Από αυτή την Δευτέρα.. ο Διόδοτος ετοιμάζεται για φθινοπωρινές διακοπές...
Φθινοπωρινές Διακοπές..... Για Πάααντα
Nα έχετε μια όμορφη Κυριακή !!! 😊
Καλλιτεχνική σύνθεση, ειδικά για τον Διόδοτο, από τη φίλη και αναγνώστρια Δ.Π.
Καλλιτεχνική σύνθεση, ειδικά για τον Διόδοτο, από τη φίλη και αναγνώστρια Δ.Π.
ΚΟΜΜΑΤΑΡΕΣ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΩΡΑΙΟ ΤΟ ΚΡΙΑΡΙ ΜΑΛΛΟΝ ΚΡΙΑΡΙ...
ΩΠΑ ΡΕ ΦΙΛΕ !!!!!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΓΚΑΖΩΣΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ.
Ο ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ !
Kαλώς τα boyzzz!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαχαχαχαχα Κώστα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑφού μάθαμε όλα τα οικονομικά του ζεύγους Καρβέλα Βίσση θα μάθουμε και όλα τα ερωτικά στη συνέχεια? Έχει τόση αγάπη το εφοπλιστικό ζεύγος για την τραγουδίστρια που αγγίζει τα όρια της λατρείας.
Καλές διακοπές Κώστα.
Ευρυδίκη
Eυχαριστώ Ευρυδίκη μου! Θα αναρτηθούν λίγα πραγματάκια και αύριο βράδυ.
ΔιαγραφήΤΟΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ..... ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλές φθινοπωρινές διακοπές Κωστή.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ-ΑΧΑΡΝΑΙ
Eυχαριστώ Αγγελικούλα μου!
ΔιαγραφήΗ ΆΓΝΟΙΑ ΈΧΕΙ ΓΊΝΕΙ ΕΥΧΆΡΙΣΤΗ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣάββατο 10 Οκτωβρίου 2026
Η ελευθερία να γνωρίζουμε είναι άχρηστη αν χάσουμε την επιθυμία να γνωρίζουμε. Από τον Όργουελ στον Χάξλεϋ, μέχρι τον αλγόριθμο: δεν χρειάζεται πλέον να απαγορεύουμε τη σκέψη όταν η απόσπαση της προσοχής είναι πολύ πιο εύκολη.
Του Riccardo Alberto Quattrini -
ΣΥΝΟΨΗ
Μια φορά κι έναν καιρό, η λογοκρισία απαγόρευε βιβλία, διέγραφε λέξεις, καταδίωκε ιδέες. Σήμερα μπορεί να μην υπάρχει πλέον ανάγκη για αυτό. Ο Όργουελ φοβόταν μια δύναμη ικανή να μας εμποδίσει να γνωρίσουμε. Ο Χάξλεϋ φαντάστηκε κάτι πιο λεπτό: μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν θα ήθελε να ξέρει πια, επειδή ήταν πολύ απασχολημένοι με τη διασκέδαση. Ο αλγόριθμος φαίνεται να έχει φέρει αυτή τη διορατικότητα στο παρόν μας. Δεν μας διατάζει να μην σκεφτόμαστε: μας προσφέρει συνεχώς κάτι πιο εύκολο, πιο γρήγορο και πιο ευχάριστο να κάνουμε. Βίντεο, ειδοποιήσεις, στιγμιαία οργή, ατελείωτη ψυχαγωγία. Η άγνοια δεν επιβάλλεται πλέον: γίνεται άνετη. Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολο να το αναγνωρίσεις και να το καταπολεμήσεις.
Για πολύ καιρό, η εξουσία είχε μια σχετικά απλή σχέση με τη γνώση: τη φοβόταν. Ένα βιβλίο θα μπορούσε να διασχίσει τα σύνορα, μια ιδέα θα μπορούσε να ζήσει περισσότερο από τον συγγραφέα της, μια τυπωμένη σελίδα θα μπορούσε να αμφισβητήσει αυτό που φαινόταν αμετάβλητο. Όταν συνέβαινε αυτό, η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα αναγνωρίσιμη: απαγόρευση, κατάσχεση, λογοκρισία, επανεγγραφή. Και, όταν αυτό δεν ήταν αρκετό, να καίγεται.
Το κάψιμο των βιβλίων είναι ίσως η πιο βάναυση εικόνα αυτής της σχέσης, αλλά και η πιο ειλικρινής. Από το Ευρετήριο των Απαγορευμένων Βιβλίων μέχρι τις πυρκαγιές των Ναζί το 1933, πολύ διαφορετικές εποχές και δυνάμεις έχουν μοιραστεί τουλάχιστον αυτή την πεποίθηση: ορισμένες ιδέες γίνονται επικίνδυνες όταν μπορούν να κυκλοφορήσουν. [1] Όποιος ρίχνει ένα βιβλίο στη φωτιά αναγνωρίζει σιωπηρά τη δύναμή του. Δεν καίς ό,τι θεωρείς άσχετο. Ό,τι φοβούνται να διαβαστεί, να θυμηθεί, να μεταδοθεί, καίγεται.
Ο Τζορτζ Όργουελ πήρε αυτή τη λογική στις ακραίες συνέπειές της. Το 1984, η εξουσία δεν περιορίζεται στο να καθορίζει τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι: ισχυρίζεται ότι αποφασίζει τι μπορούν να γνωρίζουν. [2] Το παρελθόν διορθώνεται συνεχώς έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να το χρησιμοποιήσει ενάντια στο παρόν. Οι λέξεις μειώνονται επειδή γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατυπωθούν σκέψεις ασυμβίβαστες με την κυρίαρχη τάξη. Η ίδια η μνήμη γίνεται ύποπτη. Ο Ουίνστον Σμιθ εργάζεται ακριβώς πάνω σε αυτό: πρέπει όχι μόνο να κρύψει την αλήθεια, πρέπει να καταστήσει αδύνατο να αποδείξει ότι υπήρξε ποτέ μια αλήθεια διαφορετική από αυτή που διακηρύχθηκε εκείνη τη στιγμή. Σε αυτόν τον κόσμο, η γνώση εξακολουθεί να είναι επικίνδυνη. Για το λόγο αυτό, πρέπει να ελέγχεται.
Και αυτός είναι ίσως ο παράδοξος φόρος τιμής που κάθε λογοκριτής αποτίει στον πολιτισμό: απαγορεύοντας ένα βιβλίο, παραδέχεται ότι αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να αλλάξει κάτι. Κλείνει μια βιβλιοθήκη γιατί φοβάται ότι κάποιος θα θέλει να μπει σε αυτήν. Αλλά το πρόβλημά μας ξεκινά ακριβώς εκεί που φαίνεται να τελειώνει αυτό του Όργουελ.
Συνεχιζεται….
του Riccardo Alberto Quattrini Συγγραφέας, δοκιμιογράφος και συγγραφέας του πολιτιστικού ιστολογίου Inchiostronero https://www.inchiostronero.it/
https://enaasteri.blogspot.com/2026/10/blog-post_10.html