Τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει, κάνοντας μεγάλο σαματά, μια συμπαγής ομάδας υπερασπιστών της εξουσίας Μητσοτάκη, που επιδιώκει να καθορίσει την ατζέντα στον δημόσιο πολιτικό λόγο. Τα μέλη της (υπουργοί, βουλευτές και ΜΜΕ) εμφανίζονται σταθερά με αξιοσημείωτη ταύτιση. Το κέντρο εκπόρευσης της γραμμής είναι ένα και μάλλον στεγάζεται στο Μαξίμου. Αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό από τον κάπως υποψιασμένο.
Η ομάδα αυτή, μετεξέλιξη του “Μένουμε Ευρώπη”, έχει συσπειρώσει τις πολιτικές “φυλές” που αποτελούν τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας των τελευταίων επτά ετών. Δηλαδή, είναι στελέχη της μητσοτακικής “κρητικής πυραμίδας”, συν πλειάδα σημιτικών “ορφανών”, που επανέκαμψαν στα πράγματα εν χορδαίς και οργάνοις. Τέλος, είναι διακεκριμένα μέλη της γνωστής παρέας που μεταγράφηκε στη ΝΔ από τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη – πάντοτε μέγα υμνολόγου της οικογενείας Μητσοτάκη.
Η ομάδα αυτή του “νεοεκσυγχρονιστικού” μείγματος διακρίνεται από τον οξύ, άκρως διχαστικό λόγο της. Αν και, υποτίθεται ότι, εκπροσωπεί την μετριοπάθεια ενός φαντασιακού Κέντρου ή αλλιώς του μεσαίου χώρου, όπου όλοι οι νουνεχείς και εχέφρονες πολιτικά πολίτες έχουν θέση, τα μέλη της ομάδας επιδίδονται μονίμως σε έναν ακραίο και ισοπεδωτικό μανιχαϊσμό. Όποιος διαφωνεί με τις κυβερνητικές αποφάσεις αμέσως κατατάσσεται στις κατηγορίες των “ψεκασμένων”, “ακροαριστερών” ή “ακροδεξιών”, των υποκινούμενων από ντόπια επιχειρηματικά κέντρα ή πολύ συχνά από ξένες δυνάμεις που απεργάζονται νυχθημερόν σχέδια αποσταθεροποίησης της Ελλάδας και αλλαγής προσανατολισμού της εξωτερικής της πολιτικής.
Η φρασεολογία και η ένταση του φανατισμού τους παραπέμπει μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε μια βεβαίως γκροτέσκο παραλλαγή. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι αυτοί οι διαπρύσιοι “δημοκράτες” δεν ανέχονται την παραμικρή κριτική που μπορεί να τσαλακώσει το κεντρικό κυβερνητικό αφήγημα. Ο διάλογος είναι ανεκτός μόνον εφόσον ο αντίπαλος αποδεχθεί αναφανδόν τη μοναδική ορθή πολιτική γραμμή και βεβαίως προσκυνήσει την απόλυτη ανωτερότητα του “Μεγάλου Ηγέτη”. Διότι, ο Μητσοτάκης δεν είναι ένας απλός πρωθυπουργός, είναι ο “Μεσσίας”, που οφείλουν οι πολίτες-ψηφοφόροι να αναγνωρίσουν ότι ήρθε με αποστολή του να τον σώσει από τις αμαρτίες του! Όποιος δεν το αναγνωρίζει ή είναι βραδύνους ή εξτρεμιστής!
Ένα, επίσης, ιερό τοτέμ αυτού του μπλοκ είναι το Ισραήλ. Θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως η οποιαδήποτε στηλίτευση των πράξεων αυτού του κράτους, ακόμη και όταν πρόκειται για προφανείς μαζικές δολοφονίες αμάχων. Ένα μέλος της συγκεκριμένης ομάδας είχε φτάσει στο σημείο να “μαλώσει” τον Μακρόν, γιατί με την κριτική του εμπόδιζε το Ισραήλ να «κάνει τη δουλειά του» στη Γάζα, όπως ανενδοίαστε είχε γράψει.
Πού στοχεύουν οι πραιτωριανοί
Πού, όμως, εστιάζεται αυτή η σαφώς μη δημοκρατική και άκρως αυταρχική συμπεριφορά, η οποία ενδύεται υποκριτικά τον φερετζέ των ακριβώς αντίθετων ιδιοτήτων, σ’ ένα κρεσέντο απεχθούς φαρισαϊσμού; Η μια αιτία είναι αμιγώς πολιτική. Η ΝΔ του Μητσοτάκη γνωρίζει ότι για να κερδίσει και πάλι την εξουσία, μόνη της ή με πρόθυμους συμμάχους, πρέπει να διατηρήσει ένα ποσοστό της τάξεως του 30%. Έτσι, λοιπόν, στοχεύει μόνον σ’ αυτό.
Οι πραιτωριανοί της προπαγάνδας, λοιπόν, δεν απευθύνονται σ’ ολόκληρο τον λαό, αλλά στο συγκεκριμένο τμήμα του εκλογικού σώματος που μπορούν να επηρεάσουν, δελεάσουν, κολακέψουν, φανατίσουν και εγκλωβίσουν. Οι υπόλοιποι, που υβρίζονται ευθέως ως ανίκανοι να αντιληφθούν τα οφέλη της παρούσας διακυβέρνησης, ας “κόψουν τον λαιμό τους, ψηφίζοντας κόμματα και αποκόμματα της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. Το σύστημα, λοιπόν, λειτουργεί με τους κυνικούς όρους της επιβίωσής του.
Η δεύτερη αιτία είναι, ωστόσο, ψυχολογική. Η ομάδα εκφράζει μια διαχρονική “ελίτ” τουλάχιστον 30 ετών, η οποία νοιώθει υπεράνω της πλέμπας, την οποία μετά βίας ανέχεται. Παρά το γεγονός ότι ήταν αυτή η “ελίτ” που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό της χρεωκοπίας, με τον Μητσοτάκη επανέκαμψε θριαμβεύτρια και με απροκάλυπτα αισθήματα μνησικακίας, μετά τη θλιβερή αυταπάτη της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η υπεροψία και η αλαζονεία που διακρίνουν την “εκσυγχρονιστική ελίτ” ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο από τα οικονομικά οφέλη που αποκόμισε από την ακραία ταξική οικονομική πολιτική της τελευταίας επταετίας, αλλά και από την παντοδυναμία της στα ΜΜΕ.
Τέλος, το αίσθημα υπεροχής της το απογείωσε η επικράτηση της νέας “πολεμικής” ευρωπαϊκής καθεστηκυίας τάξης και ο ρόλος του υποτακτικού που ανέλαβε η Ελλάδα. Μια συνθήκη που έδωσε την αίσθηση του πολιτικού άτρωτου στους γηγενείς “επάρχους”. Ωστόσο, οι βαθιές ρωγμές στη συλλογική Δύση, οι οικονομικές παρενέργειες του εκτρωματικού πολέμου στη Μέση Ανατολή και, κυρίως, τα σκάνδαλα που πέφτουν σαν το χαλάζι, κάνουν το έργο του κυβερνητικού επικοινωνιακού πολιορκητικού κριού σχεδόν σισύφειο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το επόμενο διάστημα η τοξικότητα που θα εκκρίνεται από τους συγκεκριμένους διαύλους θα χτυπήσει κόκκινο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου