Αν ο αγωγός EastMed λειτούργησε ως πρώιμος διπλωματικός μοχλός για να σύρει την Ελλάδα σε μια εξαναγκαστική διαπραγμάτευση θαλασσίων ζωνών, οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σκοτεινή, μεθοδική μετάλλαξη της στρατηγικής των «συμμάχων» μας. Η Άγκυρα δεν χρειάζεται πλέον μεγαλεπήβολα ενεργειακά σχέδια. Της αρκεί η ίδια η διαδικασία κατασκευής υποδομών –από ηλεκτρικά καλώδια διασύνδεσης έως καλώδια οπτικών ινών– για να επιβάλει ένα νέο καθεστώς: το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος «υπό συγκατάθεση».
Το iEpikaira έγραφε από τον Δεκέμβριο του 2020: «Μήπως ο τεχνοοικονομικά αμφισβητούμενος EastMed -κατά παλαιότερη δήλωση των Αμερικανών- αποτελεί το κατ' εξοχήν εργαλείο που χρησιμοποιείται για να γίνει η μοιρασιά της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου με τους όρους της Άγκυρας και με ευρωπαϊκή -κυρίως γερμανική- αλλά και αμερικανική υψηλή επιστασία;»
Η γερμανική «πρόβα τζενεράλε»
Αποκαλυπτικά στοιχεία του datajournalists.co.uk φέρνουν στο φως μια κρίσιμη «πρόβα τζενεράλε» που προηγήθηκε της θορυβώδους υπόθεσης του γαλλικού ερευνητικού. Στα μέσα Οκτωβρίου 2026, το γερμανικό ερευνητικό πλοίο Kobi Reugg βρέθηκε στην περιοχή της Κάσου για έρευνες πόντισης οπτικής ίνας.
Η γερμανική εταιρεία απέστειλε αρχικά ηλεκτρονικό μήνυμα στην ελληνική υδρογραφική υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού αναφέροντας ότι οι έρευνες θα γίνουν στα… «τουρκικά ύδατα», αποκαλύπτοντας την προεργασία συνεννόησης με την Άγκυρα.
Όταν διορθώθηκε τυπικά το μήνυμα, η Τουρκία έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση ότι οι έρευνες του γερμανικού πλοίου γίνονται με τη «συγκατάθεσή» της, επιτρέποντας τελικά στον πλου να πραγματοποιηθεί εν μέρει υπό την απειλή ή την παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων.
Αυτή η διακριτική, υπογείως συντονισμένη επιχείρηση δείχνει ότι το Βερολίνο –αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας– εφάρμοσε πρώτο την τακτική της αναγνώρισης του τουρκικού δικαιώματος «συγκατάθεσης» σε περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας.
Από τους Αγωγούς στα Καλώδια: Το νέο εργαλείο διαμοιρασμού
Ενώ ο EastMed κατέρρευσε, τα καλώδια αποδείχθηκαν τα «ιδανικά» εργαλεία υπονόμευσης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η πόντιση καλωδίων δεν απαιτεί προηγούμενη οριοθέτηση ΑΟΖ, γεγονός που εκμεταλλεύονται οι Ευρωπαίοι «εταίροι» –για να μην πούμε δήμιοι– ώστε να δημιουργήσουν ένα τεχνητό κενό νομιμότητας, εφαρμόζοντας μια πολιτική «επιτήδειας ουδετερότητας» –όπως ορθά εξηγούν δημοσιεύματα στην «Εστία» και το «Ποντίκι»– και τεχνητής ασάφειας.
Οι συντεταγμένες του GSI που κοινοποιήθηκαν –είτε ρητώς είτε μέσω του ενημερωτικού χάρτη– στην Άγκυρα, ξεκινούν δυτικά (sic) του 25ου μεσημβρινού που διχοτομεί το Αιγαίο. Χάρτης: estianews.gr
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com
Μέσω αυτού του κενού, η Τουρκία κατορθώνει να προβάλλει αξιώσεις ακόμη και δυτικά του 25ου μεσημβρινού (βλ. χάρτη, περισσότερα και εδώ). Όπως φάνηκε και στη γαλλική ρηματική διακοίνωση για τον GSI, το Παρίσι δήλωσε κυνικά ότι «δεν παίρνει θέση σε ζητήματα θαλασσίων ζωνών», αναγνωρίζοντας de facto ως «αμφισβητούμενες» τις ελληνικές περιοχές και νομιμοποιώντας τις τουρκικές διεκδικήσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας» μέχρι την καρδιά του Αιγαίου.
Realpolitik: Νοσοκομεία, Γέφυρες και Εξοπλισμοί
Γιατί όμως οι σύμμαχοι της Ελλάδας θυσιάζουν το Διεθνές Δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ; Η απάντηση βρίσκεται στα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που συνδέουν το Βερολίνο και το Παρίσι με την Τουρκία του Ερντογάν και φυσικά και στην υπόγεια στάση και μυστική διπλωματία του Μαξίμου που άνοιξε τον δρόμο ήδη από τα γεγονότα του Oruc Reis (θυμάστε την περιβόητη συνάντηση Καλίν-Σουρανή στο Βερολίνο;).
-Η Γαλλία, πέρα από τις πωλήσεις δισεκατομμυρίων σε εξοπλιστικά προγράμματα στην Ελλάδα, βλέπει την τουρκική αγορά ως εξίσου χρυσοφόρο πεδίο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ισχυρό γαλλικό fund Meridiam, το οποίο δραστηριοποιείται κατασκευαστικά στην Τουρκία (νοσοκομεία σε Γκαζιαντέπ, Προύσα, Άδανα) και ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ιδιωτικοποίηση των εμβληματικών γεφυρών του Βοσπόρου σε σύμπραξη με τουρκικούς κολοσσούς όπως η Makyol.
-Η Γερμανία, από την πλευρά της, διατηρεί ιστορικά δεσμούς στρατηγικής και οικονομικής αλληλεξάρτησης με την Άγκυρα, αποτρέποντας οποιαδήποτε ουσιαστική ευρωπαϊκή κύρωση και επιβάλλοντας τη λογική της «συνδιαχείρισης» για να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα.
Το σχέδιο
Η σύγκλιση της γερμανικής μεθόδευσης (όπως αποκαλύφθηκε με το Kobi Ruegg) και της γαλλικής ουδετερότητας (στο ζήτημα του GSI) δεν είναι τυχαία. Συνθέτουν ένα συντονισμένο ευρωπαϊκό σχέδιο πίεσης υπό αμερικανική υψηλή επιστασία–όπως εξηγήσαμε παλαιότερα. Με πρόσχημα την τεχνική υλοποίηση έργων, η Αθήνα οδηγείται αργά αλλά σταθερά σε μια κατεύθυνση συνδιαχείρισης του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σύμμαχοι δεν λειτουργούν ως προστάτες του Διεθνούς Δικαίου, αλλά ως διαμεσολαβητές μιας «ειρηνικής» διευθέτησης που ικανοποιεί τις τουρκικές ορέξεις, αφήνοντας τα ελληνικά δικαιώματα στα αζήτητα.
Οι ευθύνες
Στο πλαίσιο αυτό, η ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη καθίσταται πρωτοφανής και βαρύτατη. Μέσα από ένα πέπλο μυστικής διπλωματίας, επικοινωνιακών υπεκφυγών και ψευδών διαβεβαιώσεων περί «απλών ενημερώσεων», η Αθήνα παρακολουθεί –σιωπηρώς συναινετικά– τους Ευρωπαίους εταίρους να αναγνωρίζουν τις τουρκικές διεκδικήσεις. Αντί για μια σθεναρή προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει το Δίκαιο της Θάλασσας, η τακτική των συστηματικών υποχωρήσεων και της απόκρυψης της αλήθειας από τον κυρίαρχο λαό στρώνει ουσιαστικά το χαλί στις ευρωπαϊκές μεθοδεύσεις και αφήνει κερκόπορτες διευκολύνοντας την Άγκυρα να μετατρέψει την Ελλάδα σε υποτελή δορυφόρο.
Διαβάστε επίσης:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου