Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται... Στον ορίζοντα των εθνών σχηματίζεται η μεγάλη ρωγμή: Περσία, Ρωσία, Κίνα και Τουρκία κινούν τους θεμέλιους λίθους της Ιστορίας, ενώ η Δύση τρέμει. Από εδώ θα περάσει η φλόγα που θα αλλάξει τον κόσμο.
Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι οι πόλεμοι πλέον δεν ξεκινούν από αυτούς που τους επιθυμούν, αλλά από αυτούς που τους φοβούνται! Από εκείνους που υπολογίζουν περισσότερο την απώλεια επιρροής παρά την απώλεια ζωής.
Στην περίπτωση της σύγκρουσης που πλέον διαγράφεται σχεδόν ανοιχτά μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Περσίας, το κλειδί βρίσκεται σε μια αλήθεια που πολλοί διστάζουν να πουν δυνατά: Ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε ποτέ πραγματικό πρόβλημα με το Ιράν. Η Ουάσιγκτον όμως, έχει πρόβλημα με το Ισραήλ, που με τη σειρά του έχει πρόβλημα με το Ιράν. Και αυτό δημιουργεί μια αλυσίδα αναγκών, πιέσεων και τεράστιων γεωπολιτικών συμπληγάδων.
Ο Τραμπ, άνθρωπος βαθύτατα συναλλακτικός και όχι δογματικός, θα προτιμούσε μια «συμφωνία του αιώνα» με την Τεχεράνη αντί ενός πολέμου που καίει δολάρια, κύρος και στρατηγικό χρόνο. Το Ιράν, για εκείνον, δεν αποτελούσε τον υπαρξιακό εχθρό των ΗΠΑ. Αντιθέτως, ως επιδέξιος πραγματιστής, έβλεπε την Τεχεράνη ως αντίβαρο στην ασταθή Σαουδική Αραβία και ως πιθανό συνομιλητή σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτό το σχέδιο προσέκρουσε πάνω στο φάσμα του Ισραήλ και των δικών του επιδιώξεων, που δεν κρύφτηκαν ποτέ. Η εξουδετέρωση δηλαδή του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και η μόνιμη αποδυνάμωση των περιφερειακών του προεκτάσεων.
Εδώ όμως βρίσκεται η ρίζα της τραγωδίας.
Γιατί ο Τραμπ δεν είναι άνθρωπος που μπορεί να αποτινάξει εύκολα την πίεση ενός ολόκληρου στρατηγικού συστήματος. Και ενώ αρχικά έπαιξε με την ιδέα της «μεγάλης διαπραγμάτευσης», οδηγήθηκε βήμα βήμα σε μια αντιπαράθεση που σήμερα απειλεί να γίνει η μεγαλύτερη περιφερειακή πυρκαγιά της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Στην πραγματικότητα, για να πούμε την αλήθεια, σύρθηκε. Όχι επειδή είναι αδύναμος, αλλά επειδή το αμερικανοϊσραηλινό πλέγμα λήψης αποφάσεων λειτουργεί με εσωτερική αδράνεια που ξεπερνά την προσωπικότητα κάθε προέδρου.
Αν δει κανείς την εξέλιξη των τελευταίων μηνών, θα παρατηρήσει κάτι που τρομάζει. Οι ΗΠΑ έχουν ρίξει στην περιοχή την μεγαλύτερη συγκέντρωση ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων από την εποχή της «Καταιγίδας της Ερήμου» και της εισβολής στο Αφγανιστάν. Η διαρκής συσσώρευση αεροπλανοφόρων, μαχητικών, στρατηγικών βομβαρδιστικών και μονάδων ηλεκτρονικού πολέμου δεν συνιστά «πίεση» αλλά προετοιμασία.
Το μήνυμα είναι σαφές. Ο Τραμπ ωθείται σε μια τερατώδη επιλογή, όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή η Ουάσιγκτον αισθάνεται ότι το παράθυρο κυριαρχίας της στη Μέση Ανατολή κλείνει οριστικά.
Το παράθυρο αυτό όμως δεν το κλείνει το Ιράν. Το κλείνουν οι άλλοι Μεγάλοι Παίκτες, που αναδύονται σαν τεράστιοι όγκοι μέσα στην ομίχλη της παγκόσμιας μετάβασης.
Ο Μεγάλος Πόλεμος που έρχεται
Υπάρχουν σίγουρα εποχές όπου η Ιστορία στέκεται, συλλογίζεται, και μετά πέφτει πάνω στους ανθρώπους σαν χείμαρρος που γκρεμίζει αυτοκρατορίες. Αυτό ζούμε σήμερα.
Τα σύνορα τρέμουν, οι ηγεμόνες αλληλοκατηγορούνται, οι λαοί δεν πιστεύουν πια στα σχήματα του 20ού αιώνα και ο κόσμος μοιάζει έτοιμος να παραδοθεί σε μια νέα, αδιανόητη αναμέτρηση.
Μ' άλλα λόγια, φτάσαμε στο έσχατο σημείο όπου όλα αρχίζουν και θα τελειώσουν, όταν ο ίδιος ο Θεός θα "σφυρίξει τη λήξη"; Η απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό ΝΑΙ!
Μα πριν από όλα, πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα το αληθινό επίκεντρο αυτής της παγκόσμιας σεισμικής δόνησης, τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν που δεν ήθελε ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά τον οποίο σύρθηκε να διεξαγάγει. Ένας πόλεμος που δεν ξεκινά από αμερικανική στρατηγική, αλλά από ισραηλινή εμμονή. Ένας πόλεμος που δεν υπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά τα αποδυναμώνει. Και που ίσως αποδειχθεί το σημείο καμπής όπου η μονοπολική τάξη της Δύσης θα πέσει στο κενό.
