Η άγρια φορολόγηση των Ελλήνων συνεχίζει να αποτελεί την «ατμομηχανή» του ματωμένου πλεονάσματος, με ένα κράτος που έχει μετατραπεί σε εισπρακτική… εταιρεία. Σύμφωνα με τα τρέχοντα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν, το πρωτογενές πλεόνασμα ανήλθε στα 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ το πρώτο πεντάμηνο του 2026. Κάτι που σημαίνει ότι πρωτογενές πλεόνασμα ξεπερνά κατά 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ τον στόχο του προϋπολογισμού (1,2 δισεκατομμύρια ευρώ).
Με βάση τους υπολογισμούς του υπουργείου Οικονομικών, το πρωτογενές αποτέλεσμα είναι στα 234 εκατομμύρια ευρώ για το διάστημα Ιανουαρίου-Μαΐου 2026. Αντίστοιχα, τα καθαρά έσοδα του προϋπολογισμού είναι αυξημένα κατά 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ έναντι του στόχου. Κάτι που σημαίνει ότι τα τακτικά φορολογικά έσοδα του πρώτου πενταμήνου του 2026 είναι αυξημένα κατά 258 εκατομμύρια ευρώ έναντι του στόχου (+0,9%).
Για τις αγορές και τους ξένους επενδυτές, αυτό μπορεί να ερμηνεύεται ως μια οικονομία που «τρέχει», αλλά για τον ελληνικό λαό σημαίνει ασφυκτική οικονομική πίεση. Η κούρσα της ακρίβειας παρασέρνει μαζί της και τους έμμεσους φόρους όπως ο ΦΠΑ, με αποτέλεσμα το κράτος να εισπράττει όλο και περισσότερα. Την ώρα που οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε απαγοητευτικά επίπεδα, το κράτος ουσιαστικά κερδοσκοπεί πάνω στην ακρίβεια με οριζόντιους, έμμεσους φόρους. Και ως επιστροφή αυτού του ματωμένου πλεονάσματος, η κυβέρνηση μοιράζει ψίχουλα με κουπόνια και «pass», με ελάχιστο αντίκρισμα απέναντι στις πραγματικές ανάγκες.
Τα ταμεία του κράτους γεμίζουν με «ζεστό» χρήμα, ενώ ένα τεράστιο ποσοστό των πολιτών που πληρώνουν συνεπέστατα τους παράλογους φόρους, βλέπουν το τραπεζικό λογαριασμό τους να αδειάζει μετά τις 20 του μήνα. Η λεγόμενη «δημοσιονομική επιτυχία» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια βίαιη αναδιανομή πλούτου με τη σφραγίδα της κυβέρνησης, όπου η ευημερία των δεικτών χτίζεται πάνω στην αυξανόμενη φτώχεια. Η φοροεισπρακτική πολιτική «στραγγίζει» τη ρευστότητα της αγοράς και δημιουργεί μια τοξική οικονομία υπερχρεωμένων νοικοκυριών.
Η αποταμίευση έχει γίνει πλέον άγνωστη πολυτέλεια για τα περισσότερα νοικοκυριά, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα πλεονάσματα του δημόσιου «κουμπαρά». Ένας παραγεμισμένος «κουμπαράς» που αφαιρεί από την κυβέρνηση το άλλοθι της δημοσιονομικής στενότητας, αλλά παρόλα αυτά δεν μεταφράζεται σε ουσιώδεις παροχές. Πλεονάσματα σαν και αυτό θα έπρεπε να στρέφονται πρώτα απ’ όλα στην αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος και τη στήριξη των γεννήσεων, αλλά δυστυχώς η κυβέρνηση επιμένει να περιορίζεται σε ημίμετρα γι’ αυτό το υψίστης σημασίας εθνικό θέμα.
Η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί να ακούει ότι η ελληνική οικονομία πάει… καλά, ενώ οι ίδιοι οι πολίτες δεν εισπράττουν καμία καλυτέρευση ως ανταμοιβή για τις θυσίες τους. Κάθε αναπάντεχο έξοδο για το νοικοκυριό μετατρέπεται σε οικονομικό εφιάλτη, είτε παρουσιαστεί κάποια βλάβη στο σπίτι ή το αυτοκίνητο, είτε προκύψει κάποιο ζήτημα υγείας που δεν καλύπτει το ΕΣΥ, οποιαδήποτε αναποδιά μπορεί να τινάξει στον αέρα τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Η καθημερινότητα του Έλληνα είναι η ρεαλιστικότερη διάψευση των κυβερνητικών «success story».
