Πλημμυρίδα τα γεγονότα πλήττουν την διάνοιά μας και το συναισθηματικό μας κέντρο... Χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός “γένους” διεφθαρμένου, για το οποίο είχαν προβλεφθεί τα συμπτώματα του τέλους του από τον Ησίοδο, και μιάς μαύρης από ηθική σκουριά εποχής, που βαίνει στο τέλος της!..
Ενδιαφέρον είναι να επισημάνουμε ότι αυτό που εμείς σήμερα λέμε “σκουριά” (σκωρία), στην αρχαία μας Γλώσσα λεγόταν “ιός”, έτσι όπως χρησιμοποιεί την λέξη και ο Αριστοτέλης σε ένα απόσπασμά του:
“σίδηρον γοῦν καὶ χαλκὸν καὶ τὰς τοιουτοτρόπους οὐσίας εὕροις ἂν ἀφανιζομένας ἐξ ἑαυτῶν μὲν ὅταν ἑρπηνώδους νοσήματος τρόπον ἰὸς ἐπιδραμὼν διαφάγῃ”, δηλαδή, τον σίδηρο και τον χαλκό και τις παρόμοιες ουσίες θα τις δεις να αφανίζονται από τον εαυτό τους, όταν με τον τρόπο έρποντος νοσήματος, επιδράμοντας ο ιός τις κατατρώει…
Ωστόσο, το θεϊκό σχέδιο ήταν και είναι καταγεγραμμένο στην Μυθολογία μας: Η Γή μας βρίσκεται μεταξύ των πλανητών Άρεως και Αφροδίτης. Η μεταξύ τους “σύζευξη”, λέει ο μύθος, γεννά την πανέμορφη κόρη Αρμονία...
Η Γή μας, δηλαδή, είναι προορισμένη να ισορροπεί τις αντίθετες, αλλά συμπληρωματικές, αυτές “άρρενες” και “θήλειες” Κοσμικές Δυνάμεις, γεννώντας την Αρμονία! Και “ἐκ τῶν διαφερόντων” γεννάται η “καλλίστη ἁρμονία”, λέει ο Ηράκλειτος…
Εν τω μεταξύ, θα συνεχίσουμε να βιώνουμε με κομμένη την ανάσα τούς εντυπωσιακούς ακροβατισμούς του Τρόμου, και θα τρομάζουμε ακόμα περισσότερο αντιλαμβανόμενοι ότι αποτελούμε μέρος τού Προγράμματος...
Όμως, Ανάγκα και Θεοί πείθονται... Ο βίαιος αυτός κύκλος, που δεν κατάφερε να βρεί τις ισορροπίες του, επισωρεύοντας αμέτρητα δεινά και καταστροφές στην Ανθρωπότητα, αμείλικτα θα κλείσει...
Ήδη από καιρό, εμείς οι Έλληνες - Άνθρωποι, όσοι ζωντανοί και μνήμονες, απεγκλωβιζόμενοι από τα τρομακτικά και εν πολλοίς τεχνητά αδιέξοδα της σύγχρονης εποχής, βιώνουμε και φέρνουμε τα σημάδια μιας αυγής... Ένας νέος Ήλιος θα ανατείλει και ήδη αναζητά μαθητευόμενους Ήρωες να τον ακολουθήσουν...
Ένα νέο Γένος Ηρώων καλείται να επανασυνδέσει την πάσχουσα Ανθρωπότητα με τα ανώτερα Πεπρωμένα της...
Έργω και Λόγω Ιερώ, αντισταθήτε στους επιθανάτιους παροξυσμούς τού “σιδηρού γένους” και στην ανυπόφορη πλέον “σκουριά” του!
Σ Α Φ Ε Σ Τ Α Τ Α
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυγε
Το Φως σκάει μύτη απο παντού
ΑΝΕΒΑΊΝΟΥΜΕ....
ΑπάντησηΔιαγραφή😅
ΔιαγραφήΟ ΕΛΛΗΝ έχει ΔΥΝΑΜΗ. Το "κακό" είναι ότι έχει ΞΕΧΑΣΕΙ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμως, για έναν "ανεξήγητο" (στους μη Έλληνες) λόγο, ο Έλλην αρχίζει και ΕΝΘΥΜΕΙΤΑΙ. Δεν χρειάζεται να ενθυμηθούν ΟΛΟΙ οι Έλληνες. Μια κρίσιμη μάζα είναι αρκετή. 😉
Αδέλφια, προσοχή στον Ήλιο ...
