«Μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι» ( Σωκράτης/Πλάτων:Κρίτων, 51β ). Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΜΕΤΩΠΟΣ. Η ΕΛΛΑΣ, Η ΚΟΙΤΙΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΞΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ. Ο ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΓΗ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΩΝ, ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΤΥΦΛΩΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΑΥΤΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΕΞΑΚΤΙΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ. Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ "ΔΙΟΔΟΤΟΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟΠΡΕΠΗΣ ΟΥΤΕ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ. ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ Ή ΤΗΝ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ Ή ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΑΠΟΤΙΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΛΑΙΕΣ, ΠΑΤΡΩΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ, ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΕΛΟΧΕΥΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΕΡΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΑΥΤΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΕΙ.
Καιρός πλέον είναι η δημιουργία ενός πραγματικού κινήματος,απελευθέρωσης της πατρίδος. Υγιούς,ξεκομμένο από τις πολιτικές φατρίες και πλαισιομένο από ΕΛΛΗΝΕΣ και οχι ελληνοφανείς,Αντε λοιπόν γιατί ο κόμπος έφτασε στο χτένι ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ
ΑπάντησηΔιαγραφή"Μιλιταριστής" είναι η λέξη που χρησιμοποίησε ο Κ.Γρίβας, για να μην πει την πραγματική λέξη που χρησιμοποίησαν οι φοιτητές του· "Στρατόκ@@λος" .
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε βεβαιότητα ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι από τούς καλύτερους παρεμβαίνοντες στην δημόσιο διάλογο. Όμως η όλη εμβέλεια τέτοιων πολύ καλών τοποθετήσεων περιορίζεται από κάποια καθοριστικής σημασίας όρια, που δεν τούς επιτρέπουν να εκφύγουν από τα πλαίσια των πολύ καλών τοποθετήσεων και να αναχθούν δημιουργικά εισερχόμενα στην σφαίρα τής συγκεκριμένης ανατρεπτικής πρακτικής. Συγκεκριμένα,
ΑπάντησηΔιαγραφή1. Ένα αναγκαίο πρόθεμα ανατροπής δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται σε όποιες επί μέρους τοποθετήσεις, που γίνονται κυρίως προφορικά, σε πλαίσια ομιλιών, εισηγήσεων, συνεντεύξεων και τοποθετήσεων, συνήθως υπό βιντεοσκοπημένη μορφή, ή υπό μορφή ηχητικής καταγραφής (podcasts).
Αναμφιβόλως σε αυτά τα πλαίσια είναι δυνατόν να εντοπίζονται ζητήματα στρατηγικής υφής, ή να θίγονται ζητήματα μεγάλης σημασίας. Πλην όμως η δυνατότητα ευκαιριακής τεκμηρίωσής τους, που προσφέρουν τα εν λόγω αυτά πλαίσια , δεν είναι επαρκούν για μια στοιχειώδη εμβάθυνση στην ουσία των ζητημάτων, με αποτέλεσμα η επιχειρηματολογία που τίθεται σε κίνηση να είναι ανεπαρκής. Επί πλέον ο σύντομος χαρακτήρας τής προβαλλόμενης επιχειρηματολογίας οδηγεί συχνά στην επανάληψη στερεοτύπων, τα οποία αδυνατούν να ανατρέψουν το αντίπαλο δέος. Οι δυο αυτοί περιορισμοί οδηγούν στο να μην ανατρέπονται με συνεκτικό τρόπο τα ισχύοντα μυθεύματα, οπότε οι κύριες θέσεις, οι οποίες είναι ορθές, όσο αφορά τον βασικό τους προσανατολισμό, επιτυγχάνουν μόνον να προϊδεάσουν στην επιθυμητή κατεύθυνση, χωρίς να συγκροτούν λειτουργικές δομές σκέψης, που μόνον μια σε βάθος επεξεργασμένη πραγματεία είναι εις θέσιν να δομεί θεωρία, η οποία να μπορεί να
λειτουργήσει ΩΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΔΡΑΣΗΣ.
2. Οι όποιες θεωρήσεις θεμελιακού χαρακτήρα δεν μπορούν να είναι αποτελέσματα ακαδημαϊκών προσεγγίσεων. Η μόνη μέθοδος που μπορεί να αποκαλύψει το βάθος τής ουσίας των ζητουμένων, προσδίδοντάς τους μια ακαταμάχητη ισχύ στην σφαίρα τής συνωμοσιο0λογίας ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΟΛΟΓΙΑ, η οποία εκφεύγει από τα όρια των προσεγγίσεων των όποιων καθηγητών. Πλην όμως η πανεπιστήμη τής συνωμοσιολογίας παρότι αυτή υπηρετείται συχνά από πολύ αξιόλογους μελετητές και με αποφασιστικότητα δρώσες μαχητικές συμφύσεις καλοθελητών, δεν είναι επαρκώς συγκροτημένη. Εάν εξετάσουμε μόνον τον βασικό κλάδο αυτής τής επιστήμης, που είναι η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, πρόκειται για μια πρόκληση με τεράστιο όγκο μελέτης και επεξεργασίας τής ιστορίας, που μπορεί να οδηγήσει στην ρεαλιστική και συνεκτική της αναθεώρηση, που αποκαθιστά την ιστοριογραφία, αφ' ενός ως προς την πραγματική έκθεση των συμβάντων τού παρελθόντος, αλλά κυρίως αποκαλύπτει τις μη προφανείς προαιρέσεις και τα κυκλώματα και τούς μηχανισμούς στα παρασκήνια, που σφράγισαν σε καθοριστικό βαθμό την πορεία και την κατεύθυνση των εξελίξεων. Για να μην αναφερθώ σε άλλες κυριαρχικής σημασίας πτυχές της, όπως η εκπόνηση τού φιλοσοφικού της υποβάθρου, κυρίως με αποκατάσταση τής οντολογίας, δεδομένου ότι για να μπορέσει να λειτουργήσει μια γενικής υφής θεωρία, απαιτείται να έχει αυτή στέρεο φιλοσοφικό υπόβαθρο. Και για να σταθεί δυνατόν να εξειδικευθεί αυτή στούς επί μέρους βασικούς τομείς, όπως η κοινολογία, η πολιτική επιστήμη, η ανθρωπολογία, η θρησκειολογία και η θεωρητική φυσική, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο τεράστιο αυτό έργο δεν είναι δυνατόν να εκπληρωθεί από ένα ή δυο καλοθελητές, έστω κι αν αυτοί διαθέτουν την στήριξη μιας αυτοκρατορίας ισχύος, όπως οι Ρότσιλντ, όπως συνέβη με την άριστα καλοστημένη, πλην όμως ψευδή θεωρία των Μαρξ και Ένγκελς. Γι αυτό απαιτείται ένα πυρήνας συντονισμένων και αποφασισμένων μελετητών, οι οποίοι θα αποτελούν και την ατμομηχανή μιας λειτουργικά παρεμβαίνουσας Πνευματικής Ηγεσίας. Εξ όσων όμως γνωρίζω, τα αναγκαία πρόσωπα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα τέτοιο πυρήνα δεν υπάρχουν σήμερα σε επαρκή αριθμό στον Ελληνικό χώρο. Όμως, επειδή η ιστορική εξέλιξη και η πρόοδος τής ζωής δεν προχωράει με άλματα, αλλά με κύματα, που η ποσοτική τους επισυσσώρευση οδηγεί βαθμηδόν σε νέα ποιοτικά επιτεύγματα, δεν αρμόζει να υποβιβάζουμε τα αποτελέσματα των μεμονωμένων, αριθμητικά ελάχιστων και ενεργούντων σε συνθήκες δυσχερούς συντονισμού προσώπων, που προσπαθούν να ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση με συγκεκριμένο τρόπο. Αυτές οι μικρές νησίδες, που προσπαθούν να αποκτήσει ο τόπος μια ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ, επικουρούνται ταυτοχρόνως από την παρέμβαση σημαντικού αριθμού μάχιμων προωθητών τής αφύπνισης, που δρουν κυρίως στα πλαίσια τού διαδικτύου. Αυτοί είναι κυρίως μεμονωμένα πρόσωπα που κινούν ιστοχώρους και κανάλια αφύπνισης, χωρίς όμως να προσβλέπουν με συγκεκριμένο τρόπο στην ίδρυση συλλογικοτήτων Πνευματικής Πρωτοπορίας. Συλλογικότητες που δρουν στα πλαίσια περιοδικών, όπως το ΙΧΩΡ, ή όπως συμβαίνει πρόσφατα με την ίδρυση μικρών κομμάτων, ενώ σε κάποια ζητήματα επιτελούν παρεμβάσεις αφυπνιστικού χαρακτήρα, ως δρώντες οργανισμοί αναπαράγονται κάτω από τις ηγετικές προθέσεις προσώπων, που κατά την εκτίμησή μου δεν διαθέτουν τις ικανότητες να ηγηθούν ενός κινήματος ανατροπής.
Επί πλέον, στην δύσβατη αυτή οδό, δρα ανασχετικά η παρέμβαση συστημικών πρακτορίσκων, που ενδυόμενοι μανδύες δήθεν συνωμοσιολόγων, προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή αφελών και συμπλεγματικών είτε σε μπουρδολογίες, όπως ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, είτε σε νεοναζιστικές χωματερές φυλετικού τύπου, όπως ο Κώστας Πλεύρης. Δεν είναι τυχαία η καταγγελία τού εκλιπόντος Ιωάννη Φουράκη, ότι πολλές οργανώσεις και πρωτοβουλίες, που επικαλούνται ότι ανήκουν στον πατριωτικό χώρο, πατρονάρονται από μασονικές στοές. Επίσης η θετική διάθεση σημαντικού αριθμού ανθρώπων καλής θελήσεως άγεται και φέρεται από διαδικτυακά κανάλια κοκωβιών, που προσποιούμενοι τούς ξερόλες, ενώ προάγουν αποπροσανατολισμό.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα να προσδιοριστεί και να ενεργοποιηθεί ο οικουμενικός ρόλος τού Ελληνισμού, που ορθότατα ευαγγελίζεται ο Κωνσταντίνος Γρίβας, είναι ιδιαίτερα δύσκολος και προς ώρας, πέραν τής αποφασιστικής πίστεως στην προώθηση αυτού τού στόχου, δεν υφίστανται απτά δεδομένα, που να σηματοδοτούν με συγκεκριμένο τρόπο την γρήγορη ανάπτυξη αυτής τής προοπτικής.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφή3. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που προσπαθούν να δομήσουν θεωρητικές προσεγγίσεις, δηλαδή να στοιχειοθετήσουν κριτική και δημιουργική γνώση σχετικά με την ανάλυση των υφισταμένων προκλήσεων και την αντιμετώπισή τους είναι είτε καθηγητές στην ανώτατη εκπαίδευση και τις παραγωγικές σχολές, είτε συνεργάτες επίσημων ή ημιεπίσημων ερευνητικών οργανισμών. Ανήκουν δηλαδή σε συστημικά ιδρύματα και μισθοδοτούνται από αυτά. Αυτό το δεδομένο ουδόλως επαρκεί για να αμφισβητηθούν στις πλείστες των περιπτώσεων οι αγαθές προσθέσεις και η προσφορά τους. Συχνά ακούμε από συντηρητικούς πολιτικούς την παραδοχή υπό μορφή καταγγελίας, ότι το σύστημα απέτυχε στην Ελλάδα να ελέγξει την πλειοψηφία των διανοουμένων, παρότι επέτυχε αντιστρόφως να εντάξει πληθώρα από αυτούς στην στελέχωση των μηχανισμών του. Αυτή η πραγματικότητα συνιστά εκ των πραγμάτων μια αντίφαση. Η εκτίμηση πολλών ανθρώπων, που κατέχουν υψηλές περγαμηνές εκπαίδευσης, συχνά με μεταπτυχιακές σπουδές σε πανεπιστήμια τής εσπερίας, ότι μέσω τής ένταξής τους σε μηχανισμούς τούς συστήματος θα μπορούσαν να επιτελέσουν ένα θετικό ρόλο δρώντας εντός αυτών των μηχανισμών, προσφέροντας θετικά ερεθίσματα στην σωστή κατεύθυνση και περιορίζοντας την συστημική αυθαιρεσία και τον διαβρωτικό ρόλο αυτών των μηχανισμών, είναι δεδομένη. Εξ άλλου, συνυπολογιζόμενης τής αναγκαιότητας να βρουν μια απασχόληση που να ανταποκρίνεται στα γνωσιολογικά τους προσόντα και επειδή οι παραλήπτες αυτής τής επαγγελματικής δραστηριότητος, είτε ως σπουδαστές, είτε ως δημόσιες υπηρεσίες, είτε ως δημόσια ενημέρωση στην διαμόρφωση τής κοινής γνώμης, είναι αυτοί στους οποίους απευθύνεται η αντίστοιχη διδασκαλία και τα πορίσματα των ερευνών τους, η συγκεκριμένη επιλογή ένταξης σε συστημικούς και θεσμικούς οργανισμούς έχει αναμφίβολα μια λογική βάση. Εξ άλλου, την αναγκαιότητα να λειτουργήσει το υφιστάμενο κράτος, ως προϋπόθεση επιβίωσης των πολιτών, αποδέχονται εκόντες άκοντες σχεδόν άπαντες, ανεξαρτήτως τού τρόπου που αξιολογούν την όποια κρατική οντότητα, δεδομένου ότι εν πολλοίς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποια άλλη, εναλλακτική δυνατότητα. Αυτή όμως η αποδοχή τής λειτουργίας τού συστήματος, ακόμη και στην περίπτωση αποδοχής του σαν αναγκαίο κακό, εφόσον "η χώρα υφίσταται εξωτερικές απειλές" και "είναι ανάγκη να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις", στην ουσία παρελκύει την συνείδηση των πολιτών σε σχέση ομηρίας από το κράτος. Εκτός ότι αυτή η ομηρία αποδείχθηκε άκρως καταστροφική, όπως αποδείχθηκε με την αποδοχή των μνημονίων, παραβλέπει και τον τεράστιο κίνδυνο τής άλωσης τής συνείδησης των πολιτών, με τρόπο που αυτός συνήθως δεν καθίσταται αντιληπτός. Και είναι χαρακτηριστική γι αυτό η ομολογία τού Κωνσταντίνου Γρίβα σε αυτό το βίντεο, ότι αυτός ακόμη πασχίζει για να αποβάλλει την ακούσια προσαρμογή και την υποδόρια υποταγή στην ξένη κηδεμονία, που τού έχει υποβάλλει έντεχνα και με ύπουλο τρόπο το σύστημα. Αυτή η ομολογία δεν αποτελεί απλή κατάθεση μετανοίας τού ομιλητού, αλλά αποσκοπεί να αποκαλύψει το μέγεθος μιας τεράστιας παθογένειας. Η εν πολλοίς αναπόφευκτη εισδοχή ενός ανθρώπου στην χοάνη τού συστήματος, τον περνάει μέσα από ένα ολετήρα, από τον οποίον εξέρχεται ως ομοιόμορφα εμποτισμένο παράγωγο τού μάτριξ.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε βάση τα ανωτέρω συμπεραίνεται, ότι στην διαμόρφωση τής πρακτικής των στελεχών που είναι ενταγμένοι στους μηχανισμούς του κατεστημένου, δεν παίζουν ρόλο μόνον οι προθέσεις τους, ακόμη και στην περίπτωση που αυτοί διέπονται από τις αγνότερες προθέσεις, αλλά καταλυτική επίδραση επιφέρει και η συνολική διαμόρφωση τής συνολικής τους οντότητος από την θητεία εντός των συστημικών πλαισίων.
Έτσι η γνωσιολογική συγκρότηση που αποκτά κάποιος με τα μεταπτυχιακά σε ιδρύματα τής εσπερίας, μακράν απέχουν για να εφοδιάσουν αποτελεσματικά το δυναμικό ενός ανατροπέα. Η προσωπική μου επιλογή ήταν, ενώ γράφτηκα σε σχολή πολιτικών μηχανικών σε πανεπιστήμιο τού εξωτερικού, αντί να αναλώνομαι στις παραδόσεις και τα εργαστήρια τού μπετόν, ώστε να συμμετέχω ενεργά στην συνέχεια στο ξεσάλωμα τού πολεοδομικού τέρατος στην Ελλάδα, προτίμησα να επισκέπτομαι τα σεμινάρια πολιτικής οικονομίας και κοινωνιολογίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο και να συμμετέχω με θέρμη στις οργανώσεις και τις πολιτικές πρωτοβουλίες βάσης τής χώρας που ήμουν. Όταν το 1980 κατάφερα να πάρω το χαρτί, μού είπαν κάποιοι σύντροφοι γκασταρμπάιτερ, "Σύντροφε απορούμε πώς μπόρεσες να πάρεις πτυχίο, έχοντας αφιερώσει τόσο χρόνο στην προώθηση τού λαϊκού κινήματος". Όταν παρά ταύτα στρωθεί κάποιος κάτω και μελετήσει δυο ώρες για τον τρόπο που κτίζονται τα σπίτια, έχει ακόμη δυο ώρες ελεύθερες για να μελετήσει πώς γκρεμίζονται τα σάπια καθεστώτα.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο σημαντικές κι αν είναι οι απόψεις που διατυπώνει κάποιος, είτε πρόκειται για πρόσωπο που διαθέτει σημαντική δημόσια προβολή, είτε πρόκειται για κάποιο απλό μέλος τής κοινωνίας, εν τέλει το μέτρον για την προοπτική πραγματοποίησης των προτάσεων και προθεμάτων που προβάλλει, είναι η συγκεκριμένη πρακτική του. Δεν αμφισβητώ την προσφορά όσων καθηγητών και επαγγελματιών αναλυτών προβάλλουν απόψεις στην ορθή κατεύθυνση, ούτε την αξία των απόψεων αυτών, είτε στον χώρο που αυτοί δρουν επαγγελματικά, είτε ως δημόσια εκφορά. Και οπωσδήποτε, τα όσα διατυπώνει ο Κωνσταντίνος Γρίβας έχουν μεγάλη αξία, τόσο ως διδασκαλίες στην διαμόρφωση τού φρονήματος των μελλοντικών στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, όσο και ως δημόσιος φρονηματισμός. Πλην όμως, ουδείς από αυτούς αναλαμβάνει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την εκκίνηση ενός χώρου ανατροπής. Ο εντοπισμός των παθογενειών είναι σημαντικότατος. Χωρίς όμως την συγκεκριμένη λήψη μέτρων για το ξεπέρασμά τους με οργανωμένο τρόπο, το αντίκτυπο αυτών των εντοπισμών περιορίζεται στην σφαίρα των εκκλήσεων και στην συνειδησιακή διαμόρφωση, ενώ η μετουσίωσή τους σε πράξη επαφίεται στο έλεος τού τυχαίου. Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει η διαπίστωση τού Μαρξ, πως καθήκον μας δεν είναι μόνον να ερμηνεύσουμε τις καταστάσεις που επικρατούν, αλλά να τις αλλάξουμε. Βεβαίως, χωρίς ορθή και σε βάθος ερμηνεία των δεδομένων, δεν μπορεί να προωθηθεί επιτυχής πρακτική. Αλλά και χωρίς αποφασιστική πρακτική κάθε είδους θεωρητικού χαρακτήρα παραίνεση για ουσιαστική αλλαγή παραμένει μετέωρη.
Είναι κάτι άλλο, ότι το ερμηνευτικό σχήμα τού Μαρξισμού στηρίχθηκε σκόπιμα σε λανθασμένες παραδοχές και οδήγησε σε λανθασμένα συμπεράσματα, με αποτέλεσμα αυτή η θεωρία να οδηγήσει σε αδιέξοδα και να αποτελέσει τροχοπέδη στην ιστορική πορεία των κινημάτων κοινωνικής ανατροπής. Κατά την εκτίμησή μου όμως, όποιος δεν έχει εντρίψει επισταμένως στην μαρξιστική θεωρία, στερείται ενός σημαντικού εφοδίου, στην περίπτωση που επιθυμεί να συμβάλλει ενεργά και με αποτελεσματικό τρόπο στην εκπόνηση μια θεωρίας ανατροπής. Μπορεί τα υλικά που συνθέτουν την μαρξιστική θεωρία να είναι σαθρά, πλην όμως ο τρόπος που αυτά καλουπώθηκαν στην σύνθεση ενός θεωρητικού οικοδομήματος, ήταν αριστοτεχνικός. Και παρότι οι Μαρξ και Ένγκελς ήσαν καλυμμένοι συστημικοί χαφιέδες, δεν έπαυαν να είναι τετραπέρατοι και διάνοιες ολκής. Γι αυτό και θεωρία τους άσκησε τεράστια απήχηση στις μάζες των καταπιεζόμενων, ακριβώς χωρίς να τούς βοηθήσει να ξεπεράσουν σε συλλογικό επίπεδο το στάδιο τής μάζας. Καθότι μπορεί στην ύστερη φάση τής παρακμής και διάλυσης τού συστήματος τής επικυριαρχίας των τραπεζών και των μηχανισμών επιβολής πολέμων που βιώνουμε, αυτό να στηρίζεται πλέον στους πλέον ηλιθίους μινόρες, όμως στην φάση που αυτό αναπτύχθηκε, ήταν επόμενο να θέσει σε κίνηση ότι καλύτερο διέθετε. Και αυτός είναι ο λόγος που καθιστά αποδοτική την μελέτη τής δράσης αυτών των στελεχών. Όχι μόνον διότι οφείλουμε να γνωρίζουμε σε βάθος τούς αντιπάλους μας, αλλά είναι σύμφορο να αντλούμε και αξιοποιήσιμα διδάγματα από την δράση τους στην διαμόρφωση των δικών μας σχεδιασμών και πρακτικών παρεμβάσεων.
Συνεχίζεται...