Ο Τράμπ, όπως είπαμε και πιο πάνω, δεν είναι θεωρητικός των ιδεολογιών. Δεν έχει κάν ιδεολογία ο λόγος του. Ο Τράμπ, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας χαρισματικός επιχειρηματίας και ειδικότερα, ένας...έμπορος ισχύος! Βλέπει τις γεωπολιτικές ισορροπίες όπως βλέπει ένας δαιμόνιος εργολάβος ένα παλιό κτίριο. Αν μπορεί να επισκευαστεί, καλώς, αν όχι, θα το γκρεμίσει για να χτίσει κάτι καλύτερο. Με το Ιράν, ο Τραμπ θα προτιμούσε μια συμφωνία. Μια κραταιά και κερδοφόρα συμφωνία, όπως αυτές που έκανε με τη Βόρεια Κορέα, όπως αυτές που επιχείρησε με την Κίνα. Το Ιράν, γι’ αυτόν, δεν ήταν υπαρξιακή απειλή.
Αλλά για το Ισραήλ ήταν.
Οι ισραηλινές υπηρεσίες θεωρούν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα «σημείο μη επιστροφής». Και το λόμπι του Ισραήλ στην Ουάσιγκτον ξέρει να πιέζει, να εκβιάζει, να απαιτεί. Ο Τραμπ βρέθηκε λοιπόν στο κέντρο μιας δίνης: από τη μία το στρατηγικό του ένστικτο, από την άλλη η ισραηλινή επιταγή. Και εκεί συνέβη το μοιραίο: ο Τραμπ αναγκάστηκε να στραφεί σε μια πορεία που δεν ήταν δική του.
Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή από την εποχή του πολέμου του Κόλπου, έγινε εξαιτίας μιας κρίσης που δεν ξεκίνησε η Ουάσιγκτον. Η κρίση ξεκίνησε στο Τελ Αβίβ.
Και τώρα, ο Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα που μπορεί να του κοστίσει όχι μόνο πολιτικά, αλλά ιστορικά. Γιατί αν ο πόλεμος αυτός ξεφύγει από τον έλεγχο, δεν θα καταστραφεί μόνο η αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή. Θα καταρρεύσει ολόκληρο το δυτικό οικοδόμημα...
Η Περσία του ...Αλλάχ και των...Νεοταξιτών!
Το Ιράν δεν είναι μια τυχαία χώρα. Είναι η αρχαία Περσία. Η αυτοκρατορία που αντιστάθηκε στις μεγαλύτερες δυνάμεις της ιστορίας. Η γη των μεγάλων πολιτισμών, των μάγων, των σοφών. Ο Άγιος Παΐσιος είχε πει πως «από την Περσία θα αρχίσει μια μεγάλη φλόγα που θα αλλάξει τους λαούς», και δεν μιλούσε μεταφορικά. Η Περσία είναι η μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής που δεν γονάτισε ποτέ στη Δύση.
Και αυτό τη Δύση την εξοργίζει.
Γιατί η Περσία έχει στρατηγικό βάθος. Έχει συνεκτική ταυτότητα. Έχει συμμαχίες. Έχει λαό που ξέρει να πολεμά. Και πάνω από όλα, έχει έναν θεό που οι μουλάδες επικαλούνται όχι σαν σύμβολο, αλλά σαν απόλυτη υπαρξιακή αρχή. Οι Πέρσες δεν πολεμούν για χρήμα. Πολεμούν για το νόημα. Και όσοι πολεμούν για νόημα, είναι ακατάβλητοι.
Άρα λοιπόν, εδώ τίθενται τα εξής ερωτήματα:
Εφ' όσον λοιπόν για τον Τράμπ, ένας τέτοιος πόλεμος θα είναι καταστροφικός και που ήδη βλέπουμε τις ισοπεδωτικές διαθέσεις του, τότε γιατί τον ξεκινάει; Δε βγάζει νόημα αυτό.
Ο Τράμπ εξ αρχής ήταν υπέρ της ειρήνης και ο πόλεμος στην Ουκρανία του χάλαγε τη σούπα. Διότι μέσα στα σχέδια του ήταν πάντα οι...μπίζνες με τη Ρωσία! Και όχι μια νέα περίοδος Ψυχρού Πολέμου. Και ως ένα σημείο τα κατάφερε στο να βρεί μια φόρμουλα όπου όλοι να είναι ευχαριστημένοι...εκτός του Ζελένσκι και τον πολεμοχαρών Νεοταξιτών που τον σαπορτάρουν! Αφού λοιπόν η ίδια η Αμερική δεν ωφελείται, τότε ποιοί ωφελούνται από αυτόν τον πόλεμο; Γιατί εν κατακλείδι, κάτι που δεν έχει πολιτική και στρατιωτική λογική, μοιάζει να προχωρά με τέτοια εμμονή;
Η απάντηση ίσως βρίσκεται όχι μόνο στη γεωπολιτική, αλλά στη θεολογία, στις προφητείες των Αγίων Πατέρων και — όπως όλο και περισσότεροι ψιθυρίζουν — στη σκοτεινή κληρονομιά του Τζέφρι Επστάιν.
Ο Τράμπ και η Νεοταξική παγίδα
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν υπήρξε ποτέ πολεμοχαρής από έμφυτη ορμή, ούτε τον κινεί η ιδεολογική φλόγα ενός ιεραποστόλου που ονειρεύεται να σπείρει "δημοκρατία" με πυραύλους και τανκς. Είναι άνθρωπος της πράξης, ένας έμπορος που ζυγίζει κάθε κίνηση με το ζύγι του κέρδους και της ζημίας, ένας πραγματιστής που μετράει τα νούμερα πριν ανοίξει το στόμα του ή δώσει εντολή.
