Πολύ καλό άρθρο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου (in.gr) με αφορμή τους χιλιάδες άνεργους που προέκυψαν ξαφνικά από την υπόθεση «Pizza Fan» και «Χωριάτικο»
Η εργασιακή ομηρία στην οποία βρέθηκαν κυριολεκτικά από τη μία στιγμή στην άλλη οι χιλιάδες εργαζόμενοι στις αλυσίδες εστίασης «Pizza Fan» και «Χωριάτικο» είναι μία παράμετρος των δυσωδών αυτών υποθέσεων, στην οποία αξίζει να δοθεί περισσότερη προσοχή. Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για χιλιάδες εργαζόμενους – μόνο στην Pizza Fun 2.500 – που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς δουλειά και χωρίς καν τη δυνατότητα να διεκδικήσουν επίδομα ανεργίας, αφού δεν είναι απολυμένοι. Διαμαρτύρονται τα συνδικάτα, όπως είναι αυτονόητο, και το αρμόδιο υπουργείο δηλώνει ότι παρακολουθεί στενά το θέμα και θα στηρίξει τους εργαζόμενους, αν και προς το παρόν δεν έχει ενεργοποιηθεί κανένα μέτρο, αυξάνοντας την ανασφάλεια των ανθρώπων αυτών που ανατράπηκε η ζωή τους, χωρίς καμία δική τους ευθύνη, μέσα σε λίγες ώρες.
Για άλλη μια φορά, με έναν τρόπο πολύ οδυνηρό, διαπιστώσαμε πως στο τέλος της ημέρας οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται ως μια ακόμη παράμετρος κόστους, ως αναλώσιμο υλικό. Είτε αυτό αφορά τους όποιους επιχειρηματικούς σχεδιασμούς που μπορεί να αποφασίσουν ότι ακόμη και ολόκληρες μονάδες δεν είναι επαρκώς κερδοφόρες και πρέπει να κλείσουν, είτε τις τράπεζες που επιβάλλουν «περικοπές κόστους» για να μπορέσει να ανακάμψει η κερδοφορία και να αποπληρωθούν τα δάνειά τους, είτε τις επιπτώσεις της «οικονομικής συγκυρίας», είτε, όπως στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, πρόκειται για παραβατικούς εργοδότες που κατέστησαν τους εργαζομένους τους «παράπλευρες απώλειες» των επιλογών τους.
Όλα αυτά αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, εάν αναλογιστούμε για ποιο κλάδο μιλάμε. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με τον κλάδο της εστίασης. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία ο κλάδος των καταλυμάτων και της εστίασης («Δραστηριότητες υπηρεσιών παροχής καταλύματος και εστίασης) στο β’ τρίμηνο του 2026 απασχολούσε 440.000 εργαζομένους, το 10% του συνόλου των εργαζομένων στη χώρα, με σημαντική αύξηση σε σχέση με το α’ τρίμηνο καθότι είχε ξεκινήσει η «σεζόν». Όμως, ακόμη και στο α’ τρίμηνο ήταν στους 332.200 εργαζομένους.
Και δεν είναι μόνο οι απόλυτοι αριθμοί. Είναι γεγονός ότι και λόγω του τουρισμού και λόγω γενικότερης στροφής προς το έτοιμο φαγητό, η εστίαση είναι ένας κλάδος που αναπτύσσεται. Για πάρα πολλούς ανθρώπους είναι συχνά η μόνη διέξοδος που έχουν για να βρουν εργασία, καθώς αν και πρόκειται για κοπιαστική δουλειά, εντούτοις δεν χρειάζεται μεγάλη προϋπηρεσία και δίνει τη δυνατότητα να βγάλει κανείς ένα μεροκάματο. Επίσης επειδή η εστίαση έχει μεγάλο εύρος ωρών εργασίας διευκολύνει και όσους για διάφορους λόγους αναζητούν απογευματινή βραδινή απασχόληση ή όσες/ους αναζητούν μια επιπλέον απασχόληση. Τα ίδια ισχύουν και για όσους εργάζονται με την ευρύτερη έννοια στον κλάδο, π.χ. ως διανομείς. Προσθέστε σε αυτό και ότι είναι ένας κλάδος που έχει και σημαντική παρουσία γυναικών και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.
Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι: όταν μιλάμε για την εστίαση ας μην έχουμε την εικόνα του πιτσιρικά που δουλεύει σε μια πιτσαρία μέχρι να βρει κάτι καλύτερο. Αυτά είναι για τις παλιές αμερικάνικες ταινίες. Σίγουρα είναι ένας κλάδος με σημαντική κινητικότητα, αλλά για τους περισσότερους αποτελεί την κύρια δουλειά τους από την οποία ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους.