Διός Κούρος
Στην παρυφή τής οδού που πλέον σερνόμαστε, κυριαρχούν δυο σήματα οδικής κυκλοφορίας. Το ένα εξ αυτών είναι το σήμα τής υποχρεωτικής πορείας, το άλλο είναι το σήμα τού αδιεξόδου. Υποχρεωτική πορεία στο αδιέξοδο, αυτή είναι η διαδικασία που κυριαρχεί. Αυτές όμως οι οδηγίες διέλευσης αναιρούνται αμοιβαία. Πρόκειται για μια αντίφαση, η οποία δεν υποδηλώνει μόνον, αλλά φωνασκεί ότι έφτασε ο κόμπος στο κτένι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚάθε ον ή φαινόμενο υπόκειται στους πάγους νόμους τής εξέλιξης. Γεννάται, αναπτύσσεται, ακμάζει, ωριμάζει και τέλος γερνάει και παρέρχεται. Η περίοδος τής ακμής χαρακτηρίζεται από το μέγιστο τής αποκτηθείσης ενέργειας. Η περίοδος τής ωριμότητας χαρακτηρίζεται από το μέγεθος τής πείρας που συσσωρεύτηκε. Η εύστοχη αξιοποίηση τής ενέργειας αρχικά και η σώφρων μετουσίωση τής πείρας στην συνέχεια, καθορίζουν αφ‘ ενός την ποιότητα τής πορείας τού όντος στην σφαίρα τής ύπαρξης, αλλά δομούν ταυτοχρόνως και τον τρόπο αναπαραγωγής του. Καθότι στην εντελέχειά του δεν συγκαταλέγονται μόνον η ενεργητική του δράση και η παθητική τού πρόσληψη, αλλά στις πλείστες των περιπτώσεων και η αναπαραγωγή του, ως συνέχιση τής τροχιάς τού κύκλου τής ζωής. „ΤΑΥΤΟΝ Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΕΠΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ“ διακήρυξε ο Ηράκλειτος. Κάθε πέρας σηματοδοτεί ταυτοχρόνως μια νέα αρχή. Και επειδή η χρονική πορεία εκτός από την περιστροφή περιέχει και την γραμμικότητα, η σπειροειδής εξέλιξη δεν αναπαράγει αενάως τα ίδια, αλλά οδηγεί σε ένα νέο επίπεδο εκκίνησης. Εάν αντικρίσουμε το φαινόμενο στην μακροκοινωνική κλίμακα, μια γενιά προάγει την επόμενη. Και εάν αυτή επιτύχει να μην δωρίζει μόνον ως γεννήτωρ το ζην, αλλά να καθίσταται και συνειδητός διδάσκαλος, τότε προάγει το ΕΥ ΖΗΝ. Υπό αυτήν την θεώρηση, τα επί μέρους ατομικά χαρακτηριστικά συγκεφαλαιώνονται στο καταστάλαγμα των επιτευγμάτων, αλλά και των ανεπαρκειών και αστοχιών, που κληροδοτεί μια γενιά στην επόμενη. Αυτή η μεταβίβαση αφορά εά μείγμα αξιόλογων υλικών οικοδόμησης τού μέλλοντος, αλλά και βαριδιών, που αναλώνουν άσκοπα ενέργεια, επιφέρουν τριβές δυσλειτουργίας και αποτελούν τροχοπέδη. Έτσι, η κάθε γενιά καλείται να προβεί σε μια δημιουργική τακτοποίηση αυτού που παραλαμβάνει, αξιοποιώντας κάθε χρήσιμο και απορρίπτοντας κάθε επιβλαβές.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτός όμως ο διαχωρισμός είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη πρόκληση. Διότι η χρησιμότητα κάθε συγκεκριμένου πρακτικού μέτρου δεν έχει διαχρονική, ή οικουμενική αξία, αλλά καθορίζεται από τις λειτουργικές αναγκαιότητες κάθε συγκεκριμένης χρονικής φάσεως στα πλαίσια των γενικότερων εξελίξεων και τού κάθε συγκεκριμένου γεωγραφικού - πολιτισμικού περιβάλλοντος. Όλες οι πρακτικές υπόκεινται στους εξελικτικούς νόμους, οι οποίες διέπουν την πορεία τού υπερκείμενου όντος, στο οποίον αυτές εντάσσονται. Κάποιες, που μπορεί να διέθεταν λειτουργική αξία στο παρελθόν, μπορεί να αποβούν άκρως δυσλειτουργικές και επιζήμιες στην πορεία. Έτσι κάθε γενιά, δεν καλείται να προβεί μόνον σε διαχωρισμό κατά την διαδικασία επιλογής τού δικού της προθέματος, αλλά κυρίως καλείται να επινοήσει. Διότι πάσα απόρριψη των παρωχημένων απαιτεί επινόηση νέων πρακτικών προς αντικατάσταση. Και ενώ η απόρριψη είναι κριτική διαδικασία, η επινόηση κινείται σε σφαίρα αυξημένων απαιτήσεων, ΔΙΟΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.