Για εκείνον, η Περσία –το Ιράν– δεν ήταν ποτέ φάντασμα που απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της Αμερικής. Την έβλεπε σαν σκληρό αντίπαλο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έναν παίκτη ικανό να παζαρέψει μέχρι τέλους, όχι εχθρό που πρέπει να ισοπεδωθεί μέχρις εσχάτων.
Δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του για μια μεγάλη, μεγαλειώδη συμφωνία με την Τεχεράνη, ακριβώς όπως είχε επιχειρήσει, με εκείνη την περίεργη μείξη αισιοδοξίας και ρίσκου, και με τη Βόρεια Κορέα.
Κι όμως, τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέκονται στο χείλος ενός ανοιχτού πολέμου με την Περσία, ενός πολέμου που έχει ήδη ξεσπάσει με πλήρη ορμή, με βομβαρδισμούς, με νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες, με πετρέλαιο που φλέγεται στον Ορμούζ και τιμές που ανεβαίνουν απειλητικά.
Γιατί λοιπόν όλα αυτά; Η απάντηση πέφτει βαριά, σαν πέτρα σε ήσυχο νερό. Αυτός ο πόλεμος δεν γεννήθηκε από αμερικανική βούληση. Είναι, στην ουσία του, ισραηλινός.
Το Ισραήλ βλέπει το Ιράν σαν μαχαίρι στον λαιμό του, σαν υπαρξιακή σκιά που απλώνεται πάνω από την έρημο και τη θάλασσα.
Για την Ουάσινγκτον, η Τεχεράνη είναι πρόβλημα – σοβαρό, ενοχλητικό, αλλά πάντα διαχειρίσιμο.
Για το Τελ Αβίβ, είναι εμμονή βαθιά ριζωμένη, σχεδόν θεολογική. Και οι πιέσεις που πέφτουν πάνω στον Λευκό Οίκο, από λόμπι, από φωνές στα μέσα, από μυστικές υπηρεσίες και πολιτικούς συμμάχους, είναι ασφυκτικές και ασταμάτητες. «Λύση τώρα, πριν η ώρα περάσει, πριν γίνει αργά για πάντα».
Αλλά ο Τραμπ δεν είναι από εκείνους που λυγίζουν εύκολα μπροστά σε πιέσεις. Ποτέ δεν ήταν. Η ιστορία του είναι γεμάτη από στιγμές που στάθηκε απέναντι σε ρεύματα, που γύρισε την πλάτη σε συμβουλούς και συμφέροντα.
Άρα, τι συμβαίνει πραγματικά; Ποιος ή τι μπορεί να τον σπρώξει σε μια απόφαση που φαίνεται να αντιβαίνει σε όλα όσα πίστευε και δήλωνε;
Εδώ, η σκιά γίνεται πυκνή, σχεδόν απτή. Η σκιά του Τζέφρυ Eπστάιν πλανιέται ακόμη πάνω από τον πλανήτη, σαν αόρατο δίχτυ που δεν διαλύθηκε ποτέ ολοκληρωτικά. Τα αρχεία του δεν είναι απλές ιστορίες από πάρτι σε νησιά, ούτε κουτσομπολιό για να τρέφονται οι εφημερίδες. Είναι φάκελοι εκβιασμού, εργαλεία ελέγχου βαθιά θαμμένα, το πιο ισχυρό όπλο που κράτησε η παλιά τάξη πραγμάτων για δεκαετίες.
Και υπάρχει μια ερώτηση που η επίσημη Αμερική αποφεύγει να ψελλίσει δυνατά. Αν όσοι κρατούν ακόμη αυτά τα νήματα διαθέτουν υλικό ικανό να συντρίψει πολιτικά, προσωπικά, οικογενειακά τον Τραμπ, δεν θα το χρησιμοποιούσαν ακριβώς τώρα, στη στιγμή της μεγαλύτερης αδυναμίας τους;
Κοίταξτε γύρω σας τη συγκυρία.
Η Νέα Τάξη έχει συντριβεί στο ουκρανικό πεδίο, η Ρωσία αναδύεται ισχυρότερη παρά ποτέ, η Κίνα στέκεται έτοιμη να αγγίξει την Ταϊβάν, η Ευρώπη σαπίζει οικονομικά και πολιτικά, οι λαοί ξυπνούν με οργή κατά των παγκοσμιοποιητών.
Και ο Τραμπ επιστρέφει, όχι σαν πολιτικός, αλλά σαν φαινόμενο, με δύναμη που ξεπερνά ακόμα και το 2016.
Είναι στριμωγμένοι, πανικόβλητοι, για πρώτη φορά μετά την πτώση του Τείχους. Και μέσα σε αυτό το χάος, ξεσπούν ξαφνικά πιέσεις εμμονικές, αντιστρατηγικές και βαθιά αντιαμερικανικές! Πόλεμος με το Ιράν, τώρα, αμέσως!
Ποιος κερδίζει από έναν πόλεμο που μπορεί να εξαντλήσει την Αμερική, να την κάνει να αιμορραγεί οικονομικά, να χάσει στρατιώτες, να φθείρει τον ίδιο τον Τραμπ; Σίγουρα όχι εκείνος. Αλλά κερδίζουν όσοι θέλουν να τον δουν να πέφτει, να εξουθενωθεί, να στιγματιστεί σαν ο άνθρωπος που έσυρε τον κόσμο στη φωτιά.
Μήπως, λοιπόν, δεν πρόκειται για άλλη μια άσκεφτη ενέργεια, αλλά για εκβιασμό; Μήπως τα απομεινάρια των αρχείων Epstein –ή ό,τι έχει διασωθεί από αυτά– έχουν γίνει ο μοχλός που σπρώχνει το χέρι του; Μήπως οι ίδιοι οι Ασκεναζί Εβραίοι, δηλαδή οι "Πεφωτισμένοι" μ' άλλα λόγια, τον κρατάνε από κάπου πολύ δυνατά με σκοπό να πέσει από την εξουσία και να αποδυναμωθεί η μεγάλη ιδέα του MAGA; Όσο σκοτεινή κι αν μοιάζει η σκέψη, είναι η μόνη που δένει τα κομμάτια του παραλόγου σε μια αφήγηση που στέκει.
