Με αφορμή την ανάδειξη του μεγέθους των ευθυνών του ληστρικού
πελατειακού παρακράτους, σε συνδυασμό με την επιβαλλόμενη πολιτική
λιτότητας από τις Βρυξέλλες, για την σταδιακή εξαθλίωση του ελληνικού Λαού, η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
1. Οι διαδοχικές καταθέσεις εμπλεκομένων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στην
εξεταστική επιτροπή της Βουλής σε συνδυασμό με την αμετροέπεια και το θράσος
που διέκριναν ορισμένες από αυτές, αναδεικνύουν με παραστατικότητα το μέγεθος
της ασυδοσίας και της διασπάθισης πόρων που προορίζονταν για όλους τους
αγρότες υπέρ των εκλεκτών του κυβερνώντος κόμματος. Ο ίδιος ο ΟΠΕΚΕΠΕ σε
έγγραφό του του 2021 κάνει λόγο για πλασματική αύξηση των δηλωμένων
αμνοεριφίων στην Κρήτη, μεταξύ 2015 και 2021. Παρά το γεγονός ότι και με τη
βούλα αποδεικνύεται ότι ο Οργανισμός γνώριζε ότι η άνοδος αυτή είναι ύποπτη, ως
πλασματική, αυτή η αύξηση των αμνοερειφίων που δηλώνονταν συνεχίστηκε. Και
μάλιστα, μέχρι το 2024, αυξήθηκε εντυπωσιακά στην Κρήτη, με αυξητική τάση και
στην υπόλοιπη χώρα. Είναι προφανές, κατά συνέπεια, ότι η γιγάντωση αυτή της
ευνοιοκρατίας δεν ήταν τυχαία, αλλά ανομολόγητη στρατηγική επιλογή της
παρούσας κυβέρνησης.
2. Το πελατειακό παρακράτος από παλιά ήταν πληγή για τον δημόσιο τομέα και το
κοινωνικό κράτος αφού η ευνοιοκρατία προς τους πολιτικούς φίλους των εκάστοτε
κυβερνήσεων, προκαλούσε την υποβάθμιση της ποιότητας των κοινωφελών
υπηρεσιών προς το σύνολο του λαού ο οποίος τις πληρώνει και δικαιούται να τις
απολαμβάνει χωρίς διακρίσεις. Αποτέλεσε μάλιστα παθογένεια και επιχείρημα
υπέρ των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων του δημόσιου τομέα, οι οποίες επιβλήθηκαν
από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
3. Όμως, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ακόμα και τώρα, που ο λαός όλο και
περισσότερο εξαθλιώνεται από τις πολιτικές λιτότητας των μνημονιακών
δεσμεύσεων, το πελατειακό παρακράτος γιγαντώνεται και γίνεται όλο και πιο
ληστρικό, αποτελώντας και αυτό παράγοντα εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Με
πρώτα θύματα του αγρότες οι οποίοι στερούνται τις επιδοτήσεις που δικαιούνται
λόγω του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.
4. Η ελληνική πολιτική ιθύνουσα τάξη, δεν περιορίστηκε να χαλκεύσει τα
μνημονιακά δεσμά για την υποθήκευση της χώρας, την εξαθλίωση μεσαίων και
λαϊκών στρωμάτων, το ξεπούλημα πολύτιμων δημόσιων υποδομών σε
κερδοσκόπους. Την υποτέλειά της στους ξένους συνδύασε με την αυξανόμενη
ληστρικότητα εις βάρος του ελληνικού λαού προς όφελος της εκλογικής της
πελατείας, με δεδομένο ότι όλο και εκλείπουν οι λόγοι κάποιος να τους
ψηφίζει
κατά συνείδηση.
5. Μέχρι πρόσφατα, μαζί με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, συνέπρατταν
αρμονικά στην καταλήστευση του ελληνικού λαού. Το γεγονός ότι οι παράνομες
επιδοτήσεις μετατρέπονταν σε καταναλωτικά αγαθά, ελάχιστα ενδιέφερε τις
Βρυξέλλες για δύο λόγους: Αφενός οι επιδοτήσεις ήταν όργανο επιβολής πολιτικής
και υπαγόρευσης επιλογών προς την εκάστοτε κυβέρνηση, ενίοτε καταστρεπτικών
και επιζήμιων για την αγροτική παραγωγή και την αυτάρκεια της χώρας σε αγροτικά
προϊόντα. Αφετέρου, πολλά από τα χρήματα αυτά που πήγαιναν στην κατανάλωση
(π.χ. ακριβών αυτοκινήτων), με τον ένα ή τον άλλον τρόπο επέστρεφαν στους
ισχυρούς της Ε.Ε. με τις αυξημένες εξαγωγές.
