Σε ηλικία 70 ετών πέθανε χθες ο σπουδαίος Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ (Béla Tarr), γνωστός για τα μακρά μονοπλάνα του και τις ασπρόμαυρες ταινίες του που απεικονίζουν ερημωμένα τοπία.
Χαρακτηρίστηκε ως «ο Ούγγρος Ταρκόφσκι».
Δάσκαλος του ουγγρικού κινηματογράφου, ανάμεσα στο συχνά σκοτεινό έργο του, ξεχωρίζει το «Satantango» («Το τανγκό του Σατανά», 1994), επτάωρη ταινία για την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη και την υλική και πνευματική της παρακμή.
Περισσότερες πληροφορίες για τον μεγάλο δάσκαλο, δείτε στην wikipedia, εδώ.
Εγώ θα επικεντρωθώ στο "Άλογο του Τορίνο" (2011), μετά την προβολή του οποίου είχε ανακοινώσει την αποχώρησή του από τον κινηματογράφο, γυρίζοντας στη συνέχεια μόνο δύο ταινίες μικρού μήκους και προτιμώντας να διδάσκει κινηματογράφο στην Ουγγαρία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. ΚΑΙ σε αυτή την ταινία αναφέρεται στην υλική και πνευματική παρακμή της κεντρικής Ευρώπης, ακόμα και της υπαίθρου, των αρχών του 20ού αιώνα. Αλλά το πάει το πράγμα ακόμα βαθύτερα, όπως περιγράφω πιο κάτω.
«Έκανα όσα ήθελα», εκμυστηρεύθηκε το 2019 στο ουγγρικό εβδομαδιαίο περιοδικό HVG.
Ναι, είπε αυτή την φράση ο Μπέλα Ταρ τότε, και σταμάτησε να κινηματογραφεί, αλλά κι εγώ όταν είδα το 2011 το "Άλογο του Τορίνο".. είπα από μέσα μου.. "Από εδώ και πέρα.. ό,τι δω στον κινηματογράφο.. θα είναι απλώς για να περνάει η ώρα". Συνεχίζω να το πιστεύω αυτό, και μάλιστα έκατσα σήμερα να την δω μια τρίτη τελευταία (;) φορά.
Δεν είναι βέβαια για πολλούς αυτές οι 2μισι ώρες, και ειδικά με μονόπλανα, αν είστε από τους θεατές που έχουν ρίξει υπνάκο με ταινίες του Αγγελόπουλου, πάντως επάνω μου η ταινία αυτή λειτουργεί σαν μαγνήτης και σε κάθε της λεπτό κάνω αστραπιαία πολλές και διάφορες σκέψεις και αναλύσεις.
Το πρώτο και οριστικό μου συμπέρασμα για αυτό που είδα.. είναι:
Ακυρώνεις τον Θεό ; Ακυρώνεις και την δημιουργία του. Ακυρώνεις και την ίδια την δική σου ύπαρξη. Σού απομένει να μην ξαναξημερώσει για σένα ποτέ, να σε καταπιεί ένα σκοτάδι, το οποίο εσύ εκάλεσες, λίγο πριν αφήσεις τον κόσμο να αγαπήσει το μηδέν, και να πάρεις μαζί σου και ψυχές που είχαν συμπόνοια για όλα τα πλάσματα του Θεού και αγάπη στην πατρική μορφή.
Γνωρίζουμε ότι ο Φρειδερίκος Νίτσε, μετά από κάποιο, για άλλους αμελητέο, συμβάν.. άρχισε να πέφτει σε κατάθλιψη, και σιγά σιγά στα χρόνια που ακολούθησαν, η κατάσταση αυτή τον οδήγησε σε απόλυτο κλονισμό της υγείας του, ώσπου πέθανε. Ποιο ήταν αυτό το συμβάν..;
Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην Οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το προγκάει, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου, και κλαίγοντας.
Και μάς λέει ο Μπέλα Ταρ στην εισαγωγή της ταινίας: "Όσο για το άλογο... δεν γνωρίζουμε τί απέγινε" . Από εκεί και πέρα αρχίζει την φανταστική του ιστορία ο Ταρ.. Με το άλογο να τραβά το κάρο και τον αναβάτη, μέσα σε μία βασανιστική ανεμοθύελλα με αποπνιχτικό χώμα να αιωρείται. Και το μουσικό θέμα αυτής της σκηνής να σε στοιχειώνει και να επαναλαμβάνεται σε όλη την ταινία. Aκούστε το στο παρακάτω βίντεο, το οποίο είναι παράλληλα και το επίσημο trailer της ταινίας.
Αντίο ΤΕΡΑΣΤΙΕ Τάρ! Καλό ταξίδι στα άγνωστα τοπία των Ουρανών!
Κώστας Ταύρος
Πραγματικά, αριστούργημα!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚΩΣΤΑ ΤΟ ΕΙΔΑ. ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ. ΤΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΜΕΤΑ ....
ΑπάντησηΔιαγραφή