Η Νέα Τάξη των συμμοριτών του Νταβός και των λεσχών, παίζει το τελευταίο της χαρτί: Να μην αφήσει ποτέ ξανά την Αμερική να ξαναβρεί την κυριαρχία της.
Θέλουν μια χώρα διαιρεμένη, αδύναμη, εξαρτημένη, με τη Woke Agenda να τη διαβρώνει και την αθρόα επέλαση των λαθρομεταναστών να πλημμυρίζει τις πόλεις των πουριτανών αμερικανών Αγγλοσαξώνων, όπως είχε καταντήσει δηλαδή ελέω Μπάϊντεν και λοιπών "Δημοκρατικών" και συνάμα μια Ευρώπη - αποικία γραφειοκρατών. Και εν συνεχεία, μια Ρωσία φυλακισμένη και διαιρεμένη και μια Κίνα δαμασμένη.
Και πάνω από όλα, καμία ηγεσία που να μοιάζει με τον Τραμπ.
Το δοκίμασαν με σκανδαλολογίες, με καθαιρέσεις, με δικαστήρια, με λογοκρισία, με το ουκρανικό αφήγημα – όλα απέτυχαν. Το ουκρανικό μάλιστα, το μεγάλο τους στοίχημα, έγινε Βατερλώ.
Τι μένει; Μια κρίση κολοσσιαία. Ένας πόλεμος. Μια παγίδα όπου ο Τραμπ θα καεί, και μαζί του η τελευταία ελπίδα αντίστασης. Κι ένας πόλεμος, που θα είναι η περίφημη 4η φάση του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου πλέον δεν θα αναμετρηθούν χώρες, αλλά το ποιός θα έχει στο τέλος τα κλειδιά του πλανήτη.
Όσο για τη Περσία, δεν είναι απλώς μια χώρα στους χάρτες. Είναι αρχέτυπο, ιστορία αιώνων, θεολογία βαθιά ριζωμένη, αντίσταση που δεν έσκυψε ποτέ. Η μόνη δύναμη στη Μέση Ανατολή που αρνήθηκε να γονατίσει, να υπογράψει παράδοση, να δεχτεί ξένους όρους.
Φτάσαμε λοιπόν στο περίφημο..."δια ταύτα";
Οι Άγιοι Γέροντες δεν μίλησαν ποτέ τυχαία για Ρωσία, Τουρκία, Περσία. Όλοι τους — Παΐσιος, Πορφύριος, Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, αλλά και παλαιότεροι — είπαν ότι η μεγάλη σύγκρουση της εποχής μας θα είναι τριγωνική: Ρωσία–Τουρκία–Περσία, με τη Δύση να παίζει ρόλο πυροδότη.
Ο Άγιος Παΐσιος είπε: «Η Τουρκία θα διαλυθεί. Θα γίνει κομμάτια. Κι αυτό θα είναι θέλημα Θεού». Είπε επίσης ότι η αφορμή θα δοθεί από το Αιγαίο. Και ότι η Ρωσία θα μπει στην Τουρκία όχι από επιθυμία, αλλά από ανάγκη «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της και το μέλλον της» μιας και η βδελυρή Τουρκία θα πάει εν τέλει με τη Δύση και θα τη προδώσει.
Σήμερα, αυτό το γεωπολιτικό σενάριο μοιάζει τρομακτικά ρεαλιστικό.
Ο Τράμπ απειλεί ευθέως μέσω των Κούρδων, όχι μόνο να ανατρέψει με μοχλό αυτούς το ιρανικό καθεστώς, αλλά και την ακεραιότητα της Τουρκίας. Η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα. Η Ρωσία απειλεί το ΝΑΤΟ. Και η Δύση απειλεί όλους.
Είναι σαν να ξυπνούν οι παλαιές προφητείες μέσα στην ίδια την Ιστορία.
Για να γίνει όλο αυτό κατανοητό, θα πρέπει να δούμε τις εξελίξεις μέσω κάποιων στρατιωτικών σεναρίων, αλλά και το παγκόσμιο σκηνικό με τους παίκτες και την υπάρχουσα κατάσταση τους.
Τα τρία σενάρια που δείχνουν...Παγκόσμιο Πόλεμο
Υπάρχουν τρία βασικά σενάρια. Και τα τρία οδηγούν σε ανατροπή του παγκόσμιου σκηνικού.
Το πρώτο είναι ο περιορισμένος πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν. Αυτό θα σημαίνει άνοδο της τιμής του πετρελαίου πάνω από 100-120 δολλάρια, κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, παγκόσμια ύφεση, κατάρρευση χρηματιστηρίων, ενεργειακή ασφυξία της Ευρώπης και εκτίναξη της ρωσικής επιρροής. Η Περσία οπωσδήποτε θα συνεχίσει να χτυπά βάσεις στον Περσικό, οι ΗΠΑ θα απαντήσουν, αλλά το χάος θα επεκταθεί σε Ιράκ, Συρία, Λίβανο, Υεμένη.
Το δεύτερο είναι ο ...πόλεμος δι’ αντιπροσώπων. Χεζμπολάχ, Χούθι, σιιτικές πολιτοφυλακές κλπ. Αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο, γιατί θα παρατείνει τη σύγκρουση και θα στραγγαλίσει την παγκόσμια οικονομία για μήνες ή και χρόνια. Η Ρωσία και η Κίνα θα υποστηρίξουν παρασκηνιακά την Τεχεράνη. Η Δύση θα προσπαθήσει να κρατηθεί όρθια μέσα σε πνευματική και οικονομική κατάρρευση. Κι αν τα καταφέρει.
