Ας μιλήσουμε για αμερικανάκια ...

Της φέρνει θλίψεις 

Έχει πλέον επιβεβαιωθεί από τους ίδιους τους Αμερικανούς αναλυτές και από το CBS ότι η ιρανική επίθεση στην ιορδανική αεροπορική βάση Muwaffaq Salti, η οποία σημειώθηκε τη νύχτα μεταξύ Τρίτης και Τετάρτης, προκάλεσε σημαντικές ζημιές (ο αριθμός των θυμάτων είναι προφανώς σιωπηλός), συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ενός A10 Thunderbolt και των ζημιών σε οκτώ F15. Αυτές οι αναφορές, όπως θα περίμενε κανείς, υποβαθμίζουν τον πραγματικό αντίκτυπο της επίθεσης της Τεχεράνης. Αλλά αυτή δεν είναι η είδηση. Αντίθετα, είναι η επίσημη, ενοχλητική αναφορά ότι εκτοξεύτηκαν 30 πύραυλοι Patriot, οι οποίοι δεν κατάφεραν να σταματήσουν τους ιρανικούς πυραύλους. Αυτά τα δεδομένα όχι μόνο επιβεβαιώνουν τη μετριότητα αυτού του αμυντικού συστήματος, αλλά και απεικονίζουν εύγλωττα την πραγματική αμερικανική κατάσταση: 30 πύραυλοι αυτού του τύπου κοστίζουν περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια, ακόμη και 120 εκατομμύρια δολάρια αν είναι Pac 3, και περίπου 620 παράγονται κάθε χρόνο. Είναι εύκολο να υπολογιστεί: αν χρειάζονται 30 μόνο για να υπερασπιστεί -και μάλιστα αναποτελεσματικά- μια μόνο βάση από μια μόνο επίθεση, οι αριθμοί απλώς μιλούν για μια στρατηγική ήττα. Ή μάλλον, της ήττας της ίδιας της ιδέας της σύγκρουσης που οι κυβερνήσεις του Πενταγώνου και της Ουάσινγκτον καλλιεργούσαν εδώ και δεκαετίες.

Συνηθισμένες σε αποικιακούς πολέμους εναντίον κρατών που ήταν ήδη διεφθαρμένα εκ των έσω ή/και δεν είχαν σύγχρονα όπλα, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ ακολούθησαν -τηρουμένων των αναλογιών- την ίδια λογική που στήριξε τη Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, η οποία κυριάρχησε σε όλη τη Δυτική Αφρική, αλλά έπαιξε εξαιρετικά περιθωριακό ρόλο στις παγκόσμιες συγκρούσεις και κατακλύστηκε στην Ινδοκίνα. Αυτό που εννοώ είναι ότι ο αμερικανικός στρατιωτικός μηχανισμός χτίστηκε, χρόνο με το χρόνο, για να αντιμετωπίσει έναν πολύ πιο αδύναμο εχθρό, όχι για έναν πραγματικό πόλεμο εναντίον ενός αποφασισμένου αντιπάλου εξοπλισμένου με σύγχρονα, αν και λιγότερο τεχνολογικά προηγμένα, όπλα. Εν ολίγοις, σχεδιάστηκαν όχι για να χρησιμοποιούνται, αλλά για να χρησιμοποιούνται. Για παράδειγμα, τα αεροπλανοφόρα, τα οποία μέχρι πριν από είκοσι χρόνια ήταν μια πραγματική προβολή ισχύος, έχουν μετατραπεί σε μια απλή θεατρική παράσταση που προοριζόταν περισσότερο να εντυπωσιάσει παρά να αποτελέσει το πραγματικό υπομόχλιο δράσης, επειδή έχουν γίνει πολύ ευάλωτα σε πυραυλικά όπλα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη που μπορούν εύκολα να κατακλύσουν τις άμυνες. Και η αμήχανη κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα αεροπλανοφόρα σε αυτή τη σύγκρουση με το Ιράν το καταδεικνύει περίτρανα: όχι μόνο δεν έχουν παράσχει πραγματική υποστήριξη, αλλά έχουν επίσης αποτελέσει κάπως εμπόδιο, δεδομένου ότι η άμυνά τους απαιτεί πολλά πλοία συνοδείας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πολύ πιο αποτελεσματικά.

