Η Ανάσταση του Λαζάρου από Βαν Γκογκ, Καραβάτζο, Ρέμπραντ..

H Ανάσταση (Έγερση) του Λαζάρου όπως αποδίδεται από την Κρητική αγιογραφική σχολή

Βίνσεντ Βαν Γκογκ, «Η ανάσταση του Λαζάρου», Saint Remy De Provence, 1890

 Ο Van Gogh ζω­γρα­φί­ζο­ντας τον Λά­ζα­ρο, ζω­γρά­φι­σε τον εαυ­τό του. Με έναν Χρι­στό από­ντα, ο Λά­ζα­ρος κεί­με­νος με τα ση­μά­δια του θα­νά­του απά­νω του, κά­τω­χρος, άνευ­ρος, ζα­λι­σμέ­νος και τό­σο χλω­μός που δεν ξε­χω­ρί­ζει από τα σε­ντό­νια. Ο Van Gogh και αρκετοί άλλοι ζω­γρά­φοι, μας πα­ρου­σιά­ζουν την όψη ενός Λα­ζά­ρου που δεν ανα­στή­θη­κε μό­λις, αλ­λά πρό­κει­ται να ξα­να­πε­θά­νει. Και φυ­σι­κά, στους πί­να­κες, ο Λά­ζα­ρος εί­ναι ακό­μη πιο θα­να­τε­ρά σιω­πη­λός. 

 

ο Van Gogh ξανα-ζωγραφίζει τον πίνακα του Rembrandt την εποχή που νοσηλεύεται στο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Saint Remy στην Προβηγκία και ήταν ένα από τα τελευταία του έργα, πριν αυτοπυροβοληθεί. Ο Van Gogh ζωγραφίζοντας τον Λάζαρο, ζωγράφισε τον εαυτό του. Με έναν Χριστό απόντα, ο Λάζαρος κείμενος με τα σημάδια του θανάτου απάνω του, κάτωχρος, άνευρος, ζαλισμένος και τόσο χλωμός που δεν ξεχωρίζει από τα σεντόνια. Ο Van Gogh και όλοι οι παραπάνω ζωγράφοι, μας παρουσιάζουν την όψη ενός Λαζάρου που δεν αναστήθηκε μόλις, αλλά πρόκειται να ξαναπεθάνει. Και φυσικά, στους πίνακες, ο Λάζαρος είναι ακόμη πιο θανατερά σιωπηλός.

ο Van Gogh ξανα-ζωγραφίζει τον πίνακα του Rembrandt την εποχή που νοσηλεύεται στο ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Saint Remy στην Προβηγκία και ήταν ένα από τα τελευταία του έργα, πριν αυτοπυροβοληθεί. Ο Van Gogh ζωγραφίζοντας τον Λάζαρο, ζωγράφισε τον εαυτό του. Με έναν Χριστό απόντα, ο Λάζαρος κείμενος με τα σημάδια του θανάτου απάνω του, κάτωχρος, άνευρος, ζαλισμένος και τόσο χλωμός που δεν ξεχωρίζει από τα σεντόνια. Ο Van Gogh και όλοι οι παραπάνω ζωγράφοι, μας παρουσιάζουν την όψη ενός Λαζάρου που δεν αναστήθηκε μόλις, αλλά πρόκειται να ξαναπεθάνει. Και φυσικά, στους πίνακες, ο Λάζαρος είναι ακόμη πιο θανατερά σιωπηλός.

Καραβάτζo: «Η ανάσταση του Λαζάρου» 1609, (380x275εκ.), Περιφερειακό Μουσείο Μεσσήνης (Ιταλία)

 Ο εξαι­ρε­τι­κά δυ­να­μι­κός πί­να­κας του Caravaggio «Η ανά­στα­ση του Λα­ζά­ρου», μας πα­ρου­σιά­ζει κυ­ρί­ως τον Λά­ζα­ρο και δευ­τε­ρευό­ντως όλους τους υπό­λοι­πους. Ο Caravaggio αγνο­ώ­ντας το Ευαγ­γέ­λιο του Ιω­άν­νη και το βρο­ντε­ρό «δεύ­ρο έξω», απει­κο­νί­ζει τον φω­τει­νό αν και άχρω­μο Λά­ζα­ρο ορι­ζό­ντιο να υπο­βα­στά­ζε­ται, προ­οιω­νί­ζο­ντας με τη στά­ση του τη θέ­ση του Ιη­σού με­τά από λί­γες ημέ­ρες. Ακρι­βώς από πί­σω οι Εβραί­οι στρέ­φο­νται ανα­με­τα­ξύ τους για εξή­γη­ση, ενώ πί­σω τους ακρι­βώς μία από­λυ­τη, κά­θε­τη κα­τα­πα­κτή· ένα πε­λώ­ριο σκο­τά­δι, ανοι­κτό να πε­ρι­μέ­νει. Ένας πί­να­κας με τα πρό­σω­πά του να μην κοι­τά­ζουν τον Ιη­σού. Κά­τι ανά­λο­γο φαί­νε­ται και στον πί­να­κα του Simon De Vos (πιο κάτω)· εκτός από την Μάρ­θα, την Μα­ρία και τον ίδιο τον Λά­ζα­ρο κα­νέ­νας άλ­λος δεν κοι­τά­ζει τον Ιη­σού και ο ίδιος ο Ιη­σούς φαί­νε­ται να μην κοι­τά­ζει κα­νέ­ναν απο­λύ­τως.

Σίμων Ντε Βόος, «Η ανάσταση του Λαζάρου», 1640 (55X76 εκ)

 

 

Ρέμπραντ: «Η ανάσταση του Λαζάρου» (96X81εκ). περ. 1630-1632 Πινακοθήκη Λος Άντζελες

 Στον πί­να­κά του Rembrandt «Η ανά­στα­ση του Λα­ζά­ρου», ο Λά­ζα­ρος εί­ναι κά­τι­σχνος και η έκ­πλη­ξη στα πρό­σω­πα των πα­ρευ­ρι­σκο­μέ­νων δύ­σκο­λα με­τα­φρά­ζε­ται σε χα­ρού­με­νο χαι­ρε­τι­σμό.

 

Διόδοτος