Ιδιαίτερα σε φάσεις, που κυριαρχεί „η υποχρεωτική πορεία στο αδιέξοδο“, η πρόκληση αποτελεί βουνό, διέπεται από δέος και απειλεί να επέλθει αμηχανία. Διότι, όταν η όλη λειτουργία αναπαραγωγής τούς συστήματος καθίσταται αναποτελεσματική, η σαθρότητα των μελών που το συνθέτουν, φθάνουν μέχρι τα θεμέλια. Και η αναδιάταξή τής θεμελίωσης οδηγεί σε κατεδαφίσεις πεπραγμένων και στοιχείων που μέχρι εχθές θεωρούνταν αυτονόητα, οπότε εν πολλοίς επέρχεται συνειδησιακός μετεωρισμός. Η αμφισβήτηση τής θεμελίωσης οδηγεί σε αίσθηση απώλειας τού εδάφους κάτω από τα πόδια μας. Τότε ανέρχονται αντιλήψεις περί συντέλειας, στην βάση ότι το αδιέξοδο αποτελεί μοιραίο πεπρωμένο. Όμως η αμηχανία ουδέποτε βοηθάει. Η ιστορική πείρα πείθει, ότι επανειλημμένα επήλθε ριζική αναδιάταξη των κοινωνιών, χωρίς να επέλθει κανένα τέλος τού κόσμου, ή έστω να επιβληθεί κάποια απόλυτη δυστοπία, που υποβίβασε πλήρως την κριτική ικανότητα και την δημιουργική παρέμβαση τού κοινωνικού υποκειμένου. Αντιθέτως, αυτό που πρέπει να ενταφιαστεί, πρέπει να αναιρείται με τρόπο ενεργητικό, σώφρονα και συγκροτημένο. Ώστε αυτό που θα ακολουθήσει, η έλευση τού οποίου είναι αναπόφευκτη, να δομηθεί προς όφελος των κοινωνιών.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο 1987 εξέδωσε ο Χρήστος Γιανναράς το βιβλίο „Finis Graeciae“, διαπιστώνοντας ότι το Ελλαδικό κρατίδιο σύντομα προσκρούει τα όριά του. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος τού βιβλίου στα λατινικά, δεν είναι απλώς η πολιτική, πολιτισμική και συνειδησιακή εξωστρέφεια τού κρατιδίου, που σε μια πορεία συνεχούς αλλοτρίωσης από τότε που αυτό ιδρύθηκε, το οδηγεί στα φυσικά του όρια, αλλά κυρίως ότι αυτό παρακάμπτει την ουσία τής οντικής υπόστασης τού Ελληνισμού, που είναι εξόχως πνευματική. Και η προάσπιση τής πνευματικής υποστάσεως αποτελεί τον θεμέλιο λίθο τής φυσικής υποστάσεως. Το ζήτημα τής πνευματικής υπόστασης τού Ελληνισμού θεωρώ ότι είναι περισσότερο πολύπλοκο, από όσα εν πολλοίς ορθότατα διαπίστωσε σχετικά με αυτήν ο συγγραφέας. Όμως η βασικός του εντοπισμός παραμένει καίριας σημασίας και γίνεται όλο και πιο ζωτικά επίκαιρος.