Το τρίτο είναι το «αδιανόητο»: Χερσαία εισβολή στο Ιράν. Αν οι ΗΠΑ το επιχειρήσουν, τότε θα δημιουργήσουν το νέο Βιετνάμ τους.
Το Ιράν δεν είναι Ιράκ. Δεν είναι Αφγανιστάν. Είναι γη οπλισμένη, ενωμένη, απέραντη, με στρατηγικό βάθος και αμυντικές δυνατότητες που δεν υπάρχουν σε καμία άλλη χώρα της Μέσης Ανατολής. Η εισβολή τέτοιας κλίμακας θα κατέρρεε μέσα σε εβδομάδες. Και αυτό θα σήμαινε το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος: η Κίνα...
Οι Μεγάλοι Παίκτες, η αξία τους και τα ...στρατόπεδα τους
Κίνα: Ο Δράκος που περιμένει τη δική του στιγμή
Αν η Ουάσιγκτον προσπαθήσει να ανατρέψει το καθεστώς των μουλάδων, η Κίνα δεν θα το δεχτεί. Η Κίνα έχει επενδύσει γεωπολιτικά, οικονομικά και ενεργειακά στην Περσία. Το Ιράν είναι κόμβος του "Belt and Road". Είναι ενεργειακή δεξαμενή. Είναι ο διάδρομος προς τη Μεσόγειο.
Αν η Αμερική επιχειρήσει καθεστωτική αλλαγή, η Κίνα πιθανότατα θα απαντήσει με τον τρόπο που φοβούνται περισσότερο οι ΗΠΑ: Ενσωμάτωση της Ταϊβάν. Κίνηση-αστραπή. Κίνηση τετελεσμένου. Κίνηση που θα γονατίσει την αμερικανική ισχύ σε Ασία και Ειρηνικό.
Και τότε, θα βρεθούμε μπροστά σε έναν διπλό πόλεμο που η Αμερική δεν μπορεί να κερδίσει. Και δεν θα μπορεί, διότι το νεοταξικό ΝΑΤΟ θα την εγκαταλείψει, ελέω Τράμπ. Ήδη, σε αυτό το πραγματικό σενάριο όπου βρισκόμαστε, το ΝΑΤΟ περι άλλων τυρβάζει.
Ρωσία: Ο αρχιτέκτονας της νέας Ευρασίας. Γιατί δεν βοηθά το Ιράν όπως οι άλλοι βοηθούσαν την Ουκρανία;
Η Ρωσία βγαίνει από την ουκρανική σύγκρουση πιο ισχυρή, πιο σκληρή, πιο απρόβλεπτη. Η Δύση ήλπιζε ότι οι κυρώσεις και ο παρατεταμένος πόλεμος (μεγάλες "βοήθειες" στον Ζελένσκι, πακτωλός χρημάτων κλπ) θα τη γονάτιζαν. Αντίθετα, η Ρωσία θωράκισε την οικονομία της, ενίσχυσε τη στρατιωτική της παραγωγή, κέρδισε πολιτικό βάθος, και κυρίως, απέδειξε ότι μπορεί να αντέξει έναν πόλεμο φθοράς που η Δύση δεν μπορεί.
Τώρα, βλέπει τον αμερικανικό μηχανισμό να ανοίγει δεύτερο μέτωπο. Και χαμογελά. Όχι επειδή αγαπά την Περσία, αλλά επειδή κάθε αμερικανική αδυναμία είναι ρωσικό πλεονέκτημα.
Η Ρωσία έχει ιστορικά βαθιές σχέσεις με το Ιράν. Δεν θα επιτρέψει την πτώση του. Γιατί ξέρει ότι αν αφήσει εντελώς το Ιράν καταρρεύσει, η Δύση θα πατήσει ξανά πόδι στην καρδιά της Ευρασίας.
Και η Ευρασία είναι το μέλλον.
Γιατί τώρα δεν βοηθά ουσιαστικά το Ιράν δίνοντας του π.χ. Oreshnik ή κάτι παραπλήσιο;
Τα πράγματα είναι απλά.
Η Ρωσία και το Ιράν διατηρούν μεν μια στενή στρατηγική συνεργασία, η οποία όμως δεν φτάνει στο επίπεδο μιας πλήρους στρατιωτικής συμμαχίας όπως το ΝΑΤΟ.
Η πρόσφατη Συνθήκη Ολοκληρωμένης Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης που υπεγράφη τον Ιανουάριο του 2025, δεν περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας, δηλαδή δεν υποχρεώνει καμία από τις δύο χώρες να επέμβει στρατιωτικά υπέρ της άλλης σε περίπτωση επίθεσης.
Η Ρωσία δείχνει σαφή απροθυμία να βοηθήσει ανοιχτά το Ιράν, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για άμεση στρατιωτική εμπλοκή απέναντι σε ΗΠΑ ή Ισραήλ.
Ο βασικότερος λόγος είναι η εξάντληση των πόρων της από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Ουκρανία είναι το μεγάλο θέμα γι' αυτήν και όχι προς το παρόν το Ιράν.
Εξ άλλου, δεν διαθέτει σήμερα ούτε τα στρατιωτικά μέσα, ούτε την οικονομική αντοχή για να ανοίξει δεύτερο μεγάλο μέτωπο, πόσο μάλλον να ρισκάρει άμεση σύγκρουση με τη Δύση ή παγκόσμια κλιμάκωση.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η άρνηση της Ρωσίας να ενεργοποιήσει τα συστήματα S-400 και τα μέσα ηλεκτρονικού πολέμου που διαθέτει στη Συρία, ακόμα και όταν το Ιράν το ζήτησε επανειλημμένα και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, απενεργοποίησε ακόμα και ραντάρ για να αποφύγει οποιαδήποτε εμπλοκή.
