα σήμερα δεν ηττάται από την Τουρκία, αλλά ηττάται από τον δικό της πρωθυπουργό; Από μέσα; Από φόβο, εξάρτηση, απιστία; Ε; Ποιός;  Η Τουρκία ήδη αποσυντίθεται, όχι επειδή το θέλουμε εμείς, αλλά επειδή το επιτρέπει ο Θεός. Κι αυτός είναι ο πρώτος σπόρος της Δικαιοσύνης Του. Οι Γέροντες του Άθω το είχαν πει ξεκάθαρα: Όπου υπάρχει προδοσία, υπάρχει και Θεία Δίκη. Ο τόπος που προδίδεται δεν χάνεται. Χάνεται μόνο η πατρίδα του προδότη, όχι η πατρίδα του λαού. Όταν ένας άρχοντας υπογράψει παραχώρηση γης, δεν αφαιρεί την ευλογία από τη γη· την αφαιρεί από τον εαυτό του.  Η γη ανήκει στον λαό και στη Θεία Οικονομία. Η προδοσία δεν την ακυρώνει αλλά την καθαγιάζει. Γι’ αυτό και έλεγαν: «Όταν δείτε τους άρχοντες να δίνουν τα ιερά και όσια για να κρατήσουν καρέκλες, να ξέρετε ότι πλησιάζει η ώρα της ανατροπής». Η προδοσία δεν είναι το τέλος της ιστορίας αλλά ο μηχανισμός που επιτρέπει στη Δικαιοσύνη να εμφανιστεί. Ο Άγιος Παΐσιος το είχε πει με τρόπο που τότε φάνταζε ακατανόητος: «Τα πράγματα θα φτάσουν ως το χείλος του γκρεμού». Δεν μιλούσε για στρατό, μιλούσε για παραχωρήσεις, υποχωρήσεις, προδοσίες που θα κάνουν τον λαό να νιώσει ότι «δεν υπάρχει σωτηρία». Και αμέσως μετά συμπλήρωνε: «Και εκεί που θα φαίνεται πως όλα χάνονται, ο Θεός θα σηκώσει την Ελλάδα». Όχι με πόλεμο, όχι με θαύμα εξ ουρανού, όχι με διεθνή συμμαχία αλλά με πνευματική ανάσταση. Όταν ένας λαός καταλάβει ότι τον πρόδωσαν, όταν νιώσει ντροπή όχι γιατί νικήθηκε αλλά γιατί τον ξεπούλησαν, τότε γυρίζει σε Αυτόν που δεν τον πρόδωσε ποτέ. Και εκεί αλλάζει η ιστορία. Η Ρωμιοσύνη δεν κερδίζει με πλεονεκτήματα. Κερδίζει με μετάνοια, με επιστροφή, με πόθο για δικαιοσύνη. Και αυτό συμβαίνει τώρα, μπροστά στα μάτια μας. Η προδοσία της ΑΟΖ δεν είναι το τέλος της Ελλάδας. Είναι το τελευταίο στάδιο πριν ξυπνήσει ο πραγματικός Έλληνας, αυτός που δεν φοβάται, δεν σκύβει, δεν διαπραγματεύεται τα ιερά, αλλά μετανοεί και γυρίζει πίσω στον Δημιουργό του. Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής το είχε προαναγγείλει: «Θα έρθει καιρός που οι άρχοντες θα παραδώσουν τα πάντα. Αλλά τότε ο Θεός θα αναστήσει νέους Μακάριους, νέους Παΐσιους, νέους Κολοκοτρώνηδες». Δεν εννοούσε αντάρτικα σώματα, εννοούσε ψυχές που θα γίνουν φλόγες, λαό που θα σηκωθεί με τρόπο που κανείς πολιτικός δεν μπορεί να προβλέψει, ιστορία που θα ξαναγραφτεί όχι με υπογραφές, αλλά με απόφαση. Και η διαβεβαίωση από την προφητική παράδοση είναι ακλόνητη: Η Ελλάδα δεν θα χαθεί. Οι προδότες θα χαθούν. Η ΑΟΖ δεν θα παραδοθεί – θα επιστραφεί. Η Τουρκία δεν θα κερδίσει – θα διαλυθεί από αυτά που νομίζει ότι κατέχει. Και η Ρωμιοσύνη όχι μόνο δεν θα σβήσει, αλλα θα αναστηθεί σαν φωτιά που περιμένει χρόνια κάτω από τη στάχτη.

pirinoslogios.com

 

diodotos-k-t.blogspot.com