Στην πορεία των σχολιασμών μου, διατύπωσα το συμπέρασμα, ότι επί τού προκειμένου δεν πρόκειται μόνον για μια οριακή πορεία τού Ελλαδισμού. Η Ελλάς, υπό την πνευματική της υπόσταση αποτελεί κατά την εκτίμησή μου, βηματοδότη τής σύνολης ανθρωπότητος. Γι αυτό προηγείται πάντοτε των διεθνών ζυμώσεων και εξελίξεων, με τρόπο που μπορεί μεν να μην καθίσταται προφανής, πλην όμως όλη η πολιτισμική και γενικότερη πορεία των διεθνώς πεπραγμένων, καθορίστηκαν από Έλληνες, ή ελληνόφωνους (που αντιμάχονται τούς προηγούμενους). Υπό αυτήν την σκοπιά, τα αδιέξοδα στα οποία προσκρούει ο Ελλαδισμός, ακολούθησαν γενικότερα αδιέξοδα πλανητικής κλίμακος, τα οποία βιώνουμε σήμερα, με την μορφή τού τέλους τής παγκοσμιοποίησης και τής αναίρεσης των εθνικών υποστάσεων, την κάθετη πτώση τού γοήτρου τού δυτικού πολιτισμού, την εφαρμοζόμενη πρακτική μαζικού αποπληθυσμού, την έξαρση των πολεμικών συγκρούσεων και τής τεχνολογικής δυστοπίας.
Το παράδειγμα συγκρότησης τού βίου σε πλανητική κλίμακα, όπως αυτό ίσχυσε μέχρι σήμερα, πνέει τα λοίσθια. Η κατίσχυση τής πλήρους αβεβαιότητος αποτελεί πλέον την μόνη απτή βεβαιότητα. Μπορεί οι συνθήκες ζωής, που είχε εγκαταστήσει το σύστημα παγκοσμίως, να είχαν στρεβλή βάση και να στηριζόντουσαν στην βαθιά αλλοτρίωση τού ατομικού και κοινωνικού υποκειμένου. Όμως αυτές δεν έπαυαν να τού εξασφαλίζουν μια πλασματική αίσθηση κανονικότητος, στα πλαίσια μιας καθημερινότητας, που στην αντίληψη τής πλειοψηφίας να είναι σταθμίσιμη, ώστε να μπορεί να προκύψει βασικός προγραμματισμός τής ζωής, που επέτρεπε στους ανθρώπους να κάνουν σχέδια για το μέλλον, να ονειρεύονται, να επιθυμούν και να επιδιώκουν, θεωρώντας ότι μπορούν να απολαύσουν κάποιες χαρές τις ζωής, μέσα σε ένα διαταραγμένο μεν φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, που όμως τούς εξασφάλιζε τις στοιχειώδεις συνθήκες επιβίωσης. Μετά όμως την επιβολή τού COVID και των ενέσιμων δηλητηρίων, που είχαν ως συνέπεια τον άμεσο θάνατο 20 εκατομμυρίων ανθρώπων και την υπόθαλψη τού ανοσοποιητικού δισεκατομμυρίων, ακολούθησε ένα μπαράζ νέων απειλών. Η βάναυση χειραγώγηση τού καιρού, η τεχνητή εξουθένωση των τροφίμων, ο ψηφιακός έλεγχος τού χρήματος, η απειλή από την πλήρη κυριαρχία τής τεχνητής νοημοσύνης, η παράδοση των ουρανών σε σμήνη ιπτάμενων μηχανών εξόντωσης που κοστίζουν ψίχουλα, η αυξανόμενη κατάρρευση των θεσμών και των μηχανισμών διακυβέρνησης, ή καλπάζουσα αποβιομηχανοποίηση και η πτωχοποίηση και η απειλούμενη ενεργειακή και επισιτιστική κρίση, που ουδείς μπορεί σήμερα να προσδιορίσει το μέγεθός της και η απειλή ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης των συγκρούσεων, δείχνουν ότι ζούμε σε απροκάλυπτα σκοτεινή εποχή. Έτσι αυτός που προσκρούει στα όριά του, δεν είναι πλέον μόνον ο Ελλαδισμός, αλλά σύνολο το παγκόσμιο παράδειγμα που κλονίζεται. Ενώ, τα αφηγήματα που προσφέρει το κατεστημένο, έχουν πλήρως ξεθωριάσει.
Συνεχίζεται...
" Όμως, Ανάγκα και Θεοί πείθονται... Ο βίαιος αυτός κύκλος, που δεν κατάφερε να βρεί τις ισορροπίες του, επισωρεύοντας αμέτρητα δεινά και καταστροφές στην Ανθρωπότητα, αμείλικτα θα κλείσει..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραια περιγραφη.
Νομοτελειακα, αυτη θα ειναι η ροη των πραγματων.
eksothen
Το πεδιο αναβαθμιζεται..
ΑπάντησηΔιαγραφήΦτερουγαμε .. σε ολο και ψηλοτερους ανελικτικους αστεροειδείς κυκλους...
Η ανθρωποτητα .. εχει προσαποκτησει ποιότητες πτερωσης ..
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν είναι δυνατόν να συσταθεί μια δομή πραγματικά νέα, εάν δεν έχει προηγουμένως εκπονηθεί μια λειτουργική και μια κατασκευαστική μελέτη σχετικά με την σύσταση και την αποστολή της. Η προηγούμενη αρχιτεκτονική τού συστήματος, με βάση την οποία αυτό λειτούργησε και αναπαράχθηκε κατά την διάρκεια των δυο προηγούμενων αιώνων είναι παρωχημένη, αλλά και αφ‘ εαυτής έχει οδηγήσει ήδη σε ζυμώσεις που την ξεπερνάνε και την αναιρούν. Μέχρι τα τέλη τής δεκαετίας τού ΄60 ήσαν ο πρόεδρος τού χωριού, ο δάσκαλος και ο ιερέας τής κοινότητας οι ειδήμονες τού χώρου στην ύπαιθρο. Σήμερα ο κάθε νεολαίος διαθέτει κινητό τηλέφωνο με πρόσβαση στο διαδίκτυο και μέσου αυτού σε ένα ασύλληπτο χώρο πληροφοριών, που προηγουμένως διέθεταν μόνον κάποιοι καθηγητές πανεπιστημίων. Την ζωντανή φυσική σχέση όμως στα πλαίσια τής κοινότητας και τής παρέας έχει υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό η επικοινωνία. Έτσι έχει επέλθει ένας απομονωτισμός, περιορίζοντας τις ζωντανές συνευρέσεις.
Το σύστημα στο παρελθόν στηρίχθηκε στον πατερναλισμό των ειδικών, αυτών που γνώριζαν και μπορούσαν. Ο πατερναλισμός όμως αφ‘ εαυτού στηρίζεται στο πατρονάρισμα των πολλών από τούς λίγους. Αυτό οδηγεί σε εγκατάση σχέσεων διευθυντών και διευθυνομένων, βάσει των οποίων οι „καταλληλότεροι“ αποκτούν και εφαρμόζουν αρμοδιότητες. Αυτό οδήγησε στην παραγωγική διαδικασία το λέγειν να ασκούν όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να προβούν σε επένδυση, ενώ οι υπόλοιποι εξαναγκάζονται εκουσίως σε εργασιακή εξάρτηση από αυτούς. Η τεράστια συγκέντρωση τού πλούτου σε ελάχιστα πρόσωπα μέσω της διαδικασίας συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης των επενδυτικών μέσων και των αξιών οδήγησε και στην συγκέντρωση τής εξουσίας σε ελάχιστα κέντρα, περιθωριοποιώντας το κοινωνικό υποκείμενο. Σε αυτό δόθηκε ως αντάλλαγμα συμμετοχής και προσαρμογής στο σύστημα το δικαίωμα τής εκπροσώπησης. Το παροπλισμένο από αρμοδιότητες υποκείμενο είχε απολέσει το πρόσωπό του, το οποίο είχε μεταβιβάσει μέσω εκλογών σε κάποιον εκ-πρόσωπο, που αποφάσιζε για τα ζητήματα που το αφορούσαν με βάση επιλογές προκάτ, που ουδέποτε αφορούσαν τις πραγματικές του ανάγκες. Τού προσφέρθηκε το δικαίωμα να συμμετέχει ως μέλλος σε κόμματα, χωρίς όμως να μπορεί να επιρρεάσει τις επιλογές των διοικητικών οργάνων, να πληρώνει συνδρομές, να φιλονικεί για τα ιδεολογήματα στα καφενεία, να διαδηλώνει τις αντιρρήσεις του και να διαμαρτύρεται σε κινητοποιήσεις, που οι ιθύνοντες έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Λουσμένο με την αυταπάτη τής συμμετοχής στην πολιτική, στην ουσία είχε περιοριστεί στον ρόλο τού „φιλάθλου“ κατά την διαδικασία τής ποδοσφαιροποίησής της. Στον αγωνιστικό χώρο προωθούσαν τα καθέκαστα οι παίκτες, την πρακτική των οποίων καθόριζε ο προπονητής με βάση τις αποφάσεις τού διοικητικού συμβουλίου, το οποίον καθόριζε ο ιδιοκτήτης τής ομάδος, ενώ το πόπολο είχε εξασφαλίσει το δικαίωμα θεατού στις κερκίδες, εφόσον κατέβαλε το εισιτήριο εισόδου μέσω τής φορολογίας. Και οι κλακακαδόροι εισέπρατταν μέρισμα από τα στοιχήματα που έπεφταν, ώστε η ομάδα να έχει έδραση με βάση την κοινωνική μηχανική και την ψυχολογία τής γκρούπας.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι σταθερές τού συστήματος στάθηκαν κατά την πρώιμη φάση του επαρκώς λειτουργικές. Ακόμη και οι Μαρξ και Ένγκελς εκθειάζουν στο „Κομμουνιστικό Μανιφέστο“ τα προτερήματα τής „αστικής τάξης“, που προώθησε τις τεχνολογικές ανακαλύψεις, εξορθολόγησε την παραγωγική διαδικασία, παραμέρισε τις προκαταλήψεις τής φεουδαρχίας χειραφετώντας τούς πολίτες, ανέβασε την παραγωγικότητα και έτσι μπόρεσε να διαχύσει κάποιο εισόδημα στην πορεία και στα λαϊκά στρώματα, τα οποία προηγουμένως διαβιούσαν σε συνθήκες υπερβολικής ένδειας.