Αυτό σημαίνει ότι το να κλείσουν επιχειρήσεις και το να μείνουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι είναι πραγματικό κοινωνικό πρόβλημα. Δεν είναι απλώς μια συγκυριακή διακύμανση. Οικογένειες δεν θα ξέρουν τι να κάνουν με το δάνειο ή τα φροντιστήρια του παιδιού, σχέδια θα πρέπει να αλλάξουν, αποταμιεύσεις να εξαντληθούν. Και όλα αυτά την ώρα που ήδη η χώρα είναι αντιμέτωπη με ένα κύμα ακρίβειας που κατεξοχήν πλήττει τους χαμηλόμισθους.
Ξέρω ότι διάφοροι καλοθελητές θα σπεύσουν να πουν ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν απλώς με κάποιους παραβατικούς εργοδότες. Αυτοί ευθύνονται, αυτοί πρέπει να πληρώσουν. Μόνο που αυτό δεν λύνει το πρόβλημα χιλιάδων εργαζομένων. Και βέβαια, δουλειά του κράτους είναι να φροντίζει να μην υπάρχουν παραβατικοί εργοδότες και επιχειρηματίες. Διαφορετικά, θα φτάσουμε να θεωρούμε «ατομική ευθύνη» του εργαζομένου να πρέπει να κάνει έλεγχο εάν ο εργοδότης του παρανομεί ή όχι. Άλλωστε, το ζήτημα είναι συνολικότερο και δεν αφορά μόνο τις περιπτώσεις όπου έχουμε να κάνουμε με τέτοια εργοδοτική ασυδοσία και παραβατικότητα.
Γιατί το επίδικο είναι εάν η εργασία θα παραμείνει έκθετη είτε στις διακυμάνσεις της αγοράς, είτε στις συνολικότερες οικονομικές τάσεις, είτε πολύ απλά στους όποιους σχεδιασμούς του κάθε εργοδότη. Αυτό θα σήμαινε στην πράξη μια εργασία χωρίς δικαιώματα, και εργαζόμενες και εργαζομένους που θα δούλευαν όποτε ήθελαν οι εργοδότες, για όσο θα ήθελαν, με την αμοιβή που αυτοί θα όριζαν, με την απόλυση να επικρέμαται διαρκώς σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τους μισθωτούς.
Ας μην έχουμε αυταπάτες. Όσοι πιστεύουν ότι η αγορά είναι ο μόνος ορθολογικός μηχανισμός που μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα, λίγο πολύ αυτό θέλουν: μια εργασία διαρκώς διαθέσιμη, 24 ώρες το 24ωρο και επτά μέρες την εβδομάδα, και έτοιμη να δεχτεί να δουλέψει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και για χαμηλές αμοιβές. Μια εργασία έτοιμη να αναλάβει το «κόστος» όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά με την οικονομία. Μια εργασία που δεν αφορά ανθρώπους αλλά μόνο αριθμούς σε λογιστικές καταστάσεις.
Μόνο που αυτό δεν είναι κοινωνία. Είναι κοινωνική βαρβαρότητα. Είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης με τους εργαζομένους να πληρώνουν πάντα το μεγαλύτερο κόστος. Γι’ αυτόν τον λόγο και κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν οι άνθρωποι και οι ζωές τους και για αυτό το λόγο πραγματικός δείκτης «οικονομικής προόδου» δεν είναι το ΑΕΠ ή η «δημοσιονομική σταθερότητα», αλλά η αξιοπρέπεια των εργαζομένων, στην αμοιβή, τους όρους εργασίας, την προστασία απέναντι στην αυθαιρεσία του εργοδότη.
Αποτελεί τεράστια και άκρως απαράδεκτη αυθαιρεσία το επίδομα αναργίας να μην καταβάλλεται σε όλους, που απολύθηκαν χωρίς δική τους επιλογή, εφόσον όλοι έχουν υποστεί κασταβολές στα ταμεία καο φορολόγηση μισθών.
