Η φωτογραφία μου
«Μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι» ( Σωκράτης/Πλάτων:Κρίτων, 51β ). Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΜΕΤΩΠΟΣ. Η ΕΛΛΑΣ, Η ΚΟΙΤΙΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΞΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ. Ο ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΓΗ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΩΝ, ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΤΥΦΛΩΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΑΥΤΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΕΞΑΚΤΙΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ. Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ "ΔΙΟΔΟΤΟΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟΠΡΕΠΗΣ ΟΥΤΕ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ. ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ Ή ΤΗΝ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ Ή ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΔΕΝ ΑΠΟΤΙΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΕ ΠΑΛΑΙΕΣ, ΠΑΤΡΩΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ, ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΕΛΟΧΕΥΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΕΡΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΑΥΤΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΕΙ.

Καλλιτεχνική σύνθεση, ειδικά για τον Διόδοτο, από τη φίλη και αναγνώστρια Δ.Π.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ηλιολατρική ομολογία...




























Την χρυσαφιά σου ομορφιά ασπάζομαι
Στη θέρμη σου τυλίγομαι από τυφλή εμπιστοσύνη
Γύρω τα σιωπηλά σου δημιουργήματα αποκτούν λαλιά εκκωφαντική σαν τα κοιτάζω
Είσαι ο άρχος των σκιών
Μύστης των γρανιτένιων κόσμων
Είσαι η αιτία του κινείν, των απολύτως τηρουμένων υποσχέσεων
Κάθε απουσία σου παιδευτική
Κάθε επιστροφή σου με απαιτήσεις
Ακούραστα οδηγείς τα σώματα στο ιδανικό τους πεπρωμένο, τον πολυπόθητο διασκορπισμό
Γονέας είσαι και διδάσκεις την χαρά του αγώνα δρόμου
Βασιλέας είσαι, σοφίας, σε έθνη που ζήσαν τα ανέλπιστα δώρα της νιότης σου
Κοινωνοί εμείς, της αλχημείας σου με πρώιμα υλικά
Ευεργετηθέντες από φιλίες σου με γίγαντες αστέρες
Πηγή εσύ χρυσίσματος όντων και σφαιρών
Βαπτιζόμαστε στα όρια της επικράτειάς σου
Ακόλουθοί σου μέχρι την μεταμόρφωσή σου
Και κάθε ημέρα είναι διαφορετική
Αποτύπωση στην αιωνιότητα η σημερινή μου διαδρομή
Άστραψα σαν κομήτης που γλυστρούσε στο δρόμο χαρούμενα
Πλημμύρισαν οι πνεύμονές μου από αγάπη για σένα
Ντυμένος στο χρώμα σου, αστραφτερός σαν μαχητής σε γη ασφαλτοστρωμένη
Κωπηλάτης με υπεράνθρωπη ταχύτητα
Καβαλάρης απελευθερωτής, τιμωρός του σκότους, υπερήφανος οπλίτης
Εγώ, ο υιός σου, ουσία απ' την ουσία σου, ένας ωριμασμένος εραστής.    

3 σχόλια:

  1. Του ήλιου τα καμώματα,
    μ΄αντιοχαιρετήσαν
    Κορμί και αίμα και οστά
    στην γής τα χαλαλίσαν
    Στον ουρανό να λες , μπορώ
    στην γης να λές , Θα έρθω
    και στης ψυχής το γέμισμα
    κάθε πάθος ΑΝΤΕΧΩ
    Astillais
    Αφιερωμένο στην μνήμη της μανούλας μου
    και κάθε μανούλας όπου ΓΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέροχο!
      Κι εμένα.. η μανούλα μου ήταν η πιο μεγάλη μου αγάπη. Την έχασα το 2011 στα 68 της.

      Διαγραφή
    2. Ναι.
      Το παράπονο για το άλλο θέμα που λέγαμε.. πάει. 🙂

      Διαγραφή