Πενήντα χρόνια μετά, όταν το σύστημα ολοκλήρωσε την πρώιμη φάση ανάπτυξης, ο Λένιν το κατάγγειλε στο έργο του „Ο Ιμπεριαλισμός Ανώτατο Στάδιο τού Καπιταλισμού“, ότι αυτό έχει μετεξελιχθεί σε πλήρως παρασιτικό και καταστροφικό, οδηγώντας στην πλήρη επικυριαρχία των τραπεζικών τραστ σε βάρος τού βιομηχανικού κεφαλαίου και στην διεξαγωγή ιμπεριαλιστικών πολέμων με στόχο την αναδιανομή των αποικιών, ως διέξοδο από τις κρίσεις υπερπαραγωγής.
Ο οικονομολόγος Werner Sombart, στέλεχος των γερμανών εθνικοσοσιαλιστών κατήγγειλε κατά την δεκαετία τού ΄30με το βιβλίο „Ο Ρόλος των Εβραίων στην Οικονομική Ζωή“ την περεταίρω σήψη τού συστήματος, όταν με την καθιέρωση των χρηματιστηρίων πέρασε η οικονομική εξουσία και η υφαρπαγή τού οικονομικού προϊόντος σε κυκλώματα, τα οποία δεν είχαν την παραμικρή σχέση με την παραγωγική διαδικασία.
Το 1972 περιέγραψε ο γραμματέας τής 4ης Διεθνούς Ernest Mandel στο βιβλίο „Ο Ύστερος Καπιταλισμός“, όταν πλέον το σύστημα παρά την επιβολή τής „καταναλωτικής κοινωνίας“ και τον υποτιθέμενο θρίαμβό του κοινωνικής επικράτησης, ότι αυτό ολοκληρώνοντας το κύκλο του είχε εισέλθει σε στάδιο νεκροφιλίας. Αυτός κατέδειξε με μακροοικονομική ανάλυση, ότι ο παραγωγικός κύκλος ήταν αδύνατον πλέον να κλείσει χωρίς την πλήρη κυριαρχία τού τομέως ΙΙΙ, που ήσαν οι πολεμικές δαπάνες, στην συνολική οικονομία (δίπλα στον τομέα Ι, που ήταν η παραγωγή μέσων παραγωγής και στον τομέα ΙΙ, που ήταν η παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων). Έτσι, η κατανάλωση των προϊόντων τής παραγωγής τού θανάτου οδηγούσε αναπόφευκτα στην μόνιμη επιβολή περιφερειακών πολέμων (perpetual war) ώστε να αδειάσουν οι αποθήκες, διαδικασία που υπέστη η υφήλιος μετά τον πόλεμο τού Βιετνάμ. Ο χαβάς των πολεμικών διενέξεων κράτησε μέχρι τα μέσα το 2.000, οπότε το σύστημα πέρασε στην πολιτική τής „παγκοσμιοποίησης“ με στόχο το ξεχαρβάλωμα των πάντων για την επιβολή τού αρμαγεδώνα, με το χαλιφάτο και τα συνακόλουθα.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΌλα τα καθεστώτα, με εξαίρεση των δικτατοριών που συνήθως έχουν σύντομη διάρκεια ως μεταβατικά και λύσεις εκτάκτου ανάγκης, έκαναν χρήση τής υποβολής για υποτιθέμενη συμμετοχή στην εξουσία μέσω τής εκπροσώπησης. Ακόμη και στα κομμουνιστικά μονοκομματικά καθεστώτα διεξάγονται εκλογές και πολιτικά συνέδρια, για να νομιμοποιήσουν τον εκάστοτε „μεγάλο τιμονιέρη“, ως προκαθήμενο τσομπάνη των μαζών. Σκοπίμως συγχέεται η δημοκρατία με το μηχανάκι τής πλειοψηφίας, μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια και συρματοπλεγμένους θεσμούς. Όμως η διαδικασία εκπροσώπησης περιθωριοποιεί και χειραγωγεί το κοινωνικό υποκείμενο αφ‘ εαυτής, οπότε ως εκ τούτου στοχεύει στην κοινωνική αλλοτρίωση.
Ακόμη και στην Αθηναϊκή Δημοκρατία κατά την κλασσική περίοδο, που οι εκπρόσωποι δεν εκλέγονταν, αλλά καθοριζόντουσαν μέσω κληρώσεως, η συγκέντρωση τής εξουσίας σε κέντρα πέρα των ίδιων των πολιτών, οδήγησε σε στρεβλώσεις και έκτροπα. Αρκεί να αναφερθεί, ότι τα μέλη τού δικαστικού σώματος, που καταδίκασαν τον Σωκράτη σε θάνατο, είχαν ορισθεί δια κλήρου. Αξίζει ακόμη να τονισθεί, ότι οι πόλεις με δημοκρατικά καθεστώτα στήριξαν στην πλειοψηφία τους τούς Πέρσες κατά τις εκστρατείες τους εναντίον τής Ελλάδος. Τα δημοκρατικά καθεστώτα τής εποχής αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ευάλωτα στην δημαγωγία, την εξαγορά και την υποθαλπτική δράση των κρόνιων ιερατείων.
Αναμφίβολα η ορθότης δεν μπορεί να αποτελεί ζητούμενο αριθμητικών ποσοστώσεων, που δεν έχουν καμία σχέση με την έννοια τής δημοκρατίας, ως ουσιαστική πραγμάτωση τής κοινωνικής θέλησης. Αυτή η διαπίστωση στάθηκε αφετηρία να αμφισβητείται διαρκώς το δικαίωμα τής κοινωνίας να αυτοκαθορίζεται από διάφορα φασιστοειδή τύπου πλεύρη. (Είναι απορίας άξιον, πως αυτός που διαπαιδαγώγησε τον τζιτζιφιόγκο, που επέβαλε σε εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα τα ενέσιμα δηλητήρια, προβάλλει την αξίωση να νουθετήσει επί ορθής βάσεως μια ολόκληρη κοινωνία). Τα διάφορα χαφιεδαριά τής χούντας, παραφράζοντας τις θέσεις τού Πλάτωνος (τον οποιον ουδέποτε μελέτησαν στοιχειωδώς) κουνάνε το δάκτυλο, εμμένοντας στον πλήρη στρατωνισμό τής κοινωνίας, από καταπιεστικά καθεστώτα που βιάζουν την λαϊκή θέληση. Η διδασκαλία τού Πλάτωνα για την κυριαρχία των αρίστων, δεν στηρίζεται σε διευθυντικές μεθόδους, αλλά προτάσσει τον διαπαιδαγωγητικό τους ρόλο. Η στρεβλώσεις που σφραγίζουν τον κοινοβουλευτισμό, δεν μπορούν να αποτελούν αφετηρία για επιβολή φασισμού.
Ορθώς εντοπίζει η ανάρτηση, ότι η προηγούμενη μορφή καθεστώτων καταρρέει. ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΘΑ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΧΘΕΙ. Διότι όσοι πανηγυρίζουν, οτι με την πτώση τού παλαιού, θα το διαδεχθεί αυτομάτως ένα νέο καθεστώς πανάκειας, μάλλον κινδυνεύουν να διαψευστούν. Το παλιό δεν στηρίζεται μόνον διοικητικά από την επιβολή βίας και νοητικής αλλοτρίωσης από τους θεσμούς και μηχανισμούς που το στήριξαν και το αναπαρήγαν. Αυτό έχει αγκυρωθεί στην νοοτροπία, στην ψυχοσύνθεση και στις συνήθειες των κοινωνιών ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΡΙΖΩΘΕΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ.
Αρωγοί τού παλιού παραμένουν ένας τεράστιος συρφετός ανθρώπων, φορέων και ακτιβιστών με νοοτροπία παλαιάς κοπής, που είναι προσκολλημένοι στον κοινοβουλευτισμό, χωρίς να επιτρέπει το φαντασιακό και οι ατομικές τους φιλοδοξίες άλλες εκδοχές. Όλοι αυτοί προσπαθούν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση τού χαλίφη, είτε αποκλειστικά για ατομικά οφέλη, είτε βαυκαλιζόμενοι ότι υπηρετούν τον λαό και το μέλλον.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚάποιος που σκοπεύει να συμβάλλει αποτελεσματικά στην κοινωνική χειραφέτηση, δεν μπορεί να σπεκουλάρει να τού αναθέσουν κάποιοι την εκπροσώπησή τους, για να καθορίσει αυτός στο όνομά τους, τι θα πράξουν αυτοί. Αυτή η πρακτική αναπαράγει την παρωχημένη και πλέον αναποτελεσματική νοοτροπία των διευθυντών και διευθυνόμενων. Στόχος μιας τέτοιες προσπάθειας αρμόζει να είναι η συμβολή, ώστε αυτοί να συνειδητοποιηθούν, να ενεργοποιηθούν και να αναλάβουν οι ίδιοι την διαχείριση των υποθέσεών τους ως κοινωνικά υποκείμενα από κοινού.
Οι πόλεις, υπό την σημερινοί τους μορφή έχουν επιτελέσει ήδη πλήρως τον ιστορικό τους ρόλο και έχουν μετατραπεί σε πολεοδομικούς υδροκεφάλους, εντός των οποίων είναι πλέον αδύνατον να εφαρμοστούν νέα προτάγματα και δημιουργικές εξελίξεις.
Η αστική υπερσυγκέντρωση ταυτίστηκε με την υπερσυγκέντρωση στα κέντρα τής εξουσίας και καταναγκασμού Η κοινωνική χειραφέτηση απαιτεί πλέον χωροταξική αποκέντρωση, αποκέντρωση των θεσμών, διοικητική διασπορά και σύμμετρη ανάπτυξη τής υπαίθρου.
Ο υπεσυγκεντρωτισμός τής εκπροσώπησης είναι σκόπιμο να αντικατασταθεί από τον κοινοτισμό και την ανάπτυξη τής αυτονομίας σε όλα τα επίπεδα.
Στην αξία τού κοινοτισμού έχει κάνει χρήσιμες αναφορές ο Χρήστος Γιανναράς σε περισσότερα βιβλία καθώς και ο Θεόδωρος Ζιάγκας στο βιβλίο „Η Έκλειψη τού Υποκειμένου. Η Κρίση τής Νεωτερικότητας και η Ελληνική Παράδοση“ (Εκδόσεις Δόμος, 1996). Στην έννοια τής αυτονομίας έχουν προηγηθεί αρκετές προσεγγίσεις, με πλέον ενδιαφέρουσα αυτήν τού Κορνήλιου Καστοριάδη.
Μια όμως εκτενής αναφορά σε αυτά τα ζητούμενα, με βάση την εκπόνηση μελλοντικών προθεμάτων, ξεπερνάει τούς ήδη εκτενείς σχολιασμούς εδώ, οπότε επιφυλάσσομαι για κάποια άλλη ευκαιρία προσεχώς.
Βέβαιον είναι, ότι η ελαύνουσες κοσμικές συνθήκες ευνοούν τον ανακαθορισμό των ανθρώπων απέναντι στο περιβάλλον, αναδιατάσσουν την σχέση με τον παράγοντα γη και θα οδηγήσουν σε νέες επιλογές στην ρύθμιση τού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού γίγνεσθαι.
Μια διαφορετική προσέγγιση των γενομένων , εφόσον χωράει παντού.
ΑπάντησηΔιαγραφήhttps://youtu.be/B34kAX7W6fg?is=iwNwQz5PfI5ggqm6
Είναι πολύ καλό!
ΔιαγραφήΤο έχω τοποθετήσει κι εδώ:
https://diodotos-k-t.blogspot.com/2026/06/to-bankingnews.html?showComment=1782211830238#c8858144214532134883
Ναι είναι, φίλε! Πολύ καλό!
ΔιαγραφήΕπίσης χάρηκα που έγραψε σχόλια ό Μποτίλιας!
Νομίζω ότι πρέπει να προσεγγίσουμε αλλιώς τήν έννοια της ουτοπίας προσθέτοντας τό Ν ως αρχικό γράμμα.