Τώρα που η Βόρεια Κορέα έχει προμηθεύσει το Ιράν με stealth marine drones ειδικά σχεδιασμένα για να σκοτώνουν αεροπλανοφόρα, ο ρόλος αυτών των πλοίων πιθανότατα θα εξαφανιστεί εντελώς. Αυτό είναι απλώς το απλούστερο και πιο κατανοητό παράδειγμα, ακόμη και για όσους δεν έχουν γνώσεις στρατιωτικής ιστορίας, πόσο μάλλον πολέμου, αλλά η ίδια συλλογιστική θα μπορούσε να επεκταθεί και σε πολλά άλλα οπλικά συστήματα. Το δυσάρεστο για την Ουάσιγκτον είναι ότι όλοι το έχουν καταλάβει αυτό, ίσως με εξαίρεση μερικούς υπνωτισμένους Ευρωπαίους: αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την αυτοκρατορία, της οποίας η ικανότητα απειλής έχει μειωθεί σημαντικά. Η φήμη της αήττητης δεν θα είναι πλέον αρκετή για να τρομοκρατήσει έναν αντίπαλο.

Le porta dispiaceri | il Simplicissimus

------------------------------------------

 

Οι Ευρωπαίοι ναι, οι Δυτικοί ποτέ. Οι ΗΠΑ διέλυσαν τη συμμαχία και το ΝΑΤΟ πεθαίνει.

του Alain de Benoist - 10/09/2026

Για το τέταρτο ειδικό τεύχος του Éléments , με τίτλο « Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι Καλύτεροι Εχθροί μας », και αντλώντας από 50 χρόνια αρχείων, ο Alain de Benoist ανατρέχει στην κριτική της Νέας Δεξιάς στον αμερικανισμό. Από τα ιδεολογικά θεμέλια μέχρι την ήπια ισχύ και τη δεύτερη θητεία του Τραμπ, απεικονίζει την ισχύ που διαμορφώνει και απειλεί την ευρωπαϊκή ταυτότητα. 

 

Τι έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο από τη δεκαετία του 1970, παρά τις μεταβολές στην αμερικανική ισχύ;

«Θα προτιμούσα να αναρωτηθώ γιατί οι ΗΠΑ «σχεδόν δεν έχουν αλλάξει» εδώ και 250 χρόνια! Είναι πρακτικά μια δύναμη που ακολουθεί τις ίδιες αρχές (με τη σχετική δυσκολία στην κατανόηση της ποικιλίας ιδεών και δογμάτων στη μακρά ιστορία της Ευρώπης: πολύ «εκλεπτυσμένες» και απομακρυσμένες από την περιστασιακή κουλτούρα ). Αυτές οι αρχές δεν είναι δικές μας. Οι «Ιδρυτές Πατέρες» της Αμερικής ήθελαν ήδη να σπάσουν τους δεσμούς τους με την Ευρώπη, αποδοκιμάζοντας τις αξίες και τα έθιμά της. Κληρονόμοι μιας πουριτανικής και βιβλικής-μεσσιανικής παράδοσης, ήθελαν να χτίσουν την «πόλη πάνω σε έναν λόφο » στο εξωτερικό, την οποία συνέλαβαν ως τη νέα Ιερουσαλήμ. Για τον πουριτανό πάστορα John Winthrop, τον δημιουργό αυτής της έκφρασης, η Αμερική πρέπει τόσο να μείνει μακριά από την Ευρώπη όσο και να αποτελέσει ένα ηθικό και πολιτικό μοντέλο για τον «υπόλοιπο κόσμο» . Έτσι, οι ΗΠΑ ταλαντεύονται μεταξύ απομονωτισμού (ή «αμερικανικής εξαιρετικότητας») και παρεμβατισμού. 

Αποκλίνοντα συμφέροντα

Η κύρια σταθερά στην κριτική του Éléments στον αμερικανισμό ήταν να δείξει πώς η Ευρώπη διέφερε από τις Ηνωμένες Πολιτείες (ή τη «Δύση») και, πάνω απ' όλα, πώς τα ευρωπαϊκά και τα αμερικανικά συμφέροντα δεν μπορούσαν παρά να αποκλίνουν. Γεωπολιτικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαδέχτηκαν την Αγγλία ως η μεγάλη ναυτική δύναμη, ενώ η ηπειρωτική Ευρώπη αντιστοιχεί στη δύναμη της Ξηράς. Πέρα από τα γεωγραφικά δεδομένα, η αντίθεση μεταξύ Θάλασσας και Ξηράς κρύβει άλλες διαφορές. Η Θάλασσα, μη έχοντας σύνορα, βρίσκεται στο πλευρό των ροών, των ανταλλαγών, της «θαλάσσιας» λογικής του μεγάλης κλίμακας εμπορίου, του ανθρώπου που είναι απαλλαγμένος από σταθερές σχέσεις, ενώ η Ξηρά βρίσκεται στο πλευρό των συνόρων, των εδαφών, της πολιτικής, των τελλουρικών αξιών, των εδραιωμένων τρόπων ζωής. Η Αμερική είναι το βασίλειο της ποσότητας και του «πάντα περισσότερου» - το βασίλειο του να έχεις έναντι της αλήθειας του να είσαι.

Τακτική ναι, στρατηγική όχι

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έτσι γίνει ο κεντρικός κόμβος του καπιταλισμού, του φιλελευθερισμού και της ιδεολογίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων - δηλαδή, η κινητήρια δύναμη της νεωτερικότητας. Ο οικουμενισμός τις εμποδίζει να αναγνωρίσουν ότι ο κόσμος είναι ένα πολυσύμπαν, που αποτελείται από πολιτισμούς και λαούς που δεν έχουν καμία κλίση να τους πάρουν ως πρότυπο. Για αυτούς, μόνο ο αμερικανοποιημένος κόσμος είναι κατανοητός. Η αδυναμία τους να κατανοήσουν ότι ο «υπόλοιπος κόσμος» δεν σκέφτεται απαραίτητα όπως αυτοί εξηγεί επίσης τις στρατιωτικές τους αποτυχίες: υπερεκτιμώντας τη σημασία της τεχνολογίας, σε περιόδους πολέμου είναι ανίκανοι να προβλέψουν την επόμενη μέρα ή να εργαστούν για μια πολιτική λύση στα αίτια της σύγκρουσης. Έχουν τακτικές (ουσιαστικά ένα πρόγραμμα επιθέσεων), όχι στρατηγική. Το είδαμε αυτό για άλλη μια φορά με το Ιράν.

Καταλαβαίνετε τη γοητεία, ή τον ενθουσιασμό, ενός μέρους της «δεξιάς», ειδικά μεταξύ των νέων, για μορφές Τραμπισμού, από τον τεχνο-Προμηθεϊσμό του Έλον Μασκ μέχρι τα «σκοτεινά φώτα» του Κέρτις Γιάρβιν;

Αυτή η έλξη, ή ο ενθουσιασμός, μπορεί να εξηγηθεί από την απίστευτη άνοδο της άγνοιας που, για γενεαλογικούς λόγους (για τους οποίους δεν ευθύνονται οι ίδιοι), αποτελεί κυρίαρχο χαρακτηριστικό των περισσότερων σύγχρονων νέων. Κολλημένοι στα iPhone τους , τροφοδοτούμενοι από τα κοινωνικά δίκτυα -δηλαδή, το άθροισμα του υπονόμου και του εγώ- στερούνται ιδεολογικά σημείων αναφοράς, όπως ακριβώς και οι προκάτοχοί τους ολοένα και περισσότερο. Τίποτα δεν τους ωθεί πια να μορφωθούν, ειδικά διαβάζοντας βασικούς συγγραφείς.