Παράλληλα, η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει μια λεπτή ισορροπία συμφερόντων στη Μέση Ανατολή. Διατηρεί καλές σχέσεις με το Ισραήλ, με χώρες του Κόλπου όπως η Σαουδική Αραβία και με τον OPEC, ενώ δεν επιθυμεί ουσιαστικά ένα πυρηνικά οπλισμένο Ιράν που θα άλλαζε τις ισορροπίες και θα μείωνε τη δική της επιρροή στην περιοχή.
Μια ανοιχτή στρατιωτική στήριξη προς την Τεχεράνη θα έθετε σε κίνδυνο αυτές τις σχέσεις και θα μπορούσε να προκαλέσει μακροπρόθεσμες ζημιές, παρ' όλο που βραχυπρόθεσμα μια αύξηση στις τιμές του πετρελαίου θα την ωφελούσε.
Ο Πούτιν καταδικάζει τις επιθέσεις κατά του Ιράν ως «πράξεις επιθετικότητας», αλλά οι δηλώσεις του μένουν σε ρητορικό επίπεδο. Δεν θέλει να προκαλέσει άμεσα τις ΗΠΑ – ειδικά υπό την κυβέρνηση Τραμπ, με τον οποίο οι σχέσεις τους είναι αγαστές (ακόμα) – ούτε να δώσει αφορμή για κλιμάκωση.
Η Ρωσία βλέπει το Ιράν ως «σύμμαχο ευκαιρίας» (alliance of convenience), όχι ως αδελφό ή αδιαμφισβήτητο εταίρο. Ιστορικά άλλωστε, έχει δείξει ότι «εγκαταλείπει» συμμάχους όταν δεν συμφέρει (όπως συνέβη με τη Συρία σε κρίσιμες στιγμές ή με τη Βενεζουέλα), και το Ιράν φαίνεται να ακολουθεί παρόμοιο μοτίβο ως «fair-weather ally»(ευκαιριακά δηλαδή, όπως είναι οι σχέσεις με τη Τουρκία π.χ.)
Παρ' όλα αυτά, η Ρωσία βοηθά το Ιράν από την «πίσω πόρτα», με τρόπο περιορισμένο, υπολογισμένο και αμοιβαία ωφέλιμο. Το Ιράν έχει προμηθεύσει στη Ρωσία χιλιάδες drones Shahed και βαλλιστικούς πυραύλους για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ η Μόσχα ανταπέδωσε με τεχνογνωσία, εκπαίδευση και πωλήσεις όπλων.
Τα τελευταία δύο χρόνια (2025-2026) έχουν συμφωνηθεί παραδόσεις μαχητικών Su-35, ελικοπτέρων Mi-28, αντιαεροπορικών συστημάτων, τεθωρακισμένων οχημάτων και πρόσφατα (Φεβρουάριος 2026) φορητών αντιαεροπορικών Verba. Υπάρχουν επίσης αναφορές για μεταφορά πυραύλων, βοήθεια στην παράκαμψη κυρώσεων και κοινή παραγωγή όπλων.
Η Ρωσία έχει πλέον αρχίσει να παράγει η ίδια drones, βασισμένα σε ιρανικά σχέδια, μειώνοντας την εξάρτησή της από την Τεχεράνη, αλλά η συνεργασία συνεχίζεται σε πυρηνικά (νέοι σταθμοί πέρα από το Bushehr), άμυνα και τεχνολογία. Διπλωματικά, η Μόσχα προτείνει διαμεσολάβηση, καταδικάζει τις επιθέσεις, μπλοκάρει νέες κυρώσεις σε IAEA και ΟΗΕ και συντονίζεται με την Κίνα για συμβολική στήριξη – χωρίς όμως ποτέ να περνά σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή.
Η βοήθεια αυτή τείνει να μειώνεται με τον καιρό. Η Ρωσία χρειάζεται όλο και λιγότερο το Ιράν, ενώ η Τεχεράνη νιώθει συχνά προδομένη, ειδικά μετά τις μεγάλες επιθέσεις του 2025 και του 2026.
Προσωπικά πιστεύω ότι η Ρωσία συνεχίζει να βοηθά το Ιράν «από την πίσω πόρτα» ακριβώς όσο συμφέρει, δηλαδή για να αποδυναμώσει τη Δύση, να κρατά ανοιχτό ένα μέτωπο που αποσπά προσοχή από την Ουκρανία και να επωφελείται από υψηλότερες τιμές πετρελαίου. Δεν πρόκειται όμως ποτέ να ρισκάρει ανοιχτή στήριξη, γιατί αντιμετωπίζει το Ιράν ως χρήσιμο εργαλείο και όχι ως πραγματικό εταίρο.
Αυτό αποκαλύπτει τα πραγματικά όρια του λεγόμενου «άξονα» Ρωσίας-Ιράν-Κίνας-Βόρειας Κορέας! Είναι μια σχέση συναλλαγματική, όχι ιδεολογική ή συναισθηματική. Αν το Ιράν πιεστεί πολύ περισσότερο, είναι πιθανό να μειώσει τη δική του βοήθεια προς τη Ρωσία (π.χ. drones και πυραύλους), κάτι που θα ωφελούσε έμμεσα την Ουκρανία.
Συνελόντι ειπείν, η Ρωσία παίζει ένα πολύ προσεκτικό και «ασφαλές» παιχνίδι, προτιμώντας τη σταθερότητα και την επιβίωση από ηρωικές –και επικίνδυνες– κινήσεις.