ΑπάντησηΔιαγραφήΩς θιασώτης τού Αναρχισμού θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική την ανάλυση τού Αντώνιο Νέγκρι σχετικά μεν την "Autonomia Operaia" τουτέστιν την "Εργατική Αυτονομία". Στα πλαίσια αυτής τής θεωρίας ο Νέγκρι προσδιόρισε εκ νέου την έννοια τού προλετάριου, που ως όρος σημαίνει στα λατινικά, αυτόν που δεν έχει άλλη περιουσία εκτός από τον εαυτό του. Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία ο προλετάριος δεν καθορίζεται πια από την συμμετοχή στην βιομηχανική παραγωγική διαδικασία. Η έννοια αυτής τής συμμεοχής αντικαταστάθηκε από το "κοινωνικό εργοστάσιο", στο οποίον ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία μιας φτωχοποιημένης κοινωνίας. Παρότι αυτή η θεωρία παρουσιάστηκε πριν 35 περίπου χρόνια, ως συνέπεια τής αποβιομηχάνησης τού ανεπτυγμένου κεφαλαιοκρατικού κέντρου, με την συνεχή μεταφορά των επενδύσεων σε υποανάπτυκτες, ή υπό ανάπτυξη χώρες, κυρίως στην Ασία και την Νότιο Αμερική λόγω των χαμηλών μισθών και των υποτυποδών ελέγχων, αποκτά αυτή η θεωρία στην τρέχουσα φάση με την γοργή πτωχοποίηση των μεσοστρωμάτων, ιδιαίτερη σημασία. Η προλεταριοποίηση δεν αφορά πλέον αποκλειστικά την υπό μαρασμό εργατική τάξη, αλλά την πλειοψηφία τής κοινωνίας, που ποδηγετείται από την γοργή εξουθένωση τής πραγματικής οικονομίας, με την στροφή των κεφαλαίων κυρίως σε τομείς χρηματιστικής κερδοσκοπίας, την πλήρη επικυριαχία των πολυεθνικών τραπεζών, την μεταφορά τού πυρήνα τής οικονομίας στην πολεμική βιομηχανία, έρευνα και παραγωγή και την ουσιατική υπαγωγή τής οικονομίας σε κυκλώματα διαπλοκής και ποινικού εγκλήματος με το ξέπλυμα χρήματος.
Δυστυχώς, το έλλειμμα παιδείας, ο αρχοντοχωριατισμός, η επειδηξιομανία, ο ωχαδερφισμός, η τζάμπα μαγκιά, ο κομματοσκυλισμός και η πολιτική απάθεια αποτελούν αγκυλώσεις για σημαντικότατο ποσοστό τής κοινωνίας, που την εμποδίζουν να αποδεχθεί την πραγματικότητα.
Επί πλέον, η συστημική πρπαγάνδα μέσω αργυρώνυτων, ή αμόρφωτων, δημοσιογραφίσκων ταυτίζει σκόπιμα την υψηλή έννοια τήςΑναρχίας, με κάποιους ασυνάρτητους συρφετούς, που είναι σε σημαντικό βαθμό διαβρωμένοι από ασφαλίτες, και πράκτορες τού Τζώρτζ Σόρος, τούς οποίους αποκαλούν "μπαχαλάκηδες" και "αναρχοάπλητους". Αυτοί οι μηχανισμοί ελέγχονται ως αντίπαλο δέος στις φασιστικές συμμορίες, ενώ αμφότερες ελέγχονται στα παρασκήνια από τα νεοταξικά επιτελεία.
Τα αυθόρμητα ξεσπάσματα τής νεολαίας προέρχονται από την άκρα καταπίεση και την πλήρη έλλειψη προοπτικής, που οδηγεί άλλο μέρος των νέων στην εξωτερική μετανάστευση. Η συνεχής και η υπερβολική καταπίεση και τα αδιέξοδα συσσωρεύουν οργή, η οποία μετατρέται σε ακατάσχετη μανία. Αυτή οδηγεί σε ξεσπάσματα, διότι η μανία παράγει αδρεναλίνες, που μόνον ως ένα ποσό μπορεί να υποστεί ο ανθρώπινος οργανισμός, οπότε επέρχονται ακατάσχετα ξεσπάσματα μέχρι και έκτροπα, τα οποία λόγω τού αυθορμιστισμού εκμεταλλεύεται τα κατεστημένο για την προώθηση τής δυστοπικής του ατζέντας.
Τα στελέχη τού πολιτικού Αναρχισμού επιδεικνύουμε κατανόηση για τα ξεσπάσματα τής νεολαίας, ως φυσικό επακόλουθο τής έλλειψης μιας Πνευματικής Καθοδήγησης, που θα ήταν σε θέση να δομήσει συγκεκριμένη προοπτική στην κοινωνική ρευστότητα και κινητικότητα, βάση μιας επεξεργασμένης πολιτικής στρατηγικής πλατφόρμας. Αντιμετωπίζουμε τα φαινόμενα αυθόρμητου ξεσπάσματος, όπως στην περίπτωση σε ένα τσουκάλι, που όταν η υπερβολική αύξηση τής θερμοκρασίας ωθεί τον ατμό να πετάξει το καπάκι πάνω από τον τέτζερη. Πλην όμως ο ατμός είναι θέσιν να θέσει σε κίνηση μια επιτυχώς λειτουργούσα ατμομηχανή, που θα μπορούσε να σύρει την όλη κοινωνική αμαξοστοιχία προς μια ευεργητική πορεία τού μέλλοντος. Γι αυτό προσπαθούμε να αναπτύξουμε και να διαδώσουμε την συνειδοτοποίηση τού "κοινωνικού εργοστασίου", προσπαθώντας να μετατραπούν τα ξεσπάσματα ως εκδήλωση οργής, σε λελογισμένη και δομημένη κινητοποίηση, αποδίδοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ανάκτηση τής "ιδεολογικής ηγεμονίας', όπως την ανέλυσε ο Αντώνιο Γκράμσι.
Συνεχίζεται...
Συνέχεια προηγούμενου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσφαλμένα εκτιμούν πολλοί, ότι η Ααναρχία αντίκειται στην ύπαρξη τού κράτους. Η Αναρχία αμφισβητεί την ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΗ εξουσία, ανεξαρτήτως δόγματος και πολιτικού χρώματος, από κυκλώματα που τίθενται υπέρ άνω τής κοινωνίας και την ποδηγετούν. Δρα υπέρ τής μεταφοράς των εξουσιών στην κοινωνική βάση, μέσω τής διοικητικής αποκέντρωσης και τής ανάπτυξης συνειδησιακής αυτονομίας. Με στόχο η αποκέντρωση θεσμών και αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες να συγκεράζεται σε κεντρική διοίκηση, η οποία θα έχει βασικά συντονιστικό χαρακτήρα. Σε αυτά τα πλαίσια η θέληση τής κοινωνίας σε κύρια ζητήμα, που την αφορούν συλλογικά, αρμόζει να εκφράζεται με δημοψηφίσματα και ανεμπόδιστη δημόσια διαβούλευση.
Η Αναρχία προϋποθέτει εξέχουσα πολιτική ωριμότητα, υψηλό επίπεδο πολιτικής παιδείας, αταλάντευτη αίσθηση υπευθυνότητος και κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς και ετοιμότητα στην ανάληψη πρωτοβουλιών και καθηκόντων από την βάση. Η πρακτική της οφείλει να διέπεται από σωφροσύνη και να είναι στοχευμένη, αλλά οφείλει να εκδηλώνεται με πλήρη αυστηρότητα εναντίον των κοινωνικών μιασμάτων και τού συρφετού που διαπλέκεται με αυτά. Στην αντιμετώπιση τους είναι ορθόν να προηγείται με έμφαση η νουθεσία μέσω επιχειρημάτων. Όταν όμως αυτά δεν επαρκούν, απαιτείται σκουπόξυλο μέχρι να γίνει ο ήλιος τετράγωνος. Στον χώρο των ιδεών της δεν μπορεί να συγκαταλλέγεται το μένος, αλλά αυτές εδράζονται στην πρωτοκαθεδρία τού Πνεύματος.
Σημαντικά δείγματα τής πολιτικής Αναρχίας διατύπωσε στο παρελθόν ο αείμνηστος Ρένος Αποστολίδης, τον βηματισμό τού οποίου αξιοιούμε οι επίγονοί του, με βάση τις αρχές τού Αναρχισμού, που διατύπωσε ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ο πρίγκιπας Κροπότκιν, και άλλοι θεωρητικοί, εκτιμώντας τον αγώνα τού κινήματος POUM και τής Διεθνούς Ταξιαρχίας στην σύγκρουση με τις δυνάμεις τού φασίστα Φράνκο στην Ισπανία, που περίγραψε ο Τζορτζ Όργουελ στο βιβλίο του "Φόρος Τομής στην Καταλονία", συμμετέχοντας και ο ίδιος ενεργά σε αυτόν τον αγώνα.
Η κατίσχυση τής επερχόμενης Πνευματικής Ηγεσίας στο ευαίσθητο και μαχόμενο τμήμα τής κοινωνίας οφείλει να πραγματώνεται μέσω υπεροχής των επιχειρημάτων και όχι με διοικητικές μεθόδους από αρριβίστες το παίζουν ηγετίσκοι.