6. Στην παρούσα φάση, οι πόροι έχουν λιγοστέψει, οι προτεραιότητες έχουν
αλλάξει –ιδίως στη κατεύθυνση των εξοπλισμών- και η γραφειοκρατία των
Βρυξελλών αισθάνεται αρκετά ισχυρή για να περιορίσει και να ελέγξει ακόμα πιο
πολύ τις κυβερνήσεις μέσω της αποκαλούμενης «ευρωπαϊκής εισαγγελίας».
7. Το πελατειακό παρακράτος και η ευνοιοκρατία υπέρ της εκλογικής πελατείας του
πολιτικού συστήματος πρέπει να ξεσκεπαστούν και να καταπολεμηθούν, επειδή
είναι βασική αιτία του μαρασμού και της απαξίωσης του κοινωνικού κράτους.
8. Όμως, αυτό θα πρέπει ο ίδιος ο ελληνικός λαός να το αποφασίσει, βάζοντας στην
άκρη τις υποτελείς πολιτικές ηγεσίες και παίρνοντας τις τύχες του στα χέρια του.
9. Ταυτόχρονα, πρέπει να διεκδικήσει να επανέλθει η άσκηση της οικονομικής και
νομισματικής πολιτικής στην εκλεγμένη κυβέρνηση. Μονον η αμφισβήτηση των
αποκαλούμενων «ευρωπαϊκών συνθηκών» που περιορίζουν τις αρμοδιότητες των
εκλεγμένων κυβερνήσεων, μεταθέτουν βασικές αρμοδιότητες σε ανεξέλεγκτα
κέντρα και επιβάλλουν υποχρεωτικά την οικονομική πολιτική του
νεοφιλελευθερισμού και της ασυδοσίας των αγορών μπορεί να οδηγήσει σε μια
άλλη πολιτική πορεία, στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Χωρίς μια
τέτοια αμφισβήτηση, οι φιλολαϊκές διακηρύξεις που με άνεση εκπέμπουν ιδίως τα
αντιπολιτευόμενα κόμματα που δεν έχουν υποστεί κυβερνητική φθορά, καμμία
αξία δεν έχουν.
Αθήνα 17 Δεκεμβρίου 2025. Από το Γραφείο Τύπου της ΧΔ.
ΚΙΝΗΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»
ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ Ακαδημίας 78Δ Αθήνα 106 78
Τηλ: 2103806863, 2103811302 Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείοefim.xristianiki@gmail.com
Ιστοσελίδα:www.xristianiki.gr
Αγαπητοί εν Θεώ Αδελφοί,
ΑπάντησηΔιαγραφήΕάν ο ελληνικός λαός ήταν εν μέσω των δύο προαναφερομένων ληστών, θά' τανε λελογισμένα ευτυχής έχοντας αποδεχθεί το Χούι Του Υψίστου να επιτρέπει, κατά παραχώρησή Του, Όλα Τα Κακά Της Μοίρας μας για την παιδαγωγικήν μας (πάντα) Τιμωρία,
Αλλά -φευ- είναι εν μέσω τριών ληστών, με τον Τρίτο, Τον πλέον Αμετανόητο, Άπληστο, Ανάλγητο, Σαδιστή
https://www.tilestwra.com/prota-kathiste-semia-karekla-ke-meta-diavaste-poso-ektimate-i-periousia-tis-ellinikis-ekklisias/
Ενδεχόμενα -το πιθανότερο- λόγω των επουρανίων του ''κονέ'' που του εξασφαλίζουν, σε κάθε περίπτωση, Καλήν Απολογίαν, Την επί του φοβερού βήματος του Κυρίου καθώς, ως επί γης και εν Ουρανώ, Κλίκες Παντού και νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Α.Κ.