Όνειρα Νεότητας

Η δεξιά ήταν πάντα περισσότερο αντιδραστική παρά στοχαστική. Η νεολαία είναι, άλλωστε (ευτυχώς), η εποχή του ενθουσιασμού. Ο Τραμπ είναι ένας απλός χαρακτήρας: μαζί του, δεν υπάρχει λόγος να σκέφτεται. Ο Έλον Μασκ, ο Κέρτις Γιάρβιν, ο Πίτερ Θιλ, τα «σκοτεινά φώτα», η λύτρωση μέσω του ανθρώπου-μηχανής: είναι καινούργια, διασκεδαστικά. Οι άνθρωποι τα υποστηρίζουν σαν να ήταν μια μόδα - μια μόδα που θα περάσει. Λιγότερο από 10 χρόνια πριν, ο Ρέιμοντ Κούρτσβαϊλ, γκουρού του «μεταναστευτικού», ανακοίνωσε ότι ο θάνατος θα εξαφανιζόταν μέχρι το 2029. Έχει ήδη ξεχαστεί. Ο Μασκ, ο Γιάρβιν και οι άλλοι έχουν μια φαντασία διαμορφωμένη από την επιστημονική φαντασία και την κουλτούρα της Marvel. Ονειρεύονται την αιώνια νεότητα και τον αποικισμό πλανητών. Ανοησίες, αλλά σε κάνουν να ονειρεύεσαι. Μερικές φορές οι διαισθήσεις τους μπορεί να είναι σωστές, αλλά με πιο προσεκτική εξέταση, προτείνουν το τέλος της δημοκρατίας -αφού βασίζεται στη λαϊκή κυριαρχία- και μια νέα, αντιδραστική απολυταρχία, παρόμοια με μια μοναρχία. τεχνολογική, με επικεφαλής έναν βασιλιά-Διευθύνοντα Σύμβουλο, ο οποίος θα επικύρωζε οριστικά (όπως μεταξύ των φιλελεύθερων) την εξάλειψη της πολιτικής υπέρ της οικονομίας και του εμπορίου.

Με ανησυχεί η πρόσφατη αναζωπύρωση της παιδικής αταξίας του δυτικισμού στα δεξιά. Ο Charles Péguy είπε ότι πρέπει να βλέπεις αυτό που βλέπεις. Αν δεν καταλαβαίνεις τι διακρίνει βαθιά την Ευρώπη από τη Δύση, είναι σαν να μην βλέπεις τίποτα. Η Δύση σήμερα είναι ένα παλιό, ξεφούσκωτο μπαλόνι, ένα βρώμικο μάλιστα. Το είχα προβλέψει πριν από 40 χρόνια: η άνοδος των χωρών αυτού που κάποτε ονομαζόταν «Τρίτος Κόσμος» θα επιταχύνει, ελπίζω, την πτώση του, μια απαραίτητη προϋπόθεση για τη μετάβαση από έναν μονοπολικό Νόμο της Γης σε μια διεθνή τάξη που βασίζεται στην πολλαπλότητα των λαών και των πολιτισμών. Είμαστε Ευρωπαίοι, όχι Δυτικοί!

Γράφετε ότι η άνοδος του Τραμπ στην εξουσία είναι μια «επανάσταση». Επιβεβαιώνει ή περιπλέκει η δεύτερη θητεία του την παραδοσιακή άποψη της Νέας Δεξιάς για τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον «καλύτερο εχθρό» της Ευρώπης;

Η άνοδος του Τραμπ στην εξουσία είναι γεγονός επειδή είναι ένας χαρακτήρας με εξαιρετικά εκρηκτική φύση. Ένας εγωκεντρικός, μερικές φορές παραληρηματικός παρανοϊκός. Το μόνο του προσόν (αυτή είναι η «επανάστασή» του) είναι να λέει αυτό που οι προκάτοχοί του δεν είπαν: ο Τραμπ επιδεικνύει, όχι κρύβει, τις ιμπεριαλιστικές του φιλοδοξίες. Και επειδή για αυτόν η πολιτική περιορίζεται σε εμπορικές συμφωνίες, συμπεριφέρεται σαν να παίζει το Μονοπώλιο: Λωρίδα της Γάζας; Γροιλανδία; Καναδάς; Θα τις πιστέψω! Φυσικά, έχει λάβει και (βάναυσες) αποφάσεις, οι οποίες μπορούν να εγκριθούν. Αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένες δεξιές προσωπικότητες θα ήθελαν να εφαρμοστούν και σε αυτή την πλευρά του Ατλαντικού. Το πρόβλημα είναι ότι ο Τραμπ απεχθάνεται την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους και το λέει, υποστηρίζοντας πάνω απ' όλα ότι οι Ευρωπαίοι (είτε πρόκειται για τον Μακρόν, τον Πέδρο Σάντσες ή τον Μελόνι) δεν τον υπακούν αρκετά. Ο Τραμπ θέλει να «αποκαταστήσει το μεγαλείο στην Αμερική». Δεν έχει τίποτα να κερδίσει από την επιστροφή του μεγαλείου της Ευρώπης. Γι' αυτό, ακόμα κι αν κάποιος ήθελε να κάνει αυτό που κάνει, θα έπρεπε να το κάνει εναντίον του.

Ο Χένρι Κίσινγκερ είπε…
Ο τίτλος «Οι Καλύτεροι Εχθροί μας» θυμίζει στρατιωτικό ιμπεριαλισμό, ήπια ισχύ και πολιτισμική ισοπέδωση...

«Πιθανώς η τελευταία, που μας κατακλύζει καθημερινά, είναι η χειρότερη απειλή για την ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η στρατιωτική επιρροή μειώνεται (το ΝΑΤΟ μειώνεται), η οικονομική επιρροή δεν είναι μόνο αμερικανική. Το σοκαριστικό είναι ότι ο Τραμπ δεν θέλει πλέον συμμάχους. Οι Ευρωπαίοι το ανακαλύπτουν αυτό, τόσο απογοητευμένοι όσο και οι μοναρχίες του Κόλπου, συνειδητοποιώντας ότι οι αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους τις καθιστούν στόχους, χωρίς να λαμβάνουν την παραμικρή προστασία. Ο Χένρι Κίσινγκερ είπε: «Το να είσαι εχθρός της Αμερικής είναι επικίνδυνο. Το να είσαι φίλος της είναι θανατηφόρο». Αυτό έχουμε δει από το Νότιο Βιετνάμ μέχρι το Αφγανιστάν. Είναι αυτό που ίσως ανακαλύψει το Ισραήλ σε λίγα χρόνια. Για πάνω από μισό αιώνα, δεν έχουμε σταματήσει να προειδοποιούμε για την «αμερικανική ομπρέλα», την οποία οι Ευρωπαίοι ήλπιζαν, ενάντια σε όλα τα στοιχεία, ότι θα τους προστάτευε από τους κακούς Ρώσους. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η ομπρέλα τρυπήθηκε και ότι οι Αμερικανοί δεν θα επιτρέψουν να σφαγιαστούν για να μας σώσουν. Πρέπει να υποστούμε τις συνέπειες».

Είναι ακόμη δυνατή μια πραγματική και ισορροπημένη συμμαχία μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών; Ή μήπως οδεύουμε προς μια στρατηγική και πολιτισμική αποσύνδεση;

Οποιαδήποτε συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες βλάπτει την Ευρώπη. Σήμερα, μια τέτοια συμμαχία είναι αδύνατη, καθώς ο διατλαντικός δεσμός έχει διακοπεί (με πρωτοβουλία της Ουάσιγκτον). Άλλωστε, σε τι θα μπορούσε να βασίζεται; Οι εικασίες για παρόμοιες καταβολές είναι μάταιες: σκεφτείτε πώς η ιστορία έχει κάνει τους Γερμανούς και τους Αγγλοσάξονες λαούς με αντίθετες νοοτροπίες - μια αντίθεση που θεωρητικοποιήθηκε από τους Σπένγκλερ, Σμιτ και Σόμπαρτ - παρά το γεγονός ότι η καταγωγή τους είναι οι ίδιες γερμανικές ρίζες. Εκτός από τα αγαθά, η Αμερική εξάγει εδώ και δεκαετίες νεοφεμινιστική μισανδρία, θεωρία φύλου, Gay Pride , «κουλτούρα ακύρωσης », τις ανοησίες της «αποδόμησης» κ.λπ. Για την Αμερική, το καλύτερο θα ήταν να σταματήσει να προσπαθεί να υπαγορεύει στον κόσμο και να επικεντρωθεί στα δικά της προβλήματα, τα οποία δεν είναι ασήμαντα. Για την Ευρώπη, το καλύτερο είναι να εδραιωθεί ως αυτόνομη δύναμη, ένα χωνευτήρι του δικού της πολιτισμού και πολιτισμού. Ευρώπη ή χάος

Europei sì, occidentali mai. Gli Usa hanno rotto l’alleanza e la Nato agonizza

Διόδοτος

Και τα δύο άρθρα τα είδαμε εδώ