Ισραηλινός αναλυτής και κυβερνητικός σύμβουλος.. προτρέπει με άρθρο του την Ισραηλινή Κυβέρνηση να αναγνωρίσει επίσημα την Γενοκτονία των Συρίων, των Ελλήνων κ' των Ελλήνων του Πόντου, παράλληλα με ανακοίνωση του Ισραηλινού ΥΠ.ΕΞ. ότι υποβάλλει πρόταση για αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

 Ο Shay Gal Ισραηλινός αναλυτής και Σύμβουλος της Ισραηλινής Κυβέρνησης, υποστηρίζει ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας, αλλά οφείλει να αναγνωρίσει επίσης τη Γενοκτονία των Ασσυρίων και τη Γενοκτονία των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένου του Ποντιακού Ελληνισμού, ως τμήματα ενός ενιαίου σχεδίου εξόντωσης που ο ίδιος χαρακτηρίζει «Γενοκτονία των Τριάντα Ετών».

Σύμφωνα με τον Gal, οι σφαγές δεν αποτελούσαν αποσπασματικά ιστορικά γεγονότα, αλλά μία αδιάκοπη εκστρατεία εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε με τις σφαγές της εποχής του Hamid II, συνεχίστηκε από το καθεστώς των Νεότουρκων και ολοκληρώθηκε στα πρώτα χρόνια της σύγχρονης Τουρκίας.

Όπως σημειώνει, μπορεί να άλλαζαν οι κυβερνήσεις και οι στολές, όμως η στρατηγική παρέμενε αμετάβλητη: η δημιουργία ενός εθνικά «καθαρού» κράτους μέσω εκτοπίσεων, μαζικών δολοφονιών, βίαιων εξισλαμισμών, αρπαγής περιουσιών και συστηματικής εξαφάνισης ολόκληρων λαών από τις πατρογονικές τους εστίες.
 

Ο συγγραφέας περιγράφει μια ζοφερή εικόνα ιστορικής εξαφάνισης. Αρμένιοι, Ασσύριοι και Έλληνες, όπως αναφέρει, δολοφονήθηκαν, εκριζώθηκαν, εξαναγκάστηκαν να αλλαξοπιστήσουν ή χάθηκαν από τον ιστορικό χάρτη, ενώ οι εκκλησίες, τα μοναστήρια και οι περιουσίες τους πέρασαν στα χέρια άλλων.
 

Η άρνηση των εγκλημάτων, υποστηρίζει, συμπλήρωσε το ίδιο το έγκλημα.
 

Ο Gal θεωρεί ότι κανένα κράτος δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να αναγνωρίζει μόνο εκείνο το τμήμα της ιστορίας που είναι πολιτικά πιο εύκολο ή διπλωματικά πιο ανώδυνο. Πολύ περισσότερο, όπως επισημαίνει, αυτό ισχύει για το Ισραήλ, ένα κράτος που οικοδομήθηκε πάνω στη συλλογική μνήμη και στην ανάγκη να μην επιτραπεί ποτέ ξανά η λήθη απέναντι σε εγκλήματα εξόντωσης.
 

Στο άρθρο γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην οργάνωση NILI και στους Sarah Aaronsohn και Aaron Aaronsohn, οι οποίοι –σύμφωνα με τον Gal– είχαν αντιληφθεί ήδη από την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τι συνέβαινε στους Αρμενίους.
Εκτιμούσαν, μάλιστα, ότι όταν μια αυτοκρατορία αρχίζει να αντιμετωπίζει μια εθνοτική ή θρησκευτική μειονότητα ως «απειλή ασφαλείας», η εξόντωση μπορεί εύκολα να επεκταθεί και σε άλλους πληθυσμούς.
Κατά τον ίδιο, οι Εβραίοι της τότε Παλαιστίνης δεν υπήρξαν απλοί παρατηρητές των γεγονότων, αλλά αντιλαμβάνονταν ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους επόμενους στόχους μιας τέτοιας πολιτικής.
 

Ο Shay Gal καταλήγει με μια σαφή πολιτική και ηθική προτροπή προς την ισραηλινή κυβέρνηση: να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε, αναγνωρίζοντας επίσημα τη Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων – συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων του Πόντου – ως μία ενιαία ιστορική πράξη εξόντωσης, εκτοπισμού και άρνησης.
«Ένα εβραϊκό κράτος δεν εκχωρεί τη μνήμη σε τρίτους.
Δεν διαπραγματεύεται την αλήθεια. Και δεν σταματά στη μέση του δρόμου», καταλήγει χαρακτηριστικά.

syriacpress.com

 

diodotos-k-t.blogspot.com