Για την συγκεκριμένη πολιτική κίνηση τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια, παρότι θεωρώ τον θεσμό των κομμάτων επιβλαβή, ως προσαρτημένο στα κοινοβουλευτικά δεδομένα, τα οποία εν συνόλω προάγουν την ξενοδουλία και την πλήρη εξάρτηση. ΄Ενα τμήμα των κομμάτων δρουν ως άμεσοι αχθοφόροι τής υποτέλειας, ενώ αυτοί που με τις διακηρύξεις τους την αμφισβητούν, η κοινοβουλευτική τους συμμετοχή παρέχει επίφαση νομιμότητος σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο και καλλιεργεί αυταπάτες, τις οποίες μονίμως βιώνουμε εμπράκτως, ότι δήθεν μπορεί μέσω αυτής τής οδού να επέλθει κάποια ουσιαστική αλλαγή. Αυτή η πραγματικότητα καταγράφεται με γλαφυρό τρόπο κατά την διάρκεια των προσφάτων ετών, υπό το καθεστώς τής κατ' επανάληψη επιβαλλόμενης φανερής καλπονοθείας, η οποία προσδίδει στούς κοινοβουλευτικούς θεσμούς χαρακτήρα φάρσας εν μέσω τού υφιστάμενου πολιτικού και κοινωνικού δράματος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ εκτίμησή μου γι αυτήν την πολιτική κίνηση προέρχεται από την αδιαπραγμάτευτη παρρησία τού ιδρυτού της αείμνηστου Νικολάαυ Ψαρουδάκη, ενώπιον τού οποίου υποκλίνομαι, την οποίαν ανέδειξε υπό χριστιανική εκφορά. Αυτή ακριβώς η παρρησία αποτελεί τρανταχτό έλλειμα για την ιεραρχία τής Εκκλησίας τής Ελλάδος (ενώ διαχρονικά ένα σημαντικό τμήμα τού κατώτερου κλήρου δεν υπάγεται σε αυτήν την πρακτική) η οποία υποβιβάζει τον ρόλο και την αποστολή της σε συστημικό δεκανίκι των κρατούντων. Υπό αυτήν την σκοπιά, η παρέμβαση τού Νικολάου Ψαρουδάκη και τής Χριστιανικής Δημοκρατίας προσπάθησε να αποκαταστήσει τα στοιχειώδη.
Βεβαίως η αποστολή τής Εκκλησίας είναι κυρίως πνευματική. Πλην όμως οι υποχρεώσεις και η προσφορά της διαχρονικά, τόσο στις προκλήσεις εθνικού όσο και κοινωνικού χαρακτήρα, στάθηκαν πολύ ψηλά, ενώ συν τω χρώνω αυτή η προσφορά στα πλαίσια τής εκκοκοσμίκευσής της μετά την ίδρυση τού ελλαδικού κρατιδίου ακολούθησε φθίνουσα πορεία. Η σημαντικότατη προσφορά της τόσο στην διάσωση τής γλώσσας κατά την περίοδο τής τουρκοκρατίας, η εθνική συνοχή που επενέργησε στον απανταχού ευρισκόμενο Ελληνισμό πριν την συρρίκνωσή του και η ενεργός συμμετοχή της στούς αγώνες τού Έθνους, πιστοποιούν αυτήν την προσφορά. Χαρακτηριστικό είναι, ότι το ένα τρίτο των μοναχών τού Αγίου Όρους συμμετείχε ένοπλα στην Επανάσταση για την αποτίναξη τού οθωμανικού ζυγού, παρότι η εκκλησιαστική ιεραχία επίσης διαχρονικά επιδίωξε την απόσπαση προνομίων, παρασιτίζουσα σε βάρος τής κοινωνίας.
