Αποτυχημένο κράτος: 7 στους 10 αστέγους της Αθήνας είναι Έλληνες – Για εκείνους δεν «βρέχει» ευρωπαϊκά κονδύλια – Το 72% έχασε το σπίτι του από οικονομικά προβλήματα.

Επτά στους δέκα αστέγους της Αθήνας είναι Έλληνες, σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε από το Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πάντειου Πανεπιστημίου, κατά το διάστημα 20-27 Οκτωβρίου 2025, σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων.

Το ζήτημα της αστεγίας αποτελεί μια σοβαρότατη κοινωνική πληγή που δεν τιμά κανένα κράτος, το οποίο θέλει να ονομάζεται σύγχρονο. Η λεηλασία της λαϊκής στέγης από τις τράπεζες και τα funds (με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη), οδηγεί όλο και περισσότερους Έλληνες στο δρόμο. Άνθρωποι που ζούσαν με αξιοπρέπεια και είχαν όνειρα ζωής, βλέπουν τώρα ως μοναδικό στόχο τους να επιβιώσουν άλλη μια νύχτα. Εκτεθειμένοι στην πείνα, τις καιρικές συνθήκες, την εγκληματικότητα, την ανυπαρξία ιδιωτικού χώρου και την αδιαφορία των περαστικών.

Ο Δήμος Αθηναίων διαθέτει κάποιες δράσεις και δομές για τη στήριξη αστέγων, ωστόσο καλύπτουν μόνο ένα μικρό μέρος του προβλήματος. Τα στοιχεία της έρευνας δίνουν την «ακτινογραφία» του θλιβερού φαινομένου. Οι 7 στους 10 καταγεγραμμένους αστέγους στην Αθήνα (69,9%), είναι ελληνικής καταγωγής. Το 71% είναι άνδρες και το 29% γυναίκες. Το 62% είναι άνω των 50 ετών, ενώ κάτω των 30 ετών είναι μόλις το 8%. Οι δύο στους τρεις (65,8%) ζουν εντελώς μόνοι, χωρίς κάποιο σύντροφο ή οικογένεια να τους στηρίζει.

Περισσότεροι από τους μισούς παραμένουν χωρίς αυτόνομη στέγη για διάστημα άνω των δύο ετών. Συγκεκριμένα, το 31,6% βρίσκεται σε κατάσταση αστεγίας για περισσότερα από πέντε χρόνια, ενώ το 24,9% για χρονικό διάστημα από δύο έως πέντε έτη. Το 72,2% δήλωσε ότι έχασε τη στέγη του λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ακολουθούν τα ζητήματα υγείας και εξαρτήσεων με ποσοστό 37,9%, καθώς και τα οικογενειακά προβλήματα με 30,2%.

Το γεγονός ότι το 62% είναι άνω των 50 ετών δείχνει ότι η αγορά εργασίας είναι εντελώς εχθρική για την εργασιακή επανένταξη ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας, σε περίπτωση που χάσουν τη δουλειά τους. Το 29% που αντιστοιχεί σε άστεγες γυναίκες είναι ένα επίσης σοκαριστικό ποσοστό, καθώς οι γυναίκες είναι πολύ πιο ευάλωτες στη ζωή του «δρόμου».

Το στοιχείο που δείχνει ότι το 70% των αστέγων είναι Έλληνες, καταρρίπτει τον μύθο ότι το φαινόμενο αφορά κυρίως το μεταναστευτικό και την προσφυγική κρίση. Αντιθέτως, βλέπουμε ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των λαθρομεταναστών εξασφαλίζεται στέγη από το κράτος, αλλά οι Έλληνες ζουν στα χαρτόκουτα μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Διότι για τους αστέγους δεν βρέχει… κονδύλια από την Ευρώπη, όπως συμβαίνει για το μεταναστευτικό.

Κι όμως μιλάμε για Έλληνες που γεννήθηκαν, εργάστηκαν και πλήρωναν φόρους στο ελληνικό κράτος, για να συνειδητοποιήσουν τελικά ότι δεν υπάρχει καμιά πρόνοια για εκείνους, πέρα από τα λίγα πράγματα που κάνει ο Δήμος. Κανένα σοβαρό κράτος δεν μπορεί να κάνει λόγο για «ισχυρή ανάπτυξη» όταν η πλειοψηφία των ανθρώπων που κοιμούνται στα πεζοδρόμια είναι πολίτες αυτής της χώρας. Κι όσο περισσότερο μένουν στον δρόμο αυτοί οι άνθρωποι, τόσο δυσκολότερη γίνεται η πιθανότητα επανένταξης τους.

Η απελευθέρωση των πλειστηριασμών, η εγκατάλειψη των δανειοληπτών, η αισχροκέρδεια των ενοικίων, αυτές είναι οι κύριες αιτίες που χάνουν οι πολίτες τα σπίτια τους. Εκείνοι που δημιουργούν και επιτρέπουν τη στεγαστική κρίση, δεν νομιμοποιούνται ηθικά να μιλούν για κοινωνικές ευαισθησίες. Ένα σύγχρονο κράτος δεν κρίνεται από τα συσσίτια που μοιράζει, αλλά από το πώς προστατεύει τους πολίτες του για να μην καταλήξουν στον δρόμο.

 

Παντελής Λαμψιώτης

Sportime  

 

Διόδοτος