ΒΥΘΟΣ...ΑΠΑΤΟΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΉ κατάρευση του συστήματος από το βάρος των κερδών εξαιτίας των πλεονασμάτων.
ΑπάντησηΔιαγραφήGemini
Η ιδέα ότι ένα οικονομικό σύστημα μπορεί να καταρρεύσει «από το βάρος των κερδών» λόγω υπερβολικών πλεονασμάτων είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και διαχρονική προσέγγιση στην οικονομική θεωρία. Αν και ακούγεται παράδοξο –καθώς τα κέρδη και τα πλεονάσματα θεωρούνται συνήθως δείκτες υγείας–, η ιστορία και η θεωρία δείχνουν ότι η **κακή κατανομή** και η **υπερσυσσώρευση** μπορούν πράγματι να αποσταθεροποιήσουν το σύστημα.
Ακολουθεί μια συνοπτική ανάλυση του πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός:
1. Το Παράδοξο της Υποκατανάλωσης (Μαρξιστική & Κεϊνσιανή προσέγγιση)
Όταν τα κέρδη των εταιρειών και τα πλεονάσματα των πλουσιότερων στρωμάτων αυξάνονται δυσανάλογα σε σχέση με τους μισθούς των εργαζομένων, δημιουργείται ένα δομικό πρόβλημα:
* **Μείωση της αγοραστικής δύναμης:** Οι μισθωτοί (που αποτελούν τη μάζα των καταναλωτών) δεν έχουν αρκετό εισόδημα για να αγοράσουν τα προϊόντα που παράγει το σύστημα.
* **Κρίση υπερπαραγωγής:** Οι επιχειρήσεις συσσωρεύουν κέρδη και προϊόντα, αλλά δεν υπάρχει επαρκής ενεργός ζήτηση στην αγορά για να απορροφηθούν. Το σύστημα «πνίγεται» από την ίδια του την αφθονία.
2. Η «Παγίδα» των Μη Παραγωγικών Επενδύσεων
Όταν τα πλεονάσματα είναι τεράστια, οι καπιταλιστές ή τα κράτη δεν μπορούν πλέον να τα επανεπενδύσουν παραγωγικά στην πραγματική οικονομία (π.χ. σε νέα εργοστάσια ή υποδομές), γιατί η αγορά είναι ήδη κορεσμένη. Έτσι, τα κεφάλαια αυτά κατευθύνονται:
* Στα χρηματοπιστωτικά παράγωγα και το real estate.
* Στη δημιουργία οικονομικών φουσκών (speculative bubbles).
Όταν οι φούσκες αυτές σκάσουν (όπως το 1929 ή το 2008), το σύστημα καταρρέει υπό το βάρος του εικονικού πλούτου που δημιουργήθηκε από τα πλεονάσματα.
3. Πλεονάσματα σε Επίπεδο Κρατών (Το Ευρωπαϊκό Παράδειγμα)
Το φαινόμενο αυτό αποτυπώνεται έντονα και στις κρατικές οικονομίες (π.χ. Ευρωζώνη):
* Χώρες με μόνιμα και τεράστια εμπορικά πλεονάσματα (όπως η Γερμανία) ουσιαστικά «ρουφάνε» ρευστότητα από τις χώρες με ελλείμματα.
* Αν τα πλεονάσματα αυτά δεν ανακυκλωθούν μέσω επενδύσεων ή μεταβιβάσεων προς τις ελλειμματικές χώρες, οι τελευταίες χρεοκοπούν, απειλώντας με κατάρρευση ολόκληρο το κοινό οικοδόμημα.
**Σύνοψη:**
Η κατάρρευση δεν έρχεται επειδή παράγεται πλούτος, αλλά επειδή τα πλεονάσματα **λιμνάζουν στην κορυφή** αντί να κυκλοφορούν στη βάση της οικονομίας. Ένα σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στη μεγιστοποίηση του κέρδους τείνει να υποσκάπτει τα ίδια του τα θεμέλια, καθώς καταστρέφει τη ζήτηση πάνω στην οποία στηρίζεται η ύπαρξή του.
Ή σιδερένια φτέρνα
ΑπάντησηΔιαγραφήhttps://youtu.be/k7yL_jpcn3w?is=6UxrJX1X9fbnG4hQ