Επίσης η εκκλησία δεν δικαιούται να σιωπά μπροστά στην κοινωνική αδικία. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποτελεί εκείνο το λαμπρό παράδειγμα αρχιερέως, που δεν δίστασε να συγκρουστεί κατά μέτωπον με την κοσμική εξουσία, καταγγέλλοντας την κοινωνική αδικία. Και η κίνηση των Ησυχαστών με επικεφαλής τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, δεν ήταν μόνον η σημαντικότερη πνευματική κίνηση, στην φάση που ο διαμορφωνόταν ο Νέος Ελληνισμός, αλλά αποτέλεσε ταυτοχρόνως και σημαντικό εθνικό και κοινωνικό κίνημα.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτα ίχνη αυτής τής παρρησίας κινήθηκε ο Νικόλαος Ψαρουδάκης. Όταν αποδήμησα από την Ελλάδα στις 2 Ιανουρίου 1973 σε ηλικία 18 ετών, για να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου, αφού έκανα πρωτοχρονιά με την οικογένειά μου, μπουχτισμένος από το καθεστώς και τα ήθη μιας κοινωνίας, που κατέκλιζε σωρηδόν το κέντρο τής Αθήνας υψώνοντας αγγούρια μετά την νίκη τού Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ και χωρίς να έχω διαμορφώσει στο ελάχιστο τις όποιες πολιτικές αντιλήψεις ως φανατικός ροκάς, πήρα στις αποσκευές μου ως πολύτιμο προσωπικό αντικείμενο το φύλλο τής εφημερίδας "Χριστιανική Δημοκρατία", που είχε κυκλοφορήσει την περίοδο των Χριστουγέννων πριν λίγες ημέρες. Ο τίτλος τού κεντρικού άρθρου ήταν "Χριστούγεννα χωρίς Χριστό", που έπεφτε σαν κροτίδα στις προμετωπίδες των εφημερίδων, καταρρακώνοντας το επικοινωνιακό σύνθημα τής δικτατορίας, που ήταν το "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών".
Αναμφίβολα, η συμπάθεια μέρους τής κοινωνίας κατά την σύγχρονη εποχή για την δικτατορία των συνταγματαρχών είναι σαφώς πολύ μεγαλύτερη από την περίοδο που αυτή είχε επιβληθεί, λόγω τής πλήρους χρεωκοπίας των κοινοβουλευτικών θεσμών στην συνέχεια. Κατά την γνώμη μου, η δικτατορία απέτυχε πλήρως στον επικοινωνιακό τομέα. Εκτιμώ, ότι η πολιτική τού Γεωργίου Παπαδοπούλου υπήρξε περισσότερο αριστερή παρά δεξιά. Αυτός ήταν, που στην δίκη τού Νίκου Μπελογιάννη, είχε ψηφίσει μαζί με δυο άλλους στρατοδίκες ενάντια στην επιβολή θανατικής καταδίκης. Το χάρισμα των χρεών στούς αγρότες και η ανάπτυξη των υποδομών στην ύπαιθρο, στην φάση που η οικονομική ανάπτυξη τού συστήματος προχωρούσε διεθνώς με γοργούς ρυθμούς, περιόρισε αναμφίβολα την τάση αστυφυλίας, ενισχύοντας την περιφερειακή εξισορρόπηση. Και ο Παπαδόπουλος στάθηκε ο μόνος πρωθυποργός τής χώρας, που τόλμησε να ορθώσει ανάστημα στους ξένους δυνάστες, κλείνοντας το εναέριο χώρο τής Ελλάδας κατά την διάρκεια τού αραβοϊσραηλινού πολέμου.
Πλην όμως η επικοινωνιακή πολιτική τού Γιώργη υπήρξε οικτρή. Τα παιδαριώδη πλην μεγαλόστομα σλόγκαν τού τύπου "βάλαμε την δημακρατίαν εις τον γύψον", η έξαρση τής αντικομμουνοιστικής υστερίας, που στην περίπτωσή του είχε ξεφύγει από τα όρια πολιτικής κριτικής, προσλαμβάνοντας όψη ψυχωτικού παραληρήματος και η εφαρμογή φάλαγγας σε νεολαίους, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, επειδή τα άσματά του δεν καλοάρεσαν στην λογοκρισία, επειδή εξυμνούσαν το περιθώριο και στηλίτευαν κάποιες όψεις τής αστικής ηθικής, στην ουσία αποτέλεσαν επικοινωνιακή ταφόπλακα στο καθεστώς τής δικτατορίας.
Παρότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν απολιτική και η κριτική τους στο καθεστώς περιοριζόταν σε ανέκδοτα, το τεράστιο επικοινωνιακό χάσμα κατέστησε την δικτατορία άκρως ευάλωτη στις κινητοποιήσεις των φοιτητών που ακολούθησαν, στις οποίες αναταποκρίθηκε με συμπάθεια η πλειοψηφία, οδηγώντας σε τριγμούς την πολιτική "φιλελευθεροποίησης" που ακολουθήθηκε.