Ευρωπαϊκή Ένωση: Το...φέρετρο μιας μεταλλαγμένης ηπείρου
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το νέο ...καρλομάγνειο "κράτος", το οποίο ούτε κράτος είναι, αλλά ούτε και "ενωμένο", αργοπεθαίνει και εκφυλίζεται μέρα με την ημέρα. Ουσιαστικά, λειτουργεί ώς όργανο της Σέκτας των Νεοταξιτών "Πεφωτισμένων", που στην πρεμούρα τους να γονατίσουν μια υπερδύναμη (Ρωσία) γιατί δεν μπόρεσαν να την πάρουν με το μέρος τους, κατέστρεψαν μια ολόκληρη ήπειρο και κατ' επέκταση αυτοχειρίασαν.
Η σημερινή Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση που "ενώθηκε" πάνω στα πρότυπα του κράτους του Καρλομάγνου (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) που στην ουσία ούτε αυτοκρατορία ήταν, αλλά ούτε και καν ενωμένο, σήμερα είναι μια οντότητα σε σήψη και παρακμή.
Τα στίφη των λαθραίων "μεταναστών" (Ρυπαρά έθνη, όπως τους έλεγαν οι σύγχρονοι Αγιοι Γέροντες και πράγματι είχαν δίκιο αφού απ' όπου περνούν, η βρώμα και η δυσωδία που αφήνουν πίσω τους είναι παροιμοιώδης) την έχουν καταντήσει μια τεράστια χωματερή ψυχών και σκουπιδιών και λαούς εξαθλιωμένους από την έλλειψη ενεργειακών πόρων αλλά και χρημάτων.
Μια Ευρώπη μ' άλλα λόγια, αποσυρμένη από την Ιστορία, κλεισμένη στο δικό της ψευδο-ηθικό αφήγημα περί «δικαιωμάτων», «κανόνων» και «πράσινης μετάβασης». Η ΕΕ δεν είναι δύναμη. Είναι σκιά δύναμης.
Είναι ένας τεράστιος γραφειοκρατικός μηχανισμός που θέλει έναν εχθρό για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Και ο εχθρός αυτός δεν είναι ούτε η Περσία, ούτε η Τουρκία, ούτε καν η αποσταθεροποίηση της Μεσογείου.
Είναι η Ρωσία. Ο πρώην ευεργέτης της και στυλοβάτης της.
Γι’ αυτό και αυτό το ασθμαίνων γραφειοκρατικό μόρφωμα, αδιαφορεί παντελώς για όσα συμβαίνουν γύρω από την Κύπρο και την Κρήτη. Δεν την ενδιαφέρει ούτε το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου, ούτε η ασφάλεια της Ελλάδας.
Την ενδιαφέρει μόνο να φανεί «συνεπής» στο αφήγημα που της υπαγορεύεται από το ΝΑΤΟ για να έχει λόγους ακόμη να υπάρχει.
Η Τουρκία, η Ελλάδα και η απειλή που πλησιάζει
Η Τουρκία, μέσα σε όλο αυτό το γεωπολιτικό χάος, βλέπει τη χρυσή της ευκαιρία. Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες. Η Ρωσία δεν θέλει ακόμη μια περιοχή αποσταθεροποίησης που θα τη φέρει σε σύγκρουση με την Ελλάδα. Η Κίνα κοιτά αλλού και η Ευρώπη... ποιά Ευρώπη;
Επομένως, η Άγκυρα έχει σχεδόν ελεύθερο πεδίο για να κάνει την κίνηση που επί δεκαετίες ονειρεύεται. Να δημιουργήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο.
Γιατί η Τουρκία δεν θέλει μόνο «θαλάσσιες ζώνες». Θέλει νησιά. Θέλει τον έλεγχο του Αιγαίου ως ενιαίου στρατηγικού συστήματος.
Ο Μητσοτάκης, παραδίδοντας στη Chevron πρόσβαση στα ενεργειακά κοιτάσματα χωρίς να διασφαλίσει τα εθνικά συμφέροντα, άνοιξε την πόρτα στις τουρκικές διεκδικήσεις. Γιατί όταν οι ΗΠΑ θέλουν απρόσκοπτη πρόσβαση στο ενεργειακό παιχνίδι, δεν θα συγκρουστούν με την Τουρκία για χάρη της Ελλάδας.
Ο Ερντογάν το ξέρει. Και προετοιμάζεται. Η οικονομική κρίση της Τουρκίας δεν αποτελεί εμπόδιο. Ένας πόλεμος, ακόμη και περιορισμένος, θα του επιτρέψει να συσπειρώσει το εσωτερικό του μέτωπο και να εμφανιστεί ως ηγέτης που διεκδικεί τα «δικαιώματα της Τουρκίας» στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρξει πρόκληση. Αλλά πότε.
Τι μέλλει...γενέσθαι;
Κοιτάξτε. Εγώ είμαι ένας απλός Ιστορικός με λίγες γνώσεις γεωπολιτικής. Άλλοτε έκανα λάθος εκτιμήσεις, άλλοτε μου βγήκαν τα πάντα. Αυτό όμως δε σημαίνει απολύτως τίποτε. Και η σημερινή κατάσταση, είναι τόσο περίπλοκα μπλεγμένη, που μόνο ο Θεός, δηλαδή ο Κύριος Ιησούς Χριστός μπορεί να την ξεμπλέξει.
Το μόνο σίγουρο και απολύτως σταθερό, είναι ότι το σχέδιο των "Πεφωτισμένων" τσογλανιών περί Παγκοσμιοποιήσεως, βρίσκεται ήδη στο φέρετρο της Ιστορίας.
Ο νούς λοιπόν του σύγχρονου, ανεξάρτητου παρατηρητή, βλέπει μια κατάσταση που φαίνεται επιφανειακά εύκολη αλλά σύντομα διαπιστώνει πως είναι κάτι περισσότερο από εναν κύβο του Ρούμπικ κι ως εκ τούτου, καταθέτει τα όπλα διότι πολύ απλά, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ..."λογική του Θεού" και τα Σχέδια Του.
