Η λέξη Ελλάς προέρχεται εκ δύο λέξεων :
α. εκ της λέξεως Ελ εκ του Ηλ, Ήλιος [ Ήλ(ιος)], και
β. εκ της λέξεως λας = πέτρα.
Ελ + λας = φως + πέτρα, ήτοι Ελλάς = φωτεινή πέτρα, τουτέστιν : Ελλάς = λαμπερή γη, γη πολιτισμού.
Ο Ήλιος, ποιητ. Ηέλιος, κατά την ελληνική Μυθολογία ήτο υιός του Τιτάνος Υπερίωνος και της Θείας. Ήτο Τιτάν, καλούμενος Υπεριωνίδης ή Υπερίων. Ήτο αδελφός της Σελήνης και της Ηούς, της Αυγής. Το πρωί αναδυόταν από τη λίμνη του Ωκεανού. Είχε λαμπρό τέθριππο, άρμα συρόμενο από τέσσερις ίππους. Οι ίπποι ήσαν πυρίπνοοι, με την ανάσα τους έβγαζαν φλόγες. Ο Ήλιος, ως ηνίοχος, με τους ίππους και το άρμα διέτρεχε τον ουρανό και το εσπέρας καταδυόταν πάλι στον Ωκεανό. Ο Ήλιος κατά τη νύκτα μέχρι την Αυγή έμενε μέσα στη γη σε λαμπρό μέγαρο.
Κατά τον Όμηρο, ο Ήλιος μπαίνοντας παντού με τις ακτίνες του βλέπει τα πάντα, είναι πανδερκής, γι΄ αυτό οι ορκιζόμενοι για κρυφά πράγματα συχνά επικαλούνται αυτόν, τον Ήλιο (Ομήρου Ιλιάδα Γ, 277). Και σήμερα δίνουμε όρκο για κάτι που δεν γνωρίζουμε και λέμε : «Να, στο φως μου», κάνοντας με τα χέρια μας μια κυκλική κίνηση του προσώπου μας, υπονοώντας τον Ήλιο, δηλαδή σχηματίζοντας τον κύκλο, το σχήμα του ΄Ηλιου.
Στη νήσο Τρινακρία, ήτοι Σικελία, ο Ήλιος είχε επτά αγέλες βοών και επτά ποίμνια, έκαστο αποτελούμενο σταθερά από 50 ζώα, χωρίς δηλαδή αυξομειώσεις (Ομήρου Οδύσσεια μ, 127), σύμβολα του έτους, αποτελούμενου από 50 εβδομάδες, κατά τους αρχαιοτάτους. Κάθε δε εβδομάς είχε 7 ημέρες και 7 νύχτες. Ποιμένες δε στα ποίμνια αυτά ήσαν οι θυγατέρες του Ήλιου εκ της Νεαίρας, η Φαέθουσα (ή Φωτεινή) και η Λαμπετώ.
Εκ της Πέρσης ή Περσηίδος ο Ήλιος είχε τέκνα τον Αιήτη και την Κίρκη. Εκ της Κλυμένης είχε υιό τον Φαέθοντα, του οποίου το όνομα ήτο και του Ηλίου το επίθετο (Ομήρου Οδύσσεια ε, 479).
Ο υιός Φαέθων, έφηβος ών, ζήτησε και έλαβε από τον πατέρα του Ήλιο την άδεια να οδηγήσει ο ίδιος το άρμα για μία ημέρα. Μπροστά στα αδέξια όμως χέρια του στον χειρισμό των ηνίων, χαλιναριών, των ίππων οι φλογοβόλοι ίπποι αφήνιασαν, έφεραν τα πάνω κάτω και έσμιξαν κατά τρόπο ανώμαλο τον ουρανό με την γη. Ο θεός Δίας, για να προλάβει την παντελή καταστροφή του κόσμου, απέστειλε κεραυνό, κατακεραύνωσε τον Φαέθοντα που έπεσε στον ποταμό Ηριδανό και τον θρηνούν οι αδελφές του Ηλιάδες ή Φαεθοντίδες, οι οποίες είναι μεταμορφωμένες σε έλατα ή λεύκες, και τα δάκρυά τους γίνονταν ήλεκτρο.
Με την πάροδο των ετών ο Ήλιος ταυτίσθηκε με τον θεό Απόλλωνα, τον θεό του φωτός, τον τα πάντα ορώντα, αλλά και τον θεό της μαντείας, τον τα πάντα ειδότα, γνωρίζοντα (Μαντείο Δελφών).
Ο Ήλιος ελατρεύετο σε πολλά μέρη της αρχαίας Ελλάδος, στην Κόρινθο, το Άργος, την Ήλιδα, τη νήσο μας Ρόδο στο Αιγαίο μας πέλαγος. Στην Ρόδο μάλιστα υπήρχε ένα κολοσσιαίο άγαλμα, που εθεωρείτο ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητος. Ήτο κατασκευασμένο στην είσοδο του λιμανιού της πόλεως.
Ιερά όντα του Ηλίου ήσαν ο αλέκτωρ (πετεινός), και ζώα λευκά, ιδίως οι ίπποι. Στην τέχνη ο Ήλιος παριστάνεται, απεικονίζεται στις αγγειογραφίες όμοιος με τον Απόλλωνα, κάπως μάλιστα σωματώδης.
Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών ευρίσκεται αρχαιοελληνικό κάλυμμα πυξίδος, του 5ου αιώνος π.Χ., 500π.Χ.-400 π.Χ. ερυθρόμορφου ρυθμού, που φέρει αγγειογραφία. Στην ερυθρόμορφη τούτη αγγειογραφία εικονίζεται ο Ήλιος, ο οποίος οδηγεί τέθριππο, τροχήλατο συρόμενο από τέσσερις ίππους, και ανεβαίνει ψηλά. Επάνω από το κεφάλι του ακτινοβολεί ο ηλιακός δίσκος. Στην παράσταση τούτη εικονίζεται και τμήμα του αλόγου της Σελήνης, ενώ η ίδια έχει εξαφανιστεί με την εμφάνιση του Ήλιου. Χάνεται δε και η φτερωτή Νύχτα με την παρουσία του Ήλιου.
Στο Institute of Arts, του Ντιτρόϊτ, πόλη των Η.Π.Α., ευρίσκεται αρχαιοελληνικός κρατήρ, του 5ου αιώνος π.Χ., ήτοι 500 π.Χ.-400 π.Χ., ερυθρόμορφου ρυθμού, ο οποίος φέρει αγγειογραφία. Στην ερυθρόμορφη τούτη αγγειογραφία παριστάνεται ο Ήλιος με το άρμα του. Επάνω στο άρμα του, που το σέρνουν δύο φτερωτά άλογα, συνεχίζει την αέναη πορεία του επάνω από θάλασσες και στεριές, από την Ανατολή μέχρι την Δύση και πάλι από την αρχή. Επάνω από την κεφαλή του Ήλιου λάμπει ο ηλιακός δίσκος.
Στις 3 Μαϊου του ενεστώτος έτους, 2026, οι Η.Π.Α. παρέδωσαν στην Ελλάδα ένα αρχαιοελληνικό αργυρό δίδραχμο νόμισμα της νήσου μας Ρόδου, κοπής του 304 π.Χ., που απεικονίζει τον Ήλιο στην εμπρόσθια όψη και «το Ρόδον της Ρόδου» στην οπίσθια όψη. Ο Ήλιος (Ηέλιος), κατά την ελληνική Μυθολογία, ήτο υιός του Τιτάνος Υπερίωνος και της Τιτανίδος Θείας. Ωνομάζετο δε και Υπεριωνίδης, υιός δηλαδή του Υπερίωνος. Ο ίδιος ήτο, ως άνω ανεφέρθη, αδελφός της Σελήνης και της Ηούς (=γλυκοχαράματος). Το «Ρόδον της Ρόδου» είναι το αρχαίο ελληνικό σύμβολο και έμβλημα του νησιού της Ρόδου, το οποίο συνδέεται με το ελληνικό όνομά της, την ελληνική Μυθολογία της και την ελληνική Ιστορία της.
ΗΛΙΟΣ ΦΩΣ.......ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΙΩ Η ΣΠΙΤΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑ...ΩΡΑΙΟΣ Ο ΔΙΑΣ...