Όμως η παρρησία που χαρακτήρισε τις πολιτικές παρεμβάσεις τού Νίκου Ψαρουδάκη, δεν περιρίστηκε στην καταγγελία τής κατάργησης των πολιτικών ελευθεριών από την δικτατορία και την αίσθηση πολλών, ότι ζούσαν σε συνθήκες κοινωνικού στρατωνισμού, επέναντι σε μια Ευρώπη που οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις και τα μέτρα κοινωνικής πολιτικής προσέδιδαν γόητρο προόδου.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠαραθέτω στην συνέχεια στοιχεία για την δράση τού Ν. Ψαρουδάκη από την βικιπαίδεια:
"Από τις στήλες της "Χριστιανικής" με το πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο "Διαρκές το δικό σας έγκλημα κ.κ. Αρεοπαγίτες", καταδίκασε την μετατροπή από τον Άρειο Πάγο του χαρακτηρισμού του πραξικοπήματος ως εγκλήματος "στιγμιαίου" αντί για "διαρκές", η οποία είχε ως αποτέλεσμα να ασκηθεί δίωξη μόνο στους πρωτεργάτες και όχι στους μετέπειτα συνεργάτες που μετείχαν στις κυβερνήσεις της δικτατορίας. Του ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη για περιύβριση αρχής και καταδικάστηκε σε τετράμηνη φυλάκιση, ποινή την οποία εξέτισε από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1976, επειδή αρνήθηκε να την εξαγοράσει.[7] Με βάση την εμπειρία από τη φυλάκισή του, συνέγραψε το βιβλίο "Η φυλακή μου".
Ο Ψαρουδάκης Μετείχε στην "Εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή" που αποφασίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής στη συνεδρίαση της 21.2.1986 στην οποία ανατέθηκε "...η εξονυχιστική έρευνα για την κατά το δυνατό, ανακάλυψη, εξιχνίαση και αξιολόγηση των στοιχείων τα οποία μπορούν να συνθέτουν τον Φάκελλο της υπόθεσης, που επικράτησε να αποδίδεται με τον όρο "Φάκελλος της Κύπρου"..."[10] Κατέθεσε δική του ιδιαίτερη πρόταση για απόδοση ευθυνών και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. [11]".
Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν, ότι η "Χριστιανική Δημοκρατία" δομοσιεύοντας το κείμενο που προβάλλει η ανάρτηση, πατάει σε πολύ στέρεες ιστορικές βάσεις, άρα ο λόγος της έχει βαρύτητα και δεν μπορεί να είναι προσχηματικός. Πλην όμως, η πορεία της εναποθέτει σε αυτήν συγκεκριμένες παρακαταθήκες, που δεν αρμόζει να υπερσκελίζονται. Ένεκα αυτών έχω να επισυνάψω σε αυτήν την ανακοίνωσή της συγκεκεκριμένες ενστάσεις, θεωρώντας, ότι ο ρόλος και ο λόγος της οφείλει να εδράζεται σε άλλο βάθος, από αυτό που επέλεξε εδώ.
Τα όσα θίγει και στα όσα εγκαλεί, ενώ είναι αναμφιβόλως ορθά, δεν επαρκούν σε καμία περίπτωση. Αυτά έχουν κατατεθεί στο παρελθόν ποικιλοτρόπως και κατ' επανάληψη. Υπό αυτήν τη σκοπιά η ανακοίνωση κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας και προκύπτει το ερώτημα, εφόσον αρκείται σε αυτά, για ποιον λόγο δεν επιδιώκει μια συνεργασία με τον ΕΠΑΜ, ή με τόσους άλλους που προβαίνουν σε παρόμοια κριτική και στοχεύσεις.
Η ανακοίνωση αναφέρεται στο ισχύον πελατειακό καθεστώς. Πλην όμως δεν επεκτείνεται στις διαδικασίες, από τις οποίες αυτό γιγαντώθηκε. Όταν η μέση αγροτική ιδιοκτησία αριθμεί περίπου 35 στρέμματα, ο αγρότης που έχει τρία παιδιά, μπορεί να κληροδοτήσει την περιουσία του σε ένα εξ αυτών, διότι η περεταίρω κατάμηση της δεν μπορεί να εξασφαλίσει συνθήκες επιβίωσης. Έτσι κάποιοι από τούς κληρονόμους οδεύουν μέσω τού τοπικού κομματάρχη σε παλατειακού τύπου διορισμό στις πόλεις.
Πλην όμως, υπεύθυνη για αυτό το ιδιοκτησιακό καθεστώς, όπως επίσης και για ότι δεν στάθηκε στην Ελλάδα εφικτή η λεγόμενη "πρωταρχική συσσώρευση", η οποία μέσω μιας ορθολογικής και εντατικής γεωργικής αξιοποίησης θα οδηγούσε πόρους στην εκβιομηχάνηση και μέσω αυτής σε οικονομική ανάπτυξη, είναι η ιεραρχία τής Εκκλησίας τής Ελλάδος, η οποία καρπώθηκε με βάση τα χρυσόβουλα των οθωμανών και κατακρήτησε τις εθνικές γαίες. Ρυπαρά φαινόμενα αμφίβολων πρακτικών, όπως έγινε στην περίπτωση τής λίμνης Βιστωνίδας, φέρνουν στο προσκήνιο αυτό το καθεστώς. Οπότε η κριτική στούς άλλους δεν οφελεί, εάν δεν επιδεικνύουμε ετοιμότητα να δορθώσουμε τα τού οίκου μας.
Η εκκλησία ως θεσμός οφείλει να αντλεί τούς αναγκαίους πόρους αποκλειστικά από την συνοχή των πιστών και τις δωρεές τους, τις οποίες οφείλει να δαπανά με αποκλειστικό γνώμωνα τήν φιλανθρωπία σε πλαίσια δακονίας. Η επισυσσώρευση χρυσίου για την καλοπέραση κοιλιράδων με χρυσά μανικετόκουμπα και σαράντα ζεύγη υποδημάτων ναρκοθετεί το ήθος και την αποστολή της.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι επί τού προκειμένου δεν ευθύνονται μόνο οι ιθύνοντες, οι οποίοι με σκύβαλα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ καταστρέφουν την βάση διατροφής τής κοινωνίας. Επί τού προκειμένου φέρει βαρύτατες ευθύνες και μέρος τού ποιμνίου, που διακατέχεται από αυταπάτες αντιμισθίας, τις οποίες ένας Χριστιανικός οργανισμός οφείλει να στιγματίζει σε βάση διαπαιδαγώγησης. Όταν κάποιοι, που επισυσσώρευσαν περιουσίες, εφαρμόζοντας άκαρδη σκληρότητα, κληροδοτούν πριν πεθάνουν ακριβά περιουσιακά στοιχεία στην εκκλησία, βαυκαλιζόμενοι ότι με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζουν τραπέζι πρώτη πίστα στον παράδεισο, όταν η εκκλησία φθάνει να κατέχει τις μισές μετοχές στην εθνική τράπεζα, ένας οργανισμός που κάνει χρήση τού όρου "χριστιανικός", οφείλει να προβαίνει σε αδιαπραγμάτευτο αγώνα εναντίον.
Γνωρίζω αρκετές ξενοδοχιακές μονάδες στην Κρήτη, που χρτηματοδοτήθηκαν από παγγάρια ιερών ναών. Δεν αποτολμώ να τις κατονομάσω, διότι δεν διαθέτω το σθένος ένός Νικολάου Ψαρουδάκη, ο οποίος αποτελεί για εμένα πρότυπο, εφόσον με τα λίγα που έχω καταγγείλλει, έχω μαζώξει το ξύλο τής αρκούδας, έχοντας στο σβέρκο ταυτοχρόνως τόσο το ελλαδίτικο, όσο και το γερμανικό χαφιεδαριό. Πλην όμως, παρεμβαίνω ως φτωχός και μόνος κάου μπόι τού διαδικτύου και όχι με χριστιανικού τύπου επιγραφές, ομολογών τα όρια και τις ανεπάρκειές μου.
Επίσης η διατύπωση "Ταυτόχρονα, πρέπει να διεκδικήσει να επανέλθει η άσκηση της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής στην εκλεγμένη κυβέρνηση", μού προξενεί ερώτημα, κατά πόσο έχουν ακούσει αυτοί, οι πράγματι ευσυνείδητοι άνθρωποι, κάτι περί καλπονοθείας, περί τής οποίας ουδείς κομματικός πλέον αναφέρεται.