Τι βλέπω λοιπόν παραπέρα, χωρίς να μπορώ να διεισδύσω στη Θεία Αποκάλυψη και με το μυαλό μου που λειτουργεί...όπως λειτουργεί;
Βλέπω τον κόσμο να κινείται προς μια πολυπολική δομή που δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί. Βλέπω τις ΗΠΑ να δίνουν την τελευταία τους μάχη για τη διατήρηση της ηγεμονίας τους. Βλέπω την Κίνα να ετοιμάζεται να γίνει ο πραγματικός ρυθμιστής της Μεσοποταμίας και του Ινδικού Ωκεανού.
Βλέπω απ' την άλλη τη Ρωσία να προσπαθεί να χτίσει έναν νέο άξονα ευρασιατικής σταθερότητας, στον οποίο το Ιράν αποτελεί αναντικατάστατο κρίκο.
Βλέπω επίσης την Ευρώπη να χάνει όχι απλώς επιρροή, αλλά και γεωπολιτική ταυτότητα.
Και τέλος, βλέπω την Τουρκία να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το κενό για να κερδίσει χώρο και παράλληλα την Ελλάδα χωρίς τον Μητσοτάκη (θα πέσει, είναι πλέον βέβαιο) να πλησιάζει σε μια στιγμή που η Ιστορία της δεν θα της επιτρέψει να μην απαντήσει.
Και τώρα, καθώς ο κόσμος σείεται από ρωγμές που δεν κλείνουν, ένα πράγμα γίνεται φανερό, ότι η Ιστορία δεν ζητάει πια τη γνώμη μας. Ζητάει την παρουσία μας.
Ζητάει αντοχή, κρίση, πνεύμα που δεν υποτάσσεται στη μηχανή της Νέας Τάξης, ούτε στο παραλήρημα των αυτοκρατοριών που πεθαίνουν και ψάχνουν θύματα για να κρύψουν την αποσύνθεσή τους. Η σύγκρουση που έρχεται δεν είναι απλώς στρατιωτική. Είναι πνευματική. Τό 'χουμε πει χιλιάδες φορές, το λέμε άλλη μία.
Είναι σύγκρουση κόσμων, νοοτροπιών, παθών, σκοτεινών κέντρων που επί δεκαετίες έκρυβαν τα νήματα και τώρα τραβούν τα τελευταία τους σχοινιά πάνω από έναν πλανήτη που ξυπνά.
Αν ο Τραμπ σύρθηκε σε έναν πόλεμο που δεν ήθελε, σύρθηκε γιατί κάποιοι τον θέλουν γονατισμένο και νικημένο.
Αν η Περσία σηκώνει κεφάλι, το σηκώνει γιατί οι λαοί δεν αντέχουν άλλο τη δυτική αλαζονεία.
Αν η Ρωσία πατάει σταθερά, το κάνει γιατί όσοι επιχείρησαν να τη θάψουν, ξέχασαν ότι οι αυτοκρατορίες δεν πεθαίνουν με hashtags.
Αν η Κίνα περιμένει, το κάνει γιατί ξέρει πως η ώρα της πλησιάζει. Κι αν η Ευρώπη σιωπά, το κάνει γιατί δεν έχει πια φωνή, παρά μόνο ηχώ των εντολών που της δίνουν οι ..."αόρατοι/ορατοί" μαριονετίστες της.
Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να κοιμηθεί. Δεν επιτρέπεται να παραδοθεί στους πρόθυμους διαχειριστές της παρακμής. Δεν επιτρέπεται να περιμένει σωτήρες. Η εποχή απαιτεί να θυμηθούμε ποιοι είμαστε.
Να σταθούμε όρθιοι μέσα στην καταιγίδα, όχι γιατί μας το χρωστά η Ιστορία, αλλά γιατί το χρωστάμε εμείς στον εαυτό μας.
Η Ρωμιοσύνη δεν είναι φολκλόρ, ούτε λήμμα σε σχολικό βιβλίο. Είναι δύναμη που κοιμάται κάτω από τις στάχτες και περιμένει τη στιγμή να ξαναγίνει φως.
Και τώρα η στιγμή αυτή πλησιάζει. Μέσα στον παγκόσμιο χαλασμό, μέσα στις προφητείες που ξυπνούν, μέσα στις αυτοκρατορίες που τρίζουν, η απόγονος της Ρωμανίας, η Ελλάδα καλείται να διαλέξει πλευρά. Όχι ανάμεσα στην Αμερική και την Περσία, ούτε ανάμεσα στη Ρωσία και την Ευρώπη. Αλλά ανάμεσα στην υποταγή και στην ύπαρξη. Ανάμεσα στο τίποτα και στο Εμείς. Ανάμεσα στη σήψη και τη σωτηρία. Ανάμεσα στον Θεό και τους Καμπαλιστές.
Ο κόσμος αλλάζει και αλλάζει βίαια. Το μόνο ερώτημα λοιπόν είναι: Θα μπούμε στη νέα εποχή ως λαός με ραχοκοκαλιά ή ως σκιά που χάθηκε πριν ξημερώσει; Αυτός είναι ο πυρήνας. Αυτό είναι το διακύβευμα.
Η παγκόσμια φωτιά δεν έχει ανάψει ακόμη ουσιαστικά, αλλά η μυρωδιά του καμένου απλώνεται ήδη στον αέρα.
Ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή μιας νέας περιόδου όπου κάθε κράτος θα δείξει ποιο πραγματικά είναι.
Όπου οι αυτοκρατορίες θα αποκαλυφθούν γυμνές.
Όπου η Ρωμιοσύνη θα χρειαστεί, για άλλη μια φορά, να κοιτάξει τον κόσμο στα μάτια και να αποφασίσει αν θέλει να είναι έθνος ή δορυφόρος. Και είμαι βέβαιος (επειδή είναι και το θέλημα του Θεού) ότι θα επιλέξει το πρώτο.
Πύρινος Λόγιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου