Η καλπάζουσα παρακμιακή πορεία της χώρας, με αποκλειστική ευθύνη της πλειοψηφίας των υπηκόων – που επίμονα και δια της αδράνειάς τους αρνούνται τον ρόλο του πολίτη – συνεχίζεται όμως σαφώς επιταχυνόμενη
Στο υπάρχον νεοκοτζαμπασικό σύστημα του «τρύπιου βαρελιού» της χώρας – χώρου, που φυλλοροεί κοινωνικοοικονομικά με γεωμετρική πρόοδο ή αλλιώς της δεδομένης στα δυτικά νεοταξικά συμφέροντα χρεοδουλωμένης επικράτειας, το κρατικοδίαιτο επιχειρηματικό κατεστημένο των λίγων οικογενειών που ορίζουν την καθοδική πορεία της χώρας, έχει αρχίσει να έχει σοβαρές ανησυχίες για τις πολιτικές εξελίξεις, που στην ουσία τις ορίζει παραδοσιακά, έχοντας ακυρώσει στην πράξη – χρόνια τώρα – τον κοινωνικό παράγοντα που κατά πλειοψηφία αδυνατεί να διαμορφώσει συλλογική συνείδηση για το που πάει η Χώρα ( κατά κρημνό το μόνο βέβαιο).
Προ καιρού είχα εκτιμήσει – μιλώντας δημόσια – ότι το πολιτικό «βαρέλι» έχει ξυθεί έως τον πάτο του και η εναλλακτική πολιτικομεταπρατική λύση μοιάζει αδύναμη να καθυστερήσει την κατάρρευση της χώρας που έρχεται με ταχύτητα τα επόμενα λίγα χρόνια
Όμως οι οικονομικοί νεοκοτζαμπάσηδες – αφέντες και διαχειριστές της χρόνιας – από την περίοδο της εγγυημένης απελευθέρωσής της από τον Οθωμανικό ζυγό – οπισθοδρόμησης της χώρας, δεν επιθυμούν την απότομη κατάρρευση πριν οι ίδιοι διευθετήσουν το «επιχειρηματικό» μέλλον τους εντός ή εκτός – η δεύτερη υποθετική σκέψη είναι και η πλέον πιθανή – της πολλαπλά χρεοκοπημένης επικράτειας που τη δυνάστευσαν, την απομύζησαν για πολλές δεκαετίες και την παρέδωσαν στις ορέξεις του διεθνούς νεοταξικού χρηματοπιστωτικού κατεστημένου, με μια περίπου εκατονταετή, τουλάχιστον, μνημονιακή δέσμευση.
Το ποια είναι η κατάσταση στην κοινωνικοοικονομία της χώρας δεν χρειάζεται να περιγραφεί, αφού όλοι ζούμε το «πλιάτσικο» που γίνεται στα πενιχρά εισοδήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των νεοελλήνων υπηκόων από την πρωτόφαντη ακρίβεια, σε όλο το μήκος και το πλάτος της καθημερινότητας, από τα τιμολόγια παροχής των αναγκαίων υπηρεσιών μέχρι το σούπερ μάρκετ, οι νεοέλληνες σε ποσοστά ασύλληπτα αδυνατούν να «βγάλουν» οικονομικά τον μήνα
Η δυστοπική κυβέρνηση της Μητσοτακικής Δεξιάς, για πρώτη φορά στην επταετή διακυβέρνησή της, δείχνει να είναι καίρια πολιτικά στρυμωγμένη και με εμφανή τα σημάδια κοινωνικοπολιτικής αποδυνάμωσης, που δεν κρύβουν πλέον ούτε οι δημοσκοπήσεις, όχι μόνο από την Εθνική πληγή του εγκλήματος των Τεμπών, των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων δημοσιογράφων, στρατιωτικών, πολιτικών φίλων και αντιπάλων, της διαχείρισης των ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονταν για την ανάπτυξη και σπαταλήθηκαν σκανδαλωδώς (ΟΠΕΚΕΠΕ , απ’ ευθείας αναθέσεις κάθε μορφής έργων χωρίς την βάσανο των μειοδοτικών διαγωνισμών ) αλλά και από το γεγονός ότι μία σειρά κλάδοι και κοινωνικές ομάδες στρέφονται εναντίον της αλαζονικής πολιτικής που εφαρμόζει σε όλα τα ζητήματα από την καθημερινότητα των πολιτών, ως την διαχείριση των εθνικών μας θεμάτων.
Βουβή – δυστυχώς με εξαιρέσεις – η αποδοκιμασία της πλειοψηφίας των νεοελλήνων, αν και κατά διαστήματα στους δρόμους διαμαρτύρονται αγρότες και φοιτητές, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη βάλλεται και σε επίπεδο ΕΕ και Ευρωπαϊκής εισαγγελίας για τις πολιτικές διαχείρισης των οικονομικών ροών από τα Ευρωπαϊκά ταμεία, αλλά και για τις παραλείψεις της ως προς το κράτος δικαίου.
Η προφανής και έκδηλη αλαζονεία της Μητσοτακικής ΝΔ, που αισθάνεται παντοδύναμη και χωρίς πολιτικό αντίπαλο, σε σημείο που κάποια κυβερνητικά της στελέχη να δείχνουν μια φασίζουσα, όσο και αυταρχική λογική σε πλείστα όσα κοινωνικοοικονομικά αλλά και θεσμικά ζητήματα που απασχολούν την δημόσια σφαίρα, ενοχλεί σημαντικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.
Ο αυταρχισμός αλλά και η ανικανότητα ή και η αδιαφορία για τα μεγάλα και παρατεταμένα προβλήματα της κοινωνίας, ενοχλούν φανερά πλέον και σημαντικό αριθμό πολιτών που τοποθετούνται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος και που τώρα – μπροστά στην εκλογική προοπτική – η Μητσοτακική Δεξιά επιχειρεί μια σειρά εξευτελιστικών κυβιστήσεων και αίολης παροχολογίας, εξαιτίας της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε, η οποία έχει απροσδιόριστο χρόνο διάρκειας κι’ ας ισχυρίζεται ο κ Μητσοτάκης ότι θα εξαντλήσει την τετραετία.
Έχω από καιρό επισημάνει, όποτε ασχολήθηκα με την εσωτερική πολιτική κατάσταση της χώρας, ότι ισχυρό αντίπαλο «πολιτικό δέος» ζητούν πλέον και τα «ισχυρά οικονομικά κέντρα» που έχουν λόγους να είναι δυσαρεστημένα με την κυβέρνηση, που «μοιράζει» επιλεκτικά την πίτα του «πλιάτσικου» στους πολιτικούς φίλους της , σε βάρος κοινωνίας και οικονομίας, μέσα από την άκρατη ιδιωτικοποίηση των πάντων και την ασύδοτη λειτουργία των καρτέλ, με ένα κόστος ζωής δυσβάστακτο που καλπάζει σε βάρος της κοινωνίας απροκάλυπτα
Γενικότερα, η σύσταση μίας δυνατής αντιπολίτευσης προσλαμβάνει και χαρακτήρα σχεδόν υπαρξιακό για το πολιτικομεταπρατικό σύστημα της χώρας, που διολισθαίνει σε επικίνδυνες ατραπούς απόλυτης κατάρρευσης, μια και απουσιάζουν οι προσωπικότητες που κάποτε «έβγαζαν λαγούς απ’ το καπέλο» κοιμίζοντας, δια του κομματικού φανατισμού, τον νεοέλληνα με τα ραγιαδικά σύνδρομα, που δεν κατάφερε ποτέ να έχει ουσιαστική συμμετοχή στην δημιουργία του κράτους, από την περίοδο της υπό την εγγύηση των άλλοτε μεγάλων δυνάμεων ελευθέρωσής του .
Ιστορικά υπήρξαν κατά καιρούς πολιτικές, κοινωνικές και κομματικές μειοψηφίες που κραύγαζαν περί του αντιθέτου, προτείνοντας μια διαφορετική πορεία στα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα, προβλέποντας την επικίνδυνα καθοδική πορεία της χώρας. Η επίπλαστη όμως ευμάρεια με δανεικά και ο καταναλωτικός μιμητισμός, μιας αχειραφέτητης πλειοψηφίας που κώφευε στην πολιτική ουσία των προτάσεων χαρακτηριστικά, απέρριπτε τις φωνές αυτές, ρίχνοντάς τις στο «πυρ το εξώτερον» του πολιτικού βίου, χαλούσαν άλλωστε το αφήγημα της «εύκολης ζωής» με το οποίο είχε εθιστεί ο νεοέλληνας, σε ένα πολιτικό περιβάλλον που έφερνε μνήμες των περιόδων της προχουντικής φαυλότητας, με απόλυτη την απουσία ενός πολιτικού σχεδιασμού που θα στόχευε στο πολύπλευρο μέλλον χώρας και κοινωνίας
Πλειοψηφικά – εκούσια ή ακούσια και πάντως επιπόλαια – οι νεοέλληνες στις δεκαετίες της κίβδηλης μεταπολίτευσης, στήριζαν μέσα από την φαυλότητα του κομματικού κυβερνητισμού μια ζωή χωρίς μέλλον και χωρίς αύριο για την πατρίδα και τις μέλλουσες γενιές.
Σήμερα και στο πλαίσιο μιας Ελλάδας δέσμιας χρέους – με ότι αυτό συνεπάγεται και μάλλον το καταλαβαίνουμε όλοι αυτό – επανέρχεται, ίσως για πρώτη φορά με τόση ένταση, η «λεγόμενη» συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων ως αντίπαλο δέος στη ΝΔ, αφού δεν έχει αναδειχτεί αντίπαλη πολιτική δύναμη, που να διατυπώνει ένα διαφορετικό αφήγημα από αυτό της πολλαπλής υποταγής.
Βέβαια το εγχείρημα έχει πολλές δυσκολίες, όμως στην Χώρα αυτή των πολιτικών παρασκηνίων – που στόχο έχουν τη διατήρηση της αέναης κλεπτοκρατίας των νεοκοτζαμπάσηδων και της υποταγής στην δουλεία του χρέους – όλα είναι δυνατά αφού το πολιτικομεταπρατικό προσωπικό, στην συντριπτική του πλειοψηφία, είναι πολλαπλά ελεγχόμενο, σαν ο πολιτικός εκπρόσωπος των συμφερόντων και της εθελοδουλίας
Στις μέρες μας δε, το «πολιτικό προσωπικό» είναι εκ των πραγμάτων εντολοδοχικό, στις επιταγές των μνημονιακών δεσμεύσεων της διαρκούς δουλείας της χώρας, όπως μας επέβαλαν οι «μόνιμοι σύμμαχοι» αυτού του προτεκτοράτου, με βάση το πάγιο νομοπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η μνημονιακή Ελλάδα από τον Μάϊο του 2010 και θα κινείται έως το 2070 τουλάχιστον.
Η «καταιγίδα» των πραγματοποιούμενων τελευταία δημοσκοπήσεων αποτελεί ένα είδος «τροχιοδεικτικής» βολής για το πως σκέφτεται το εγχώριο κατεστημένο να αντιμετωπίσει την πολιτική παρακμή της χώρας
Τα νέα κόμματα που εμφανίστηκαν στο πολιτικομεταπρατικό σκηνικό διεκδικούν μια θέση στην μέλλουσα, υπό διαμόρφωση, πολιτική σκηνή.
Η ΔΕΘ επαναμετατράπηκε – για πολλοστή φορά στα χρόνια της «μεταπολίτευσης» – από επιχειρηματική έκθεση οικονομικού ενδιαφέροντος και εμφανές σημείο του δείκτη της πιθανής οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, σε πεδίο «έκθεσης ιδεών» από τα κόμματα που διεκδικούν μερίδιο εξουσίας στην χρεοδουλοπαροικία, δηλαδή διεκδικούν να αποτελέσουν το κύριο ή το επιμέρους τμήμα της κυβερνητικής διαχείρισης της δουλείας μας
Στο επόμενο χρονικό διάστημα το ερώτημα περί συνεργασίας κομμάτων, ίσως να είναι από τα βασικότερα στα επόμενα κύματα δημοσκοπήσεων
Είναι δεδομένο ότι οι οπαδοί των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης σαφώς είναι ελάχιστα ικανοποιημένοι από την αντιπολιτευτική απήχηση και απόδοση των σχημάτων και επί πλέον το πιο ανησυχητικό για το «σύστημα» στη Χώρα είναι το γεγονός ότι πάνω από το 50% της κοινής γνώμης ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΊ τα τεκταινόμενα στην πολιτική, όντας απόλυτα απογοητευμένο και προδομένο από τα κατά καιρούς «πολιτικά σχήματα» που εμπιστεύτηκε για την επίλυση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι αυτό που συνέβη, με την ιδιότυπη «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε την χαριστική βολή στην όποια δυναμική αντίστασης είχε αναπτυχθεί κοινωνικά σε μια – κατά πλειοψηφία – κοινωνία που παραδοσιακά, σαν απότοκο δουλείας, έδινε μέσω εκλογών «λευκές επιταγές» και κατ’ ανάθεση διακυβερνήσεις, χωρίς απαίτηση συμμετοχής για την εμβάθυνση της Δημοκρατίας στην κατεύθυνση της λαϊκής κυριαρχίας.
Πρόσφατα ο πρώην πρωθυπουργός κ Τσίπρας, ο βασικός υπαίτιος της απογοήτευσης ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας, το ομολόγησε δημόσια στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης
Είπε ότι η παρουσία του και η ίδρυση της ΕΛΑΣ – στην οποία είναι ο επι κεφαλής – οφείλεται στην ανυπαρξία ουσιαστικού αντιπολιτευτικού μετώπου απέναντι στην νεοφιλελεύθερη Μητσοτακική Δεξιά
Τα νεοκοτζαμπασικά οικονομικά συμφέροντα των εν πολλοίς κρατικοδίαιτων μεγάλων επιχειρηματιών, ΔΕΝ ΘΈΛΟΥΝ την μετακίνηση του πολιτικού βάρους δεξιότερα της ΝΔ, φοβούμενοι μια ανέλεγκτη κοινωνική αντίδραση ή και μια χαοτική πολιτική κατάσταση που ασφαλώς δεν τους εξυπηρετεί
Στο σημείο αυτό λοιπόν αξιοποιείται η εσωτερική κομματική αμφισβήτηση – σε επίπεδο οπαδών και παράταξης – της Μητσοτακικής Δεξιάς, υπό τον πρώην πρόεδρο και πρώην πρωθυπουργό, ιστορικό στέλεχος της Δεξιάς παράταξης κ Σαμαρά
Φαίνεται και όσο περνά ο καιρός εντονότερα ότι τροχιοδείκτης των εκλογικών εξελίξεων θα αποτελέσει το υπό διακήρυξη κόμμα του κ Σαμαρά, ο οποίος μετά την λανθασμένη τακτικά και πολιτικά διαγραφή του από την ΝΔ, αποδέσμευσε πλήρως την ήδη ασκούμενη από τον ίδιο σκληρή αλλά ουσιώδη πολιτική κριτική στην δεξιά του κ Μητσοτάκη ή στο κόμμα Μητσοτάκη, όπως συνηθίζει να λέει ο ίδιος ο κ Αντώνης Σαμαράς, μια πολιτική κριτική για όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά θέματα, θέλοντας να διαχωρίσει την παράταξη της παραδοσιακής Δεξιάς από το μόρφωμα της Μητσοτακικής ΝΔ, που αποτελεί ένα συνονθύλευμα «Σημιτικών εκσυγχρονιστών» , ακροδεξιών πολιτικών – για την είσοδο των οποίων στην ΝΔ έχει ευθύνη και ο ίδιος ο Σαμαράς – και οπαδών της Μητσοτακικής πελατειακής πολιτικής κάστας, την οποία πολιτικά υπέθαλψε δεκαετίες – με εμφανή πολιτικό καιροσκοπισμό – η παράταξη της παραδοσιακής Δεξιάς.
Οι διεργασίες για το «φτιασίδωμα» του «πολιτικού μεταπρατισμού» στην Ελλάδα, θα αποτελέσουν το εφαλτήριο των διεργασιών του «συστήματος» των νεοκοτζαμπάσηδων – αφεντάδων στο εσωτερικό που συνδιαμορφώνουν μαζί με τις Δάνειες δυνάμεις τις τύχες αυτού του δύσμοιρου τόπου, στην κατεύθυνση μιας εναλλακτικής λύσης – ακόμα κι ‘αν αυτή προέρχεται από τον χώρο της «πατριωτικής», πλην όμως επιδιωκόμενα χειραγωγούμενης, δεξιάς -ή κομμάτων κυβερνητικής συνεργασίας, υπό την προϋπόθεση ότι τα πρόσωπα που θα ηγούνται των υπό συνεργασία σχημάτων θα τελούν και υπό την έγκριση των Θεσμών που τοποτηρούν το χρεοστάσιο στο οποίο βρίσκεται η χώρα
Στο σημείο αυτό δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η ύπαρξη κυβέρνησης ειδικού σκοπού που θα προχωρήσει με πρωτοβουλίες στην δικαστική διερεύνηση κυβερνητικών υποθέσεων και θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως διαδικασία «κάθαρσης» και αποκατάστασης της θεσμικής αξιοπιστίας της ΝΔ.
Είναι τέτοιο το μέγεθος της θεσμικής παρακμής στην χώρα, που αυτή η πιθανότητα θα πρέπει να θεωρείται απολύτως ρεαλιστική και γιατί ο πρώην πρωθυπουργός θέλει, σύμφωνα με το περιβάλλον του, να αποκαταστήσει την παράταξη στις αρχές που ο ίδιος θεωρεί ότι εγκαταλείφθηκαν και γιατί η κοινωνική πλειοψηφία, παρόλη την αδράνειά της, το απαιτεί και αυτό φαίνεται εντονότατα, αν κάποιος παρακολουθεί τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, όπου καταγράφεται η κοινωνική οργή όλο και εντονότερα
Ο πρώην πρωθυπουργός κ Σαμαράς φαίνεται ότι έχει την δυναμική – κι ’ας το κρύβουν κάποιες δημοσκοπήσεις – να αποτελέσει τον ρυθμιστή του σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις επερχόμενες εκλογές.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να είναι πιθανότατη η εξέλιξη μιας κυβέρνησης ειδικού σκοπού, με περιορισμένη και συγκεκριμένη αποστολή την διερεύνηση πιθανών πολιτικών ευθυνών για τα σκάνδαλα της περιόδου της Μητσοτακικής διακυβέρνησης .
Το πολιτικομεταπρατικό προσωπικό της μετά Μητσοτακικής περιόδου, μέσα σε δύσκολες και ίσως εκρηκτικά διαγραφόμενες σε Ευρωπαϊκό επίπεδο πολιτικοοικονομικές συνθήκες, θα κληθεί να διαχειριστεί το τελευταίο κεφάλαιο της καθοδικής μας πορείας, στο οποίο το νεοκοτζαμπασικό σύστημα θα επενδύσει για τη συνέχεια του – με ορατά κέρδη – αλλά αυτό δεν θα έχει καμία σχέση με την προδιαγραμμένη καταστροφική πορεία της χώρας που μετατρέπεται απροκάλυπτα πλέον σε χώρο εξυπηρέτησης αλλότριων των εθνικών συμφερόντων, ούτε βέβαια με το ζοφερά διαγραφόμενο μέλλον των Ελλήνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου