Γιατροί
του Χρήστου Μπολώση
Δεν ξέρω πόσοι από ‘σας, έχετε βρεθεί στην όχι και τόσο ευχάριστη θέση να είστε ξαπλωμένοι σε ‘κείνο το, μάλλον άβολο, κρεβάτι κι’ από πάνω σας 2-3 γιατροί να σας… ψαχουλεύουν και να συνομιλούν μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν ματιές και σένα να σου κόβονται τα ήπατα.
Τότε ακριβώς είναι που βρίσκεστε μεταξύ της γης και του Θεού, με ενδιάμεση στάση τους γιατρούς.
Μερικοί ή λόγω … υψηλού δείκτου νοημοσύνης ή λόγω ιδιοσυγκρασίας ευρισκόμενοι σ’ αυτή τη θέση, δεν βλέπουν τον γιατρό σαν φράχτη, ο οποίος θα προσπαθήσει να καθυστερήσει όσο γίνεται περισσότερο τη συνάντησή σου με τον Πανάγαθο, αλλά σαν κάποιος που σε βλέπει σαν… πορτοφόλι.
Όμως η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών δεν είναι έτσι. Έτυχα, πριν μερικά χρόνια, σε εφημερία Δημοσίου Νοσοκομείου που γινόταν κυριολεκτικά ο κακός χαμός. Εκεί θαύμασα την ολύμπια ψυχραιμία γιατρών και νοσηλευτών, οι οποίοι χωρίς εκνευρισμούς και φωνές προσπαθούσαν να ανακουφίσουν συνανθρώπους μας από τον σωματικό τους πόνο.
Ακόμα έχω παρατηρήσει, στην ηλικία μας μόνο τους γιατρούς μπορούμε να παρατηρούμε πλέον…, πόσο χαίρεται ο γιατρός, όταν σου μεταφέρει ευχάριστες ειδήσεις. «Μιά χαρά πάμε φίλε μου. Το καρδιογράφημα τέλειο, ο υπέρηχος άψογος» ή «Μπράβο. Η Γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, είναι σταθερή στο 6 και το βάρος σας επίσης σταθερό». Και τους βλέπετε ότι πραγματικά χαίρονται που είστε καλά.
Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι που όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη τους και προσπαθούμε ν΄ ανιχνεύσουμε από τα μάτια τους την αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι, είναι κι αυτοί… άνθρωποι.
Όταν βγάλουν την άσπρη μπλούζα γίνονται κάποιοι από ‘μας.
Αυτά σκεφτόμουν όταν με την παρέα, είμασταν σ΄ ένα κουτουκάκι και πολυτρώγαμε κουτσοπίνοντας. Να σημειωθεί ότι η παρέα έχει οργάνωση που θα την ζήλευε και η κυβέρνηση των αρίστων. Δηλαδή υπάρχει αρχηγός, υπαρχηγός, υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων, καρέκλας, χαρτοπετσέτας, νερού, αφεψήματος κ.λπ.
Στην παρέα μας λοιπόν βρίσκονταν και τρεις γιατροί. Ένας επεμβατικός ακτινοδιαγνώστης, εκ των κορυφαίων, ένας χειρουργός και ένας ορθοπεδικός, ο οποίος μάλιστα άργησε να έλθει διότι προσπαθούσε να τακτοποιήσει – πράγμα που τελικώς έγινε – έναν ώμο.
Η ώρα κυλούσε ευχάριστα με τα μέλη της παρέας να βγάζουν ξινό το αρνάκι με μακαρόνια στους γιατρούς, αφού κάθε τόσο κάποιος ρωτούσε: «Γιατρέ κάπου – κάπου έχω ένα σφάχτη εδώ. Τι λες να είναι;» και ο γιατρός μασουλώντας το κοψίδι απαντούσε «Έλα καμιά μέρα από την κλινική να τα πούμε» διότι βέβαια δεν μπορούσε να κάνει διάγνωση μεταξύ τζατζικιού και ρετσίνας!
Σε μια στιγμή μπαίνει στο κατάστημα ένας συμπαθέστατος τύπος με το μπουζούκι του και αρχίζει να παίζει κάτι που ήταν δύσκολο να καταλάβεις τι ήταν, καθώς θύμιζε λίγο «Γερακίνα», λίγο «Άστα τα μαλάκια σου» λίγο «Με κυνηγούν τ΄ αδέρφια σου» και λίγο το «Φέρτο» του Ακύλα. Τόσο ωραία έπαιζε.
Τότε ο μουζικάντης αντιλαμβάνεται ότι ένας γιατρός σιγοτραγουδούσε και τον ρωτάει: «Τι θέλετε να σας παίξω;» και ο γιατρός ρίχνει την παραγγελιά: «Το αγριολούλουδο». Εκεί λοιπόν βλέπεις τον γιατρό να μεταβάλλεται σε… Καζαντζίδη. Να ξεδίνει κι αυτός από το συνεχές στρεσάρισμα και να παρουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο. Το πρόσωπο του Ρωμιού. Του Ρωμιού, που παρέα με την ρετσινούλα, την όμορφη συντροφιά και το… μπιφτέκι προβατίνας, που θα τραγουδήσει το «Αγριολούλουδο», του «Βοτανικού το μάγκα», την «Φτωχολογιά» και όλα εκείνα τα τραγούδια που μιλάνε κατ’ ευθείαν στην καρδιά του Έλληνα.
Δικαίως λοιπόν, όταν τελειώσει αυτή η ιδιόρρυθμη συναυλία, όλη η παρέα θα χειροκροτήσει φωνάζοντας «μπράβο γιατρέ», διότι οι γιατροί, ούτως ή αλλέως αξίζουν ένα μεγάλο «Μπράβο».
Για γέλια και για κλάματα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου