«Μητρός τε καί πατρός καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερόν ἐστιν πατρίς καί σεμνότερον καί ἁγιώτερον καί ἐν μείζονι μοίρᾳ καί παρά θεοῖς καί παρ᾽ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι» ( Σωκράτης/Πλάτων:Κρίτων, 51β ). Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΜΕΤΩΠΟΣ. Η ΕΛΛΑΣ, Η ΚΟΙΤΙΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΞΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ. Ο ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΣΦΑΓΗ ΜΕΤΑΞΥ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΩΝ, ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΤΥΦΛΩΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ. ΑΥΤΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΚΑΕΞΑΚΤΙΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ. Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ "ΔΙΟΔΟΤΟΣ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟΠΡΕΠΗΣ ΟΥΤΕ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ. ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ Ή ΤΗΝ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ Ή ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΑΠΟΤΙΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΛΑΙΕΣ, ΠΑΤΡΩΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ, ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΕΛΟΧΕΥΕΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΘΕΡΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΑΥΤΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΨΕΙ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΕΙ.
Καιρός πλέον είναι η δημιουργία ενός πραγματικού κινήματος,απελευθέρωσης της πατρίδος. Υγιούς,ξεκομμένο από τις πολιτικές φατρίες και πλαισιομένο από ΕΛΛΗΝΕΣ και οχι ελληνοφανείς,Αντε λοιπόν γιατί ο κόμπος έφτασε στο χτένι ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ
ΑπάντησηΔιαγραφή"Μιλιταριστής" είναι η λέξη που χρησιμοποίησε ο Κ.Γρίβας, για να μην πει την πραγματική λέξη που χρησιμοποίησαν οι φοιτητές του· "Στρατόκ@@λος" .
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε βεβαιότητα ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι από τούς καλύτερους παρεμβαίνοντες στην δημόσιο διάλογο. Όμως η όλη εμβέλεια τέτοιων πολύ καλών τοποθετήσεων περιορίζεται από κάποια καθοριστικής σημασίας όρια, που δεν τούς επιτρέπουν να εκφύγουν από τα πλαίσια των πολύ καλών τοποθετήσεων και να αναχθούν δημιουργικά εισερχόμενα στην σφαίρα τής συγκεκριμένης ανατρεπτικής πρακτικής. Συγκεκριμένα,
ΑπάντησηΔιαγραφή1. Ένα αναγκαίο πρόθεμα ανατροπής δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται σε όποιες επί μέρους τοποθετήσεις, που γίνονται κυρίως προφορικά, σε πλαίσια ομιλιών, εισηγήσεων, συνεντεύξεων και τοποθετήσεων, συνήθως υπό βιντεοσκοπημένη μορφή, ή υπό μορφή ηχητικής καταγραφής (podcasts).
Αναμφιβόλως σε αυτά τα πλαίσια είναι δυνατόν να εντοπίζονται ζητήματα στρατηγικής υφής, ή να θίγονται ζητήματα μεγάλης σημασίας. Πλην όμως η δυνατότητα ευκαιριακής τεκμηρίωσής τους, που προσφέρουν τα εν λόγω αυτά πλαίσια , δεν είναι επαρκούν για μια στοιχειώδη εμβάθυνση στην ουσία των ζητημάτων, με αποτέλεσμα η επιχειρηματολογία που τίθεται σε κίνηση να είναι ανεπαρκής. Επί πλέον ο σύντομος χαρακτήρας τής προβαλλόμενης επιχειρηματολογίας οδηγεί συχνά στην επανάληψη στερεοτύπων, τα οποία αδυνατούν να ανατρέψουν το αντίπαλο δέος. Οι δυο αυτοί περιορισμοί οδηγούν στο να μην ανατρέπονται με συνεκτικό τρόπο τα ισχύοντα μυθεύματα, οπότε οι κύριες θέσεις, οι οποίες είναι ορθές, όσο αφορά τον βασικό τους προσανατολισμό, επιτυγχάνουν μόνον να προϊδεάσουν στην επιθυμητή κατεύθυνση, χωρίς να συγκροτούν λειτουργικές δομές σκέψης, που μόνον μια σε βάθος επεξεργασμένη πραγματεία είναι εις θέσιν να δομεί θεωρία, η οποία να μπορεί να
λειτουργήσει ΩΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΔΡΑΣΗΣ.
2. Οι όποιες θεωρήσεις θεμελιακού χαρακτήρα δεν μπορούν να είναι αποτελέσματα ακαδημαϊκών προσεγγίσεων. Η μόνη μέθοδος που μπορεί να αποκαλύψει το βάθος τής ουσίας των ζητουμένων, προσδίδοντάς τους μια ακαταμάχητη ισχύ στην σφαίρα τής συνωμοσιο0λογίας ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΟΜΩΣΙΟΛΟΓΙΑ, η οποία εκφεύγει από τα όρια των προσεγγίσεων των όποιων καθηγητών. Πλην όμως η πανεπιστήμη τής συνωμοσιολογίας παρότι αυτή υπηρετείται συχνά από πολύ αξιόλογους μελετητές και με αποφασιστικότητα δρώσες μαχητικές συμφύσεις καλοθελητών, δεν είναι επαρκώς συγκροτημένη. Εάν εξετάσουμε μόνον τον βασικό κλάδο αυτής τής επιστήμης, που είναι η ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, πρόκειται για μια πρόκληση με τεράστιο όγκο μελέτης και επεξεργασίας τής ιστορίας, που μπορεί να οδηγήσει στην ρεαλιστική και συνεκτική της αναθεώρηση, που αποκαθιστά την ιστοριογραφία, αφ' ενός ως προς την πραγματική έκθεση των συμβάντων τού παρελθόντος, αλλά κυρίως αποκαλύπτει τις μη προφανείς προαιρέσεις και τα κυκλώματα και τούς μηχανισμούς στα παρασκήνια, που σφράγισαν σε καθοριστικό βαθμό την πορεία και την κατεύθυνση των εξελίξεων. Για να μην αναφερθώ σε άλλες κυριαρχικής σημασίας πτυχές της, όπως η εκπόνηση τού φιλοσοφικού της υποβάθρου, κυρίως με αποκατάσταση τής οντολογίας, δεδομένου ότι για να μπορέσει να λειτουργήσει μια γενικής υφής θεωρία, απαιτείται να έχει αυτή στέρεο φιλοσοφικό υπόβαθρο. Και για να σταθεί δυνατόν να εξειδικευθεί αυτή στούς επί μέρους βασικούς τομείς, όπως η κοινολογία, η πολιτική επιστήμη, η ανθρωπολογία, η θρησκειολογία και η θεωρητική φυσική, ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο τεράστιο αυτό έργο δεν είναι δυνατόν να εκπληρωθεί από ένα ή δυο καλοθελητές, έστω κι αν αυτοί διαθέτουν την στήριξη μιας αυτοκρατορίας ισχύος, όπως οι Ρότσιλντ, όπως συνέβη με την άριστα καλοστημένη, πλην όμως ψευδή θεωρία των Μαρξ και Ένγκελς. Γι αυτό απαιτείται ένα πυρήνας συντονισμένων και αποφασισμένων μελετητών, οι οποίοι θα αποτελούν και την ατμομηχανή μιας λειτουργικά παρεμβαίνουσας Πνευματικής Ηγεσίας. Εξ όσων όμως γνωρίζω, τα αναγκαία πρόσωπα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα τέτοιο πυρήνα δεν υπάρχουν σήμερα σε επαρκή αριθμό στον Ελληνικό χώρο. Όμως, επειδή η ιστορική εξέλιξη και η πρόοδος τής ζωής δεν προχωράει με άλματα, αλλά με κύματα, που η ποσοτική τους επισυσσώρευση οδηγεί βαθμηδόν σε νέα ποιοτικά επιτεύγματα, δεν αρμόζει να υποβιβάζουμε τα αποτελέσματα των μεμονωμένων, αριθμητικά ελάχιστων και ενεργούντων σε συνθήκες δυσχερούς συντονισμού προσώπων, που προσπαθούν να ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση με συγκεκριμένο τρόπο. Αυτές οι μικρές νησίδες, που προσπαθούν να αποκτήσει ο τόπος μια ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ, επικουρούνται ταυτοχρόνως από την παρέμβαση σημαντικού αριθμού μάχιμων προωθητών τής αφύπνισης, που δρουν κυρίως στα πλαίσια τού διαδικτύου. Αυτοί είναι κυρίως μεμονωμένα πρόσωπα που κινούν ιστοχώρους και κανάλια αφύπνισης, χωρίς όμως να προσβλέπουν με συγκεκριμένο τρόπο στην ίδρυση συλλογικοτήτων Πνευματικής Πρωτοπορίας. Συλλογικότητες που δρουν στα πλαίσια περιοδικών, όπως το ΙΧΩΡ, ή όπως συμβαίνει πρόσφατα με την ίδρυση μικρών κομμάτων, ενώ σε κάποια ζητήματα επιτελούν παρεμβάσεις αφυπνιστικού χαρακτήρα, ως δρώντες οργανισμοί αναπαράγονται κάτω από τις ηγετικές προθέσεις προσώπων, που κατά την εκτίμησή μου δεν διαθέτουν τις ικανότητες να ηγηθούν ενός κινήματος ανατροπής.
Επί πλέον, στην δύσβατη αυτή οδό, δρα ανασχετικά η παρέμβαση συστημικών πρακτορίσκων, που ενδυόμενοι μανδύες δήθεν συνωμοσιολόγων, προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή αφελών και συμπλεγματικών είτε σε μπουρδολογίες, όπως ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, είτε σε νεοναζιστικές χωματερές φυλετικού τύπου, όπως ο Κώστας Πλεύρης. Δεν είναι τυχαία η καταγγελία τού εκλιπόντος Ιωάννη Φουράκη, ότι πολλές οργανώσεις και πρωτοβουλίες, που επικαλούνται ότι ανήκουν στον πατριωτικό χώρο, πατρονάρονται από μασονικές στοές. Επίσης η θετική διάθεση σημαντικού αριθμού ανθρώπων καλής θελήσεως άγεται και φέρεται από διαδικτυακά κανάλια κοκωβιών, που προσποιούμενοι τούς ξερόλες, ενώ προάγουν αποπροσανατολισμό.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα να προσδιοριστεί και να ενεργοποιηθεί ο οικουμενικός ρόλος τού Ελληνισμού, που ορθότατα ευαγγελίζεται ο Κωνσταντίνος Γρίβας, είναι ιδιαίτερα δύσκολος και προς ώρας, πέραν τής αποφασιστικής πίστεως στην προώθηση αυτού τού στόχου, δεν υφίστανται απτά δεδομένα, που να σηματοδοτούν με συγκεκριμένο τρόπο την γρήγορη ανάπτυξη αυτής τής προοπτικής.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφή3. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που προσπαθούν να δομήσουν θεωρητικές προσεγγίσεις, δηλαδή να στοιχειοθετήσουν κριτική και δημιουργική γνώση σχετικά με την ανάλυση των υφισταμένων προκλήσεων και την αντιμετώπισή τους είναι είτε καθηγητές στην ανώτατη εκπαίδευση και τις παραγωγικές σχολές, είτε συνεργάτες επίσημων ή ημιεπίσημων ερευνητικών οργανισμών. Ανήκουν δηλαδή σε συστημικά ιδρύματα και μισθοδοτούνται από αυτά. Αυτό το δεδομένο ουδόλως επαρκεί για να αμφισβητηθούν στις πλείστες των περιπτώσεων οι αγαθές προσθέσεις και η προσφορά τους. Συχνά ακούμε από συντηρητικούς πολιτικούς την παραδοχή υπό μορφή καταγγελίας, ότι το σύστημα απέτυχε στην Ελλάδα να ελέγξει την πλειοψηφία των διανοουμένων, παρότι επέτυχε αντιστρόφως να εντάξει πληθώρα από αυτούς στην στελέχωση των μηχανισμών του. Αυτή η πραγματικότητα συνιστά εκ των πραγμάτων μια αντίφαση. Η εκτίμηση πολλών ανθρώπων, που κατέχουν υψηλές περγαμηνές εκπαίδευσης, συχνά με μεταπτυχιακές σπουδές σε πανεπιστήμια τής εσπερίας, ότι μέσω τής ένταξής τους σε μηχανισμούς τούς συστήματος θα μπορούσαν να επιτελέσουν ένα θετικό ρόλο δρώντας εντός αυτών των μηχανισμών, προσφέροντας θετικά ερεθίσματα στην σωστή κατεύθυνση και περιορίζοντας την συστημική αυθαιρεσία και τον διαβρωτικό ρόλο αυτών των μηχανισμών, είναι δεδομένη. Εξ άλλου, συνυπολογιζόμενης τής αναγκαιότητας να βρουν μια απασχόληση που να ανταποκρίνεται στα γνωσιολογικά τους προσόντα και επειδή οι παραλήπτες αυτής τής επαγγελματικής δραστηριότητος, είτε ως σπουδαστές, είτε ως δημόσιες υπηρεσίες, είτε ως δημόσια ενημέρωση στην διαμόρφωση τής κοινής γνώμης, είναι αυτοί στους οποίους απευθύνεται η αντίστοιχη διδασκαλία και τα πορίσματα των ερευνών τους, η συγκεκριμένη επιλογή ένταξης σε συστημικούς και θεσμικούς οργανισμούς έχει αναμφίβολα μια λογική βάση. Εξ άλλου, την αναγκαιότητα να λειτουργήσει το υφιστάμενο κράτος, ως προϋπόθεση επιβίωσης των πολιτών, αποδέχονται εκόντες άκοντες σχεδόν άπαντες, ανεξαρτήτως τού τρόπου που αξιολογούν την όποια κρατική οντότητα, δεδομένου ότι εν πολλοίς δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποια άλλη, εναλλακτική δυνατότητα. Αυτή όμως η αποδοχή τής λειτουργίας τού συστήματος, ακόμη και στην περίπτωση αποδοχής του σαν αναγκαίο κακό, εφόσον "η χώρα υφίσταται εξωτερικές απειλές" και "είναι ανάγκη να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις", στην ουσία παρελκύει την συνείδηση των πολιτών σε σχέση ομηρίας από το κράτος. Εκτός ότι αυτή η ομηρία αποδείχθηκε άκρως καταστροφική, όπως αποδείχθηκε με την αποδοχή των μνημονίων, παραβλέπει και τον τεράστιο κίνδυνο τής άλωσης τής συνείδησης των πολιτών, με τρόπο που αυτός συνήθως δεν καθίσταται αντιληπτός. Και είναι χαρακτηριστική γι αυτό η ομολογία τού Κωνσταντίνου Γρίβα σε αυτό το βίντεο, ότι αυτός ακόμη πασχίζει για να αποβάλλει την ακούσια προσαρμογή και την υποδόρια υποταγή στην ξένη κηδεμονία, που τού έχει υποβάλλει έντεχνα και με ύπουλο τρόπο το σύστημα. Αυτή η ομολογία δεν αποτελεί απλή κατάθεση μετανοίας τού ομιλητού, αλλά αποσκοπεί να αποκαλύψει το μέγεθος μιας τεράστιας παθογένειας. Η εν πολλοίς αναπόφευκτη εισδοχή ενός ανθρώπου στην χοάνη τού συστήματος, τον περνάει μέσα από ένα ολετήρα, από τον οποίον εξέρχεται ως ομοιόμορφα εμποτισμένο παράγωγο τού μάτριξ.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε βάση τα ανωτέρω συμπεραίνεται, ότι στην διαμόρφωση τής πρακτικής των στελεχών που είναι ενταγμένοι στους μηχανισμούς του κατεστημένου, δεν παίζουν ρόλο μόνον οι προθέσεις τους, ακόμη και στην περίπτωση που αυτοί διέπονται από τις αγνότερες προθέσεις, αλλά καταλυτική επίδραση επιφέρει και η συνολική διαμόρφωση τής συνολικής τους οντότητος από την θητεία εντός των συστημικών πλαισίων.
Έτσι η γνωσιολογική συγκρότηση που αποκτά κάποιος με τα μεταπτυχιακά σε ιδρύματα τής εσπερίας, μακράν απέχουν για να εφοδιάσουν αποτελεσματικά το δυναμικό ενός ανατροπέα. Η προσωπική μου επιλογή ήταν, ενώ γράφτηκα σε σχολή πολιτικών μηχανικών σε πανεπιστήμιο τού εξωτερικού, αντί να αναλώνομαι στις παραδόσεις και τα εργαστήρια τού μπετόν, ώστε να συμμετέχω ενεργά στην συνέχεια στο ξεσάλωμα τού πολεοδομικού τέρατος στην Ελλάδα, προτίμησα να επισκέπτομαι τα σεμινάρια πολιτικής οικονομίας και κοινωνιολογίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο και να συμμετέχω με θέρμη στις οργανώσεις και τις πολιτικές πρωτοβουλίες βάσης τής χώρας που ήμουν. Όταν το 1980 κατάφερα να πάρω το χαρτί, μού είπαν κάποιοι σύντροφοι γκασταρμπάιτερ, "Σύντροφε απορούμε πώς μπόρεσες να πάρεις πτυχίο, έχοντας αφιερώσει τόσο χρόνο στην προώθηση τού λαϊκού κινήματος". Όταν παρά ταύτα στρωθεί κάποιος κάτω και μελετήσει δυο ώρες για τον τρόπο που κτίζονται τα σπίτια, έχει ακόμη δυο ώρες ελεύθερες για να μελετήσει πώς γκρεμίζονται τα σάπια καθεστώτα.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο σημαντικές κι αν είναι οι απόψεις που διατυπώνει κάποιος, είτε πρόκειται για πρόσωπο που διαθέτει σημαντική δημόσια προβολή, είτε πρόκειται για κάποιο απλό μέλος τής κοινωνίας, εν τέλει το μέτρον για την προοπτική πραγματοποίησης των προτάσεων και προθεμάτων που προβάλλει, είναι η συγκεκριμένη πρακτική του. Δεν αμφισβητώ την προσφορά όσων καθηγητών και επαγγελματιών αναλυτών προβάλλουν απόψεις στην ορθή κατεύθυνση, ούτε την αξία των απόψεων αυτών, είτε στον χώρο που αυτοί δρουν επαγγελματικά, είτε ως δημόσια εκφορά. Και οπωσδήποτε, τα όσα διατυπώνει ο Κωνσταντίνος Γρίβας έχουν μεγάλη αξία, τόσο ως διδασκαλίες στην διαμόρφωση τού φρονήματος των μελλοντικών στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, όσο και ως δημόσιος φρονηματισμός. Πλην όμως, ουδείς από αυτούς αναλαμβάνει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την εκκίνηση ενός χώρου ανατροπής. Ο εντοπισμός των παθογενειών είναι σημαντικότατος. Χωρίς όμως την συγκεκριμένη λήψη μέτρων για το ξεπέρασμά τους με οργανωμένο τρόπο, το αντίκτυπο αυτών των εντοπισμών περιορίζεται στην σφαίρα των εκκλήσεων και στην συνειδησιακή διαμόρφωση, ενώ η μετουσίωσή τους σε πράξη επαφίεται στο έλεος τού τυχαίου. Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει η διαπίστωση τού Μαρξ, πως καθήκον μας δεν είναι μόνον να ερμηνεύσουμε τις καταστάσεις που επικρατούν, αλλά να τις αλλάξουμε. Βεβαίως, χωρίς ορθή και σε βάθος ερμηνεία των δεδομένων, δεν μπορεί να προωθηθεί επιτυχής πρακτική. Αλλά και χωρίς αποφασιστική πρακτική κάθε είδους θεωρητικού χαρακτήρα παραίνεση για ουσιαστική αλλαγή παραμένει μετέωρη.
Είναι κάτι άλλο, ότι το ερμηνευτικό σχήμα τού Μαρξισμού στηρίχθηκε σκόπιμα σε λανθασμένες παραδοχές και οδήγησε σε λανθασμένα συμπεράσματα, με αποτέλεσμα αυτή η θεωρία να οδηγήσει σε αδιέξοδα και να αποτελέσει τροχοπέδη στην ιστορική πορεία των κινημάτων κοινωνικής ανατροπής. Κατά την εκτίμησή μου όμως, όποιος δεν έχει εντρίψει επισταμένως στην μαρξιστική θεωρία, στερείται ενός σημαντικού εφοδίου, στην περίπτωση που επιθυμεί να συμβάλλει ενεργά και με αποτελεσματικό τρόπο στην εκπόνηση μια θεωρίας ανατροπής. Μπορεί τα υλικά που συνθέτουν την μαρξιστική θεωρία να είναι σαθρά, πλην όμως ο τρόπος που αυτά καλουπώθηκαν στην σύνθεση ενός θεωρητικού οικοδομήματος, ήταν αριστοτεχνικός. Και παρότι οι Μαρξ και Ένγκελς ήσαν καλυμμένοι συστημικοί χαφιέδες, δεν έπαυαν να είναι τετραπέρατοι και διάνοιες ολκής. Γι αυτό και θεωρία τους άσκησε τεράστια απήχηση στις μάζες των καταπιεζόμενων, ακριβώς χωρίς να τούς βοηθήσει να ξεπεράσουν σε συλλογικό επίπεδο το στάδιο τής μάζας. Καθότι μπορεί στην ύστερη φάση τής παρακμής και διάλυσης τού συστήματος τής επικυριαρχίας των τραπεζών και των μηχανισμών επιβολής πολέμων που βιώνουμε, αυτό να στηρίζεται πλέον στους πλέον ηλιθίους μινόρες, όμως στην φάση που αυτό αναπτύχθηκε, ήταν επόμενο να θέσει σε κίνηση ότι καλύτερο διέθετε. Και αυτός είναι ο λόγος που καθιστά αποδοτική την μελέτη τής δράσης αυτών των στελεχών. Όχι μόνον διότι οφείλουμε να γνωρίζουμε σε βάθος τούς αντιπάλους μας, αλλά είναι σύμφορο να αντλούμε και αξιοποιήσιμα διδάγματα από την δράση τους στην διαμόρφωση των δικών μας σχεδιασμών και πρακτικών παρεμβάσεων.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαρακτηριστική για τον τρόπο αποστασιοποίησης από την πρόκληση ανάληψης συγκεκριμένων πρωτοβουλιών για την προώθηση πρακτικών σε κινηματική βάση με στόχο την ανατροπή των υλικών δεδομένων που μαστίζουν τον Ελληνισμό, είναι η αναφορά που είχε κατ' επανάληψη προβεί ο Χρήστος Γιανναράς σχετικά με το αναμενόμενο επερχόμενο υποκείμενο τού αγώνος. Η αναφορά του αυτή ήταν "οι τρεις αντρειωμένοι στο ποίημα τού Νίκου Γκάτσου", που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκης. Αυτή η αναφορά, εκτός από την προφανή υπεκφυγή που περιέχει, χαρακτηρίζεται ταυτοχρόνως και από τα στερεότυπα, που χωρίς προσέγγιση βάθους περιέχονται στην βάση ενός μη ισχύοντος αυτονόητου και αυταπόδεικτου στις τοποθετήσεις των καθηγητών και αναλυτών, την αδιαμφισβήτητη σημαντική προσφορά των οποίων έχω ήδη εξάρει στα προηγούμενα σχόλια. Ειδικά για τον Χρήστο Γιανναρά, έχω εξάρει στο παρελθόν συχνά την άκρως χρήσιμη τομή σκέψης, που αυτός προσέφερε στο Πανελλήνιο σε ζητήματα αιχμής, χωρίς όμως να συμφωνώ με το σύνολο όλων των απόψεών του. Η συγκεκριμένη αναφορά στο ποίημα τού Νίκου Γκάτσου είναι ιδιαίτερη "πιασάρικη", προσεγγίζοντας το θυμικό τού παραλήπτου, καθότι η μνεία ενός αγαπημένου ποιητού, τα ποιήματα τού οποίου έχουν τύχη πολλαπλής εξαίρετης μελοποίησης, διαπερνά την συνειδησιακή σφαίρα προς την μεριά τού συναισθήματος. Η αναφορά στους "τρεις αντρειωμένους" αυτομάτως ανάγει αριθμητικώς στο Τριαδικό Δόγμα, που είναι και ο κυριαρχικός άξονας, είτε άμεσα είτε έμμεσα, των συνολικών παρεμβάσεων τού Χρήστου Γιανναρά. Στο εν λόγω ποίημα γίνεται αναφορά και σε κάποιον τέταρτο, που είναι "ο γιός τής Άννας τής Κομνηνής". Αυτή είναι μακράν η σημαντικότερη συγγραφεύς και χρονικογράφος τού Βυζαντίου. Με την συχνή αναφορά σε αυτό το άσμα, ο Χρήστος Γιανναράς υποβάλλει την άποψη, ότι το αναμενόμενο επερχόμενο επαναστατικό υποκείμενο, που θα αποκαταστήσει τα δίκαια τού Ελληνισμού, πρόκειται να προέρχεται από τον αγώνα διάσωσης τής Ελληνικότητος που διεξήγε το Βυζάντιο κατά την μακρά περίοδο των μέσων χρόνων και με την σωτήρια βοήθεια τής Πίστεως, που συμπυκνώνεται στο Τριαδικό Δόγμα. Όμως, την τεκμηρίωση αυτής τής εκτίμησης σε βάση ιστορικής έρευνας δεν προώθησε ποτέ Ο Χρήστος Γιανναράς, επιλέγοντας ώς βάση των προσεγγίσεών του επιχειρήματα κυρίως θεολογικού και φιλοσοφικού χαρακτήρα. Πλην όμως, δεν αποτελεί το Βυζάντιο κάτι που είναι ορθόν να τύχει αξιολόγησης κατ' αποκοπήν. Οπωσδήποτε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα στην διάσωση τής συνέχειας τού Ελληνισμού. Όμως στα πλαίσιά του δεν έδρασε μόνον ο Έλλην Ήρως Ηρακλής, αλλά εξ ίσου καταλυτικής σημασίας ήταν και ανάπτυξη δράσης από την ελληνόφωνη λερναία ύδρα, που συν τοις άλλοις κατέβασε τούς δυτικούς από τα δέντρα, δρομολογώντας την Αναγέννηση, που αυτή επώασε. Με αυτά τα κεντρικής σημασίας ζητήματα δεν έχει καταπιαστεί μέχρι σήμερα η ιστοριογραφία με τρόπο συνειδητά συνεκτικό, με αποτέλεσμα το ιστορικό τοπίο να παραμένει θολό. Αναμφίβολα έχουν εκπονηθεί σχετικά εξαίρετες επί μέρους μελέτες και μονογραφίες (όπως πχ. αυτές των Κωνσταντίνου Σάθα, Απόστολου Βακαλόπουλου και Αντώνη Καλδέλλη και αρκετών άλλων). Αυτό όμως που ακόμη λείπει είναι μια σύνθεση, που θα οδηγούσε σε μακροϊστορική αποτίμηση τής περιόδου τής Ρωμανίας, αποτιμώντας ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ όσων αυτή προήγε. Κατά συνέπεια, η εμμονή σε στερεότυπα, αντί να διευκρινίζει, μάλλον αποτελεί βερμπαλισμούς χωρίς πρακτική αξία.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟπωσδήποτε υποκλίνομαι ενώπιον τής προσφοράς τού Κωνσταντίνου Γρίβα, το οποίον θεωρώ κάλλιστο όσων αρθρώνουν αφυπνιστικό και αναλυτικό εθνικό και πολιτικό λόγο. Όμως, δεν μπορώ να μην διακρίνω και στον δικό τρόπο εκφοράς την προβολή κάποιων στερεότυπων σε εβιντετσιαλιστική βάση (δηλαδή θεωρώντας ως αυταπόδεικτα με απλό τρόπο κάποια φαινόμενα και διαδικασίες, που είναι πολύ πιο σύνθετα από ότι η επιγραμματική και στερεότυπη διατύπωσή τους).
Δυο είναι τα σημεία στην τοποθέτησή του σε αυτήν την ανάρτηση, που αισθάνομαι την ανάγκη μιας διαφοροποίησης.
1. Με το σχήμα, ότι η Ορθοξία αποτελεί αδιαμφισβήτητη συνέχεια τού Ελληνισμού, την οποίαν υποθάλπουν Δωδεκαθεϊστές δολιοφθορείς, δεν συμφωνώ. Αναμφίβολα η Ορθοδοξία αποτελεί οργανική συνέχεια τού Ελληνισμού. Η συρρίκνωση όμως αυτής τής διαδικασίας σε σλόγκαν στερεότυπο μια φράσης, όχι μόνον δεν αναδεικνύει την ουσία τού φαινομένου, αλλά αποκρύπτει κάποιες βασικές διαστάσεις του, που είναι ζωτικής σημασίας για τον αγώνα επιβίωσης τού Έθνους. Διότι οφείλουμε να αναρωτηθούμε τελικά, σύμφωνα και με κάποια που εκτίθενται στο προηγούμενο σχόλιο, για ποιον Ελληνισμό και για ποια Ορθοδοξία πρόκειται τελικά; Αυτή των Ελλήνων, ή αυτή των δολιοφθορέων τοξικών ελληνοφώνων;
Ο Γιώργος Τσαγκρινός, εκδότης τού περιοδικού ΙΧΩΡ πχ. είχε ισχυριστεί σε εκπομπή τού Κώστα Χαρδαβέλλα για τα Ελευσίνια Μυστήρια, αφού προηγουμένως είχε αποδεχθεί ότι είναι ελευθεροτέκτων, ότι πολλά στοιχεία τής "αρχαίας θρησκείας" (τουτέστιν τής χθόνιας, κρόνιας πτυχής της) έχουν εισχωρήσει στην Χριστιανική θρησκεία, όπως η προσφώνηση τής Δήμητρας ως Δέποιανας, που αποδόθηκε κατόπιν στην Θεοτόκο. Δεν θεωρώ τον Γιώργο Τσαγκρινό συνειδητά κακό άνθρωπο, ούτε αμφισβητώ την προσφορά του στην αποκατάσταση κάποιων ζητημάτων. Όμως απορρίπτω τα θεολογικά του πιστεύω και κυρίως την συμμετοχή του σε αποκρυφιστικό κύκλωμα άκρως επιζήμια.
Ούτε η σημερινή κατάντια τής ιεραρχίας τής εκκλησίας τής Ελλάδος είναι κατά την εκτίμησή μου αποτέλεσμα αποκλειστικά κρατικής κοσμικού χαρακτήρα χειραγώγησής της. Το πεδίον τής Χριστιανικής Πίστεως στάθηκε ανέκαθεν θέρετρο συγκρούσεων μεταξύ δυνάμεων που εμφορούντο από το Αγνό Ελληνικό Πνεύμα και δυνάμεων που προσπαθούσαν να τής προδώσουν χθόνιες κρόνιες κατευθύνσεις. Η σχέση μεταξύ Ελληνισμού και Ορθοδοξίας είναι μια άκρως σύνθετη διαδικασία. Παρότι η εξιχνίαση τού φαινομένου αυτού με έχει απασχολήσει και εξακολουθεί να με απασχολεί έντονα, έχω συχνά δηλώσει, ότι δεν συμμετέχω, τουλάχιστον προς ώρας, σε διαλόγους θρησκευτικού περιεχομένου. Όμως ο αποκαθαρισμός τού Ελληνισμού από ετερογενή στοιχεία, που προσπαθούν να τον υποσκάψουν, αποτελεί μείζον θέμα και εάν αυτός δεν ολοκληρωθεί πλήρως, θα εξακολουθήσουν να υφίστανται εμπόδια στην πραγμάτωση τής αληθούς μας ταυτότητος. Αυτή η διαδικασία είναι όμως φρόνιμο να διέπεται από συγκεκριμένη σειρά των ζητημάτων που εκτίθενται.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο δεύτερο στερεότυπο απέναντι στο οποίον διαφοροποιούμαι είναι η αναφορά στον αγώνα τής ΕΟΚΑ, ως το "σημαντικότερο αντιαποικιακό κίνημα μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο". Ουδείς δύναται να αμφισβητήσει τον ηρωισμό των νέων που πρόσφεραν απλόχερα την ζωή τους για την απελευθέρωση τής Κύπρου από τα αποικιακά δεσμά και την εθνική αποκατάσταση των Ελλήνων τής Κύπρου με την ένωση στον εθνικό κορμό. Όταν επισκέφθηκα πριν 31 χρόνια τα "Φυλακισμένα Μνήματα", τον χώρο όπου οι Άγγλοι ιμπεριαλιστές απαγχόνισαν κάποιους βασικούς από τούς Ήρωες αυτού τού αγώνα, αισθάνθηκα ένα πρωτόγνωρα αξεπέραστο συγκλονιστικό δέος, αλλά και μια βαθύτατη θλίψη. Καθότι, η συρρίκνωση αυτής τής μεγαλειώδους αυτοθυσίας σε σλόγκαν αποσιωπά μια πολύ σημαντική, αλλά και βαθύτατα τραγική πτυχή της. Αυτή η προσπάθεια είχε χειραγωγηθεί από στελέχη στρατιωτικών τού Ελλαδικού κράτους, που πρακτόρευαν συμφέροντα των ΗΠΑ στον ανταγωνισμό τους με την Αγγλία για τον στρατιωτικό έλεγχο τής Κύπρου. Αυτά τα συμβάντα παρέθεσε με διεισδυτική οξυδέρκεια στο βιβλίο του "Συνωμοσία τής Σιωπής" ο δολοφονηθείς Νίκος Βεργίδης (Θανάσης Κατσαρός) και στην συνέχεια ο Αθανάσιος Στριγάς στο βιβλίο του για την Κύπρο. Η ουσία τού Κυπριακού ουδέποτε απασχόλησε την Ελλαδική κοινή γνώμη με την αναγκαία σοβαρότητα, η οποία κινήθηκε μεταξύ συνθηματολογίας και επανάληψης στερεοτύπων. Και διερωτώμαι, σε ποια βάση έρχονται να διατρίψουν οι σπουδαστές των παραγωγικών σχολών των ενόπλων δυνάμεων στην γεωστρατηγική ιστορία τής περιοχής, όταν δεν έχει ανοίξει ακόμη ο φάκελος τής προδοσίας τής Κύπρου. Όπως και ποιο τρόπο θα μπορέσει ο Ελληνισμός να αναδειχθεί σε μελλοντική πολιτιστική υπερδύναμη τής οικουμένης, όταν εξακολουθεί να κουβαλάει στους ώμους του τέτοια κενά.
Αυτοί που διαχειρίστηκαν το Κυπριακό, πρακτόρευσαν αποκλειστικά συμφέροντα είτε τής Αγγλίας, είτε των ΗΠΑ, στα πλαίσια τού ανταγωνισμού τους για τον στρατηγικό έλεγχο τής Κύπρου. Ο Μακάριος στοιχειοθετήθηκε αρχικά ως πράκτορας των ΗΠΑ, κατά την παραμονή του με υποτροφία στην Νέα Υόρκη στο "παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών" ως θέρετρο προώθησης τού οικουμενισμού. Το σύνθημα τής Ενώσεως που τότε προωθήθηκε, άλλα ευαγγελιζόταν και σε άλλα αποσκοπούσε στην πράξη. Όταν ο Μακάριος εξορίστηκε στις Σεϋχέλλες από τούς Άγγλους μετά την επιστροφή του στην Κύπρο, καταγράφηκε εκεί με ύπουλο τρόπο οπτικοακουστικό υλικό με ομοφυλοφιλικές συνευρέσεις, με αποτέλεσμα αυτός κάτω από εκβιασμό να αλλάξει το στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών που πρακτόρευε. Γι' αυτό είμαι κάθετα αντίθετος με την πρακτική ευνουχισμού που εφάρμοζαν θρησκόληπτα κυκλώματα στην μονή τού Κύκκου, που μετέτρεπε νέα παιδιά σε ακρωτηριασμένα θύματα, σπρώχνοντάς σε παρά φύσιν πρακτικές.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ πράκτορας των ΗΠΑ Ανδρέας Παπανδρέου προώθησε στην συνέχεια την μεραρχία των καθαρμάτων τού ΑΣΠΙΔΑ, για να οργανώσουν φιλικό για τής ΗΠΑ πραξικόπημα εναντίον την Μακαρίου. Την μεραρχία αυτή απέσυρε στην συνέχεια ο παλατιανός πράκτορας και αγγλόδουλος Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ενώ το επιστέγασμα τής προδοτικής πορείας αποτέλεσε το πραξικόπημα τής Ιωαννιδικής κλίκας, η έκκληση τού χαφιέ Μακαρίου στον ΟΗΕ για επέμβαση των "εγγυητριών Δυνάμεων" μετά το πραξικόπημα που άνοιξε τις θύρες στην τουρκική εισβολή και ο ανθελληνικός κυνισμός των καθικιών Καραμαν Αλή και Αβέρωφ τού "η Κύπρος κείται μακράν".
Όμως το ξεπούλημα τής Κύπρου σε ανθελληνικές δυνάμεις εξακολουθεί γοργά μέχρι σήμερα. Η νήσος έχει υποστεί καθίζηση σε άτυπο προτεκτοράτο τού γενοκτονικού μορφώματος, που δρα εκεί ως κράτος εν κράτει, στα πλαίσια μιας ανθελληνικής δήθεν "συμμαχίας". Και το λυμαίνεται σε παράνομη βάση μια κλίκα αποκρυφιστών ροδοσταύρων πολιτικά και οικονομικά, στην οποίαν συμμετέχει σε εξέχουσα θέση ο παρακαθήμενος τού κούλη Μιλωνάκης.
Η γάγκραινα προχωράει ακάθεκτη, παρά τα ψεύτικα δάκρυα στα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο. Και εάν δεν ανασουμπιθούμε επί τέλους αποφασιστικά και με σοβαρότητα, όχι μόνον δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί ο Ελληνισμός στην ρεαλιστικότατη επιταγή ανάδειξής του σε Πνευματική Πρωτοπορεία τής οικουμένης, παρά απειλούμαστε να δούμε την σημαία κουρελόπανο των νεοοθωμανών να στήνεται επάνω στον Ιερό Βράχο τής Ακροπόλεως. Γι αυτό χρειαζόμαστε άμεση κατάργηση τής προσφυγής σε στερεότυπα και απρόσκωπτη ένταση τής προσπάθειας για ουσιαστική εθνική και κοινωνική εγρήγορση, χωρίς υπεκφυγές.