Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια του Ομήρου θεωρούνται τα θεμέλια της δυτικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, για τους αρχαίους Έλληνες, τα δύο αυτά μνημειώδη έργα δεν ήταν απομονωμένα, αλλά αποτελούσαν μέρος μιας ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης. Ανήκαν στον λεγόμενο Τρωικό Κύκλο, μια σειρά από οκτώ επικά ποιήματα που εξιστορούσαν τον πλήρη μύθο του Τρωικού Πολέμου, από τα αίτια της σύγκρουσης μέχρι την τελική επιστροφή των ηρώων στις πατρίδες τους.
Από αυτά τα οκτώ έργα, τα υπόλοιπα έξι έχουν χαθεί στο πέρασμα των αιώνων, με αποτέλεσμα σήμερα να διασώζονται μόνο ελάχιστα αποσπάσματα και περιλήψεις μεταγενέστερων συγγραφέων, όπως ο γραμματικός Πρόκλος. Η απώλειά τους στερεί από την ανθρωπότητα ένα τεράστιο κομμάτι της μυθολογικής και ποιητικής κληρονομιάς της αρχαιότητας.
Τα πρώτα κεφάλαια του πολέμου
Ο κύκλος άνοιγε με τα Κύπρια Έπη, ένα έργο που αποδίδεται στον Στασίνο ή τον Ηγησία. Χωρισμένο σε έντεκα βιβλία, κάλυπτε τα γεγονότα πριν από την Ιλιάδα: την απόφαση του Δία να μειώσει τον πληθυσμό της Γης, τον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδας, την κρίση του Πάρη και την αρπαγή της Ωραίας Ελένης. Εδώ περιγραφόταν επίσης η συγκέντρωση του ελληνικού στόλου στην Αυλίδα, η θυσία της Ιφιγένειας και τα πρώτα εννέα χρόνια της πολιορκίας.
Αμέσως μετά την Ιλιάδα, η οποία σταματά λίγο πριν από τον θάνατο του Έκτορα, τη σκυτάλη έπαιρνε η Αιθιοπίδα, που αποδίδεται στον Αρκτίνο τον Μιλήσιο. Το έπος αυτό εστιάζει στη δράση του Αχιλλέα μετά τα γεγονότα του ομηρικού έργου. Ο ήρωας αντιμετωπίζει τη βασίλισσα των Αμαζόνων Πενθεσίλεια και τον βασιλιά των Αιθιόπων Μέμνονα, που έσπευσαν να βοηθήσουν την Τροία. Το ποίημα ολοκληρώνεται με τον θάνατο του ίδιου του Αχιλλέα από το βέλος του Πάρη και τη διαμάχη για τα όπλα του.
Η πτώση της Τροίας και οι χαμένες επιστροφές
Η συνέχεια δινόταν με τη Μικρά Ιλιάδα, έργο που αποδίδεται στον Λέσχη τον Πυρραίο. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας αναλύεται η τρέλα και η αυτοκτονία του Αίαντα, η έλευση του Φιλοκτήτη και του Νεοπτόλεμου στο πεδίο της μάχης, καθώς και η κατασκευή του Δούρειου Ίππου. Ακολουθούσε η Ιλίου Πέρσις (επίσης του Αρκτίνου), η οποία επικεντρωνόταν αποκλειστικά στην άλωση της πόλης, τη σφαγή των Τρώων και την αναχώρηση των νικητών.
Πριν από την Οδύσσεια, οι Νόστοι (πιθανώς του Αγία του Τροιζήνιου) εξιστορούσαν τις περιπέτειες και τις μοίρες των υπόλοιπων Ελλήνων ηγετών κατά την επιστροφή τους. Κεντρικό σημείο του έργου ήταν η τραγική κατάληξη του Αγαμέμνονα και η τιμωρία του από την Κλυταιμνήστρα. Ολόκληρος ο Επικός Κύκλος έκλεινε με την Τηλεγονία, που αποδίδεται στον Ευγάμμονα τον Κυρηναίο. Το έπος αυτό αποτελούσε τη συνέχεια της Οδύσσειας, περιγράφοντας τα χρόνια του Οδυσσέα μετά την εξόντωση των μνηστήρων, μέχρι τον κατά λάθος θάνατό του από τον ίδιο του τον γιο, τον Τηλέγονο, τον οποίο είχε αποκτήσει με την Κίρκη.
ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟΤΑΝ ......ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΌ
ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΕΑΝ ΟΧΙ ΟΛΑ ...ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΆ..