του Λευτέρη Πανούση
Ο τίτλος του άρθρου μοιάζει λίγο "κατινιάρικος", αλλά είναι εντελώς το αντίθετο. Ο Πανούσης ξεδιπλώνει σήμερα το αστείρευτο ταλέντο του έως εκεί που άλλο δεν παίρνει. Δεν θα μας διασκεδάσει, δεν θα μας προβληματίσει. Θα μας χώσει το κεφάλι για τα καλά μέσα στην λεκάνη, γεμάτη ίσα με πάνω, με κατάθλιψη. Κατάθλιψη που θα έπρεπε να μας πνίγει με όλο αυτό τον εμμετό στον οποίο ζούμε, και αν δεν μας έχει πνίξει ως τώρα... κακώς! Χωρίς αυτό τον πνιγμό δεν υπάρχει σωτηρία. Θα έπρεπε νοερά όλοι μας να έχουμε πηδήξει από 5-6 μπαλκόνια ως τώρα. Να έχουμε γίνει σαν Μπαγκς-Μπάννυ χαλκομανίες στην άσφαλτο και μετά σαν αιώνιοι μαλάκες να απολαμβάνουμε το ότι περνάει από πάνω μας και μας πατάει ο Έλμερ-Αλέξης ο μισητός, χωρίς καπέλο αλλά και χωρίς γραβάτα... μέσα στην τρελλή χαρά που ανεμπόδιστα καταστρέφει ό,τι μπορεί σε καθημερινή βάση... και μας χρεώνει τους θριάμβους του...
Ο τίτλος του άρθρου μοιάζει λίγο "κατινιάρικος", αλλά είναι εντελώς το αντίθετο. Ο Πανούσης ξεδιπλώνει σήμερα το αστείρευτο ταλέντο του έως εκεί που άλλο δεν παίρνει. Δεν θα μας διασκεδάσει, δεν θα μας προβληματίσει. Θα μας χώσει το κεφάλι για τα καλά μέσα στην λεκάνη, γεμάτη ίσα με πάνω, με κατάθλιψη. Κατάθλιψη που θα έπρεπε να μας πνίγει με όλο αυτό τον εμμετό στον οποίο ζούμε, και αν δεν μας έχει πνίξει ως τώρα... κακώς! Χωρίς αυτό τον πνιγμό δεν υπάρχει σωτηρία. Θα έπρεπε νοερά όλοι μας να έχουμε πηδήξει από 5-6 μπαλκόνια ως τώρα. Να έχουμε γίνει σαν Μπαγκς-Μπάννυ χαλκομανίες στην άσφαλτο και μετά σαν αιώνιοι μαλάκες να απολαμβάνουμε το ότι περνάει από πάνω μας και μας πατάει ο Έλμερ-Αλέξης ο μισητός, χωρίς καπέλο αλλά και χωρίς γραβάτα... μέσα στην τρελλή χαρά που ανεμπόδιστα καταστρέφει ό,τι μπορεί σε καθημερινή βάση... και μας χρεώνει